Hij-serie...Androlyn maakt zich zorgen om Henry.

Natuurlijk is Androlyn nog alles aan het verwerken van wat zij in het Gebouw ontdekt heeft...
Toch heeft ze er vertrouwen in dat het uiteindelijk op zijn plek zal komen.
Maar wat haar op dit moment zorgen baart, is het gedrag van Henry.

Hij stort zich ineens als een bezetene op zijn schrijfwerk, de journalist in hem leeft weer, als nooit tevoren.
Komt vooral nog om samen te eten en samen 's avonds even tv te kijken.
En dan zijn spontane opwellingen waarin hij zegt;
ik zou nu best weer een borrel kunnen gebruiken!
Dat verontrust haar werkelijk, juist omdat hij de laatste tijd weer ineens erg gespannen is.

Toch zijn de momenten samen nog steeds zeer prettig.
Wat is er hier toch aan de hand, dacht Androlyn?
Ligt het niet ook aan mij omdat ik in mijn hoofd nog erg met het Gebouw bezig ben?

Toen Henry vrij onverwacht ineens de gezamelijke huiskamer binnenkwam, stelde Lyn hem voor;
Henry, moeten wij niet eens uitgebreid de tijd nemen om te praten over wat er speelt?

Hij keek haar bijna aan als een kind dat betrapt wordt op iets ondeugends...
gelukkig was Henry het met haar eens en stelde voor om daar zondag even de tijd voor uit te trekken
Het luchtte Androlyn op, ja...ze gaan zondag eens uitgebreid praten!

Hij-serie...Hoe vergaat het Androlyn en Henry?

De schrijver achter de schermen?

Als schrijver van deze serie kijk ik het eerst even aan;

Hebben Henry en Androlyn in deze serie nu iets zinnigs bij te dragen?

Ach, weet je...ik laat ze even zelf aan het woord.

Henry begon de gesprekken met Orlando behoorlijk te missen, want Androlyn leek toch behoorlijk veranderd na haar verblijf in het Gebouw.

Vragen naar wat er daar gebeurd was, had hij opgegeven, ze was er duidelijk in geweest.

Ze had het op haar eigen manier verwerkt en achter zich gelaten...

Toch leek ze veranderd, alsof het om een stilte voor de storm ging!

Henry; 'Ja ik mis de spanning, de uitdaging, maar natuurlijk voelt deze veilige rust ook wel even prettig. Geen last meer van gevaarlijke verleidingen.

Het verlangen naar stevige gesprekken met Orlando stak steeds meer de kop op.

Zal ik hem eens mobiel bellen of laat ik hem met rust?

Geduld is een mooi oefenpunt voor me...ik wacht het dus gewoon af, wat komt dat komt.

Androlyn had hij nog zelden zo enorm androgeen bezig gezien en dat bevestigde inderdaad wie zij werkelijk was. Een totaal persoon, wonderlijk om dat te ervaren want Henry zou dat ook graag willen zijn.

Een totaal en heel persoon!

Maar de vrede en de rust in huis deden hem goed.

Wel was hij weer druk aan het schrijven geslagen met in zijn achterhoofd de hoop dat Orlando toch bij terugkomst weer verder zou gaan met de groep..

'Ik ben er werkelijk aan toe om er iets aan bij te dragen', dacht Henry.

Maar zou Androlyn daar nu ook weer aan toe zijn?

Haar schijnbare stilte voor de storm, dus wie weet?

Henry schreef verder over de ideeën die hij graag weer eens met Orlando zou delen.

In Henry was er meer storm dan stilte alhoewel de aanwezigheid van Lyn hem toch goed deed...

Nee, toch nog maar geen contact zoeken met Orlando.

Geduld beoefenen!

Er staat een nummer op van de zangeres Maan; 'Lief zoals je bent'.... en het spreekt me erg aan...

Wordt natuurlijk vervolgd...

Hij-serie; Androlyn praat verder...

'Beste man, volgens mij moet ik terug naar het Gebouw, ik heb het gevoel dat ik daar nog iets af te maken heb. Zal ik u daar ook weer treffen?
Tja, dat kan ik je helaas niet garanderen, want je weet, waar m'n hart is daar is mijn huis...
Gelukkig laat dát zich nooit voorspellen!
Beste Lyn, in dit geval zou ik zeggen, stem je hoofd op je hart af en doe wat het je ingeeft.

Een wijze man bent u inderdaad en mijn gevoel zegt me om daar te blijven totdat ik er klaar ben.
Klaar met wat, dat zal pas daar blijken, dank u voor u advies!

De man krabde glimlachend even achter zijn oor en zei;
Heb ik dan advies gegeven Androlyn?, hahaha...

Ze voegden zich weer bij Orlando en Henry en Andro vertelde zijn plannen, of eigenlijk haar plannen.
Inmiddels keken de jongens nergens meer van op...

HIJ en weer de eerste avond met z'n 3!

Het voelde fijn en vertrouwd om weer met z'n drieën van gedachten te kunnen wisselen.
In alle drie was de opluchting en de verademing voelbaar, gelukkig zonder enige vorm van opgefoktheid. Fijn, werkelijk fijn!

Henry en Orlando waren oprecht benieuwd naar de belevenissen en ervaringen van Androlyn.
Dus op verzoek vertelde Andro-Lyn graag zijn/haar verhaal;
"Lieve mannen van me... het leek vast een impulsive beslissing van me om zo plots alles achter te laten. Zelfs ik vond dat!"
En gelijk verslikte de lachende Lyn zich even in het subtiele slokje witte wijn...

"Maar die beslissing kwam regelrecht uit mijn hart!'
"De stap bleek echter veel meer consequenties te hebben dan ik kon vermoeden. Ik bleek nog vol met angsten , onzekerheden en verwachtingen te zitten".
"Om te beginnen bij Het Gebouw...dat op zich maakte al veel angsten in mij wakker...En dan die ontmoeting met de bizarre vrouw! Ook zij riep van alles in mij op, dingen waar ik al nooit meer over nadacht....Maar mannen, vertel mij nu een stuk van julie verhaal, want vanaf nu hebben we alle tijd".

Haar lach veranderde nu in de warme glimlach..
Orlando en Henry keken elkaar even aan en zonder woorden wisten ze gelijk wie van hen 2 zou beginnen te vertellen.
En HIJ, Orlando begon als eerste....

Haha, een typische wordt vervolgd afsluiting!

Het Gebouw. (en de ontmoeting met de man.) De laatste..

Androlyn wist het zeker...Ze moest hier weg!
Het Gebouw bleek veel te confronterend en dan dat eeuwige zwakke licht, vergezeld door een onverstaanbaar gefluister!
O, wat was ze opgelucht dat ze nog maar slechts één koffer gedeeltelijk had uitgepakt.
En  dan die vrouw die keer op keer bleef verschijnen en zich steeds ouder en lelijker toonde!
Was dit allemaal wel echt of was ze gewoon in een nachtmerrie beland?

Maar ze had immers haar telefoon die zhij nooit wilde gebruiken! Wat een verstard voornemen was dat eigenlijk.
Alleen aan die grote tafel at zhij toch maar haar ontbijt..ja eten en drinken was nu extra belangrijk.

De bizarre vrouw leek te zijn verdwenen... ze was nu niet meer dan een schim in haar herinnering.
Androlyn kon zich beheersen om niet alsnog in paniek te raken en even te wachten met het bellen van een taxi.
Tenminste, als dat ging lukken.
Toch wat gehaast grabbelde ze in haar tas naar dat instructiepapier. Er was nog maar één bladzijde over, hoe kon dit!
De laatste zin was;
Als u besluit het Gebouw te verlaten, zorg dan dat u de kamer schoon en netjes achterlaat.
Daaronder stond een telefoonnummer!
Zou dat van de eigenaar zijn of gewoon het nummer van een taxi?

Zij besloot zo rustig mogelijk haar ontbijt voort te zetten.
Rustig... totdat er ineens een man binnen kwam. Bijna als een vaag bekende, die zij helemaal nooit gekend had!

De man ging eerst zwijgend in een hoek zitten en bekeek haar/hem.
Ondanks dat de man nauwelijks zichtbaar was, voelde ze dit keer geen angst, zelf niet toen de man zachtjes vroeg;
"Dus u bent Androlyn, dan weet ik waarom u hier bent".
Androlyn zweeg en luisterde aandachtig...
De man sprak verder;
"Ik ben de man, de Man zonder huis".  Even kreeg Andro kippevel, die woorden sneden door haar ziel!
Nu moest ze wel reageren; Maar woont  u dan altijd in het Gebouw?

"Nee", sprak de man, "ik woon altijd in mijn hart".
En ondanks het duister ontwaarde Androlyn een warme glimlach... en weg was de man!

Ja, nu was de tijd gekomen om het nummer te bellen. Het bleek de taxi te zijn, hij zou over een half uur hier zijn, net genoeg tijd om haar kamer te ontruimen.
De taxi kwam keurig op tijd en buiten...
Buiten scheen de zon.

Het Gebouw. Hoe zit het ?

Wat doet Androlyn daar eigenlijk?
Als 'man' handelt z/hij uit liefde én de liefde als steun aan zichzelf.
Voor nu en voor altijd!

Zhij bekijkt alles vanuit 'geluk'. 
De vrouw in haar beschouwt, bekijkt op afstand en werkt aan alles hard mee.

Het verhaal gaat verder;  

Haar poging zichzelf te scheiden bleek niet te werken, integendeel, het werkte verwarrend.
Starend in het halfduister van de ontbijtzaal, want een zaal was het, verscheen weer de schim van die vreemde vrouw. Sneller en schichtiger dan ooit, de blik van een boze, maar bange bedriegster in haar ogen.
Nauwelijks meer dan 2 seconden in zicht en weg was ze...
Ineens wist Andro waar zij hem aan had doen denken!
De foute flirt uit de jonge jaren van Androlyn, een zeer opdringerige vrouw die toen haar/zijn leven trachtte te beheersen.
Een zeer benauwende herinnering.

Angst voelde Andro dit keer niet, zelfs niet voor het onverstaanbare zachte gefluister op de achtergrond.
Ja, ze ontbijtte inderdaad, maar niet meer op zoek naar avontuur.
Het enige wat ze nog wilde was zo snel mogelijk weg te komen uit dit afschuwelijke gebouw!
Tijdens het  'eenzame'  lunchen kwam ze op een idee, maar of het zou werken?

Het Gebouw.

De scheiding van Androlyn.

Reeds klaar om haar kamer te verlaten, op zoek naar een ontbijt, voelde ze het weer.

Die beklemmende angst,verergerd door de aanwezigheid van die vreemde vrouw,die net zo snel was verdwenen als dat ze gekomen was.

Wat moest ze doen met haar angst, een angst die haar dreigde te belemmeren in haar vrijheid.

Plotseling kwam het in haar op; 'Ik ga scheiden'!

Ze bedacht zich figuurlijk te scheiden in twee.  De ene zou Andro, de man heten, de ander Lyn de vrouw!

Maar zou dat haar werkelijk lukken en welke vorm zal ze daar aan kunnen geven?

Ze/hij had het immers evenredig in zich en had niets met uiterlijke verschijningsvorm te maken.

Ze wist dat daar nog weinig begrip voor was. Het werkelijke trans zijn stond nog in de kinderschoenen.

Met de dapperheid als die Andro werd toegekend ontsloot zij, hij dus, zijn deur.

Natuurlijk met de Sleutel,die voor haar/hem inmiddels tot symbool was geworden.

En wedereom die nog steeds donkere gang. (Waarom kwamer geen licht van buiten? vroeg hij zich af)

Gelijk overviel hem de nasleep van die bedwelmende geur, blijkbaar genesteld in het geheugen van de gang...

Maar welk houvast had hij om de ontbijtruimte te vinden?

Was hij in staat de geur van koffie en brood te scheiden van die andere, walgelijke geur?

Er zat niets anders op dan om weer gewoon te gaan lopen, zoekend naar een andere deur.

Daar verderop zag hij een flauwe streep licht, gescheiden door muur en vloer.

Dat kon niet anders dan de deur zijn, de deur naar de ontbijtkamer.

Andro had inmiddels flinke trek gekregen, maar wat hij als zeer onprettig ervaarde...er kwamen fluisterende stemmen uit de kamer.

Toch weer dat gevoel van angst, maar resoluut en vastberaden opende hij de deur en ging naar binnen.

Er bevond zich niemand in de kamer! Slechts een grote tafel, waarop maar voor één persoon gedekt was. Het onbijt stond reeds klaar, vergezeld door de nauwelijk nog hoorbare stemmen.

Niemand had een naam gekregen en heette 'Niemand'.

Het begon steeds meer te lijken op een slecht verfilmde horror.

Had hij niet beter kunnn vertrekken? Hoe dan ook, vluchten uit dit Gebouw, dat steeds meer tot nachtmerrie werd?  Gewoon weg gaan, gewoon weer als Androlyn.

Maar haar drang tot ervaren was inmiddels groter geworden dan haar drang om te Weten!

Zijn Sleutel, nog stevig in de hand houdend voelde steeds warmer aan.

Tja, die Sleutel!

Toch maar ontbijten dan....Koud en veel te donker was het er.

Nee, licht was daar nauwelijks!

Het Gebouw. Wordt beklemmend!

Bijna het duister aftastende liep ze richting 'de stem'.
Gelijk rook ze een bedwelmend, bijna onnatuurlijk parfum, deze vrouw kon niet echt zijn!
Dichter bij gekomen ontwaarde zij het vreemde wezen, ze had een heksachtig uiterlijk en dure merkkleding die totaal niet bij haar pastte!

Maar het was werkelijk te donker en voor dat Androlyn het wist vertrok de vrouw met de woorden;
"Je vertrouwt  me niet!" En weg was ze, alsof ze in het niets was opgelost...
'
Is dit werkelijk of droom ik, hallicuneer ik misschien?
En was haar kamerdeur wel op slot! Nee, dat was hij helemaal niet en vlug draaide ze de Sleutel om , erop vertrouwende dat ze nu veilig was.

Het angstzweet stond haar in de handen, ze wilde slapen, slapen!
Ze liet zich op dat grote, ronde, donkerblauwe bed vallen en viel totaal onverwacht in een diepe slaap.
Vroeg in de ochtend werd ze naast haar, nog onuitgepakte koffer wakker.
De geur van versgezette koffie en ovenwarm brood kwam haar tegemoet.
Ja, ze had honger en ging op zoek naar een ontbijtkamer.

De eerste ontmoeting in...Het Gebouw.

Het zwakke licht.

Eenmaal binnen stond ze in een schaars verlichte grote hal, het was er werkelijk doodstil!
Waar was ze toch aan begonnen, was het meer de man in haar die dit gewild heeft?
Was zij dan nu ineens een angstige en onzekere vrouw...nee, dat liet hij/zij zich niet gebeuren.
Beter maar eerst de instructie brief uit haar schoudertas halen, want daar stond toch in waar ze kon slapen en in welke kamer?
De kleine wandlamp, rechts van haar, bood uitkomst en de brief was hier goed te lezen.

'Ga gewoon op je gevoel af en je zult de kamer vinden.'....
Instructie? Hoe vaag kan het zijn, dus dan maar gewoon beginnen met lopen, lopend die lange hal in en zoekend naar een deur......
Ze had zich absolut voorgenomen haar mobiele telefoon niet te gebruiken. Nee, dat ging ze zeker niet doen en trouwens, wie moest ze bellen?
Om en om sjouwde ze met de steeds zwaarder wordende koffers waardoor ze plots haar evenwicht verloor en pardoes door een deur een kamer binnen struikelde!
Ook daar brandde een zwak licht, net genoeg omte zien dat de kamer buiten verhouding groot was en dat pontificaal midden inde kamer een groot rond bed stond,
Alles in het diep donker blauw, nauwelijks te ontwaren bij deze duistere verlichting.

 Nu, één voor één bracht ze haar koffers tot vlakbij het bed. Ja, toch maar een op het bed, klaar om uit te pakken om vervolgens de badkamer en het toilet te gaan zoeken.

Plotseling haar eerste ontmoeting, een stem uit het duister; 'Wie ben je!'
Een vreemd soort vrouwenstem waar een onderdrukt vals lachje in school.
Er stond een schim, pal naast het verduisterde raam.

Androlyn voelde toch weer die enorme angst...

Het Gebouw. Een nieuwe serie.

Het Gebouw.

Het was afgelopen, gewoon ineens voorbij.

Geen ruzie, zelfs geen overtogen woord.

Hij en de schrijver konden niets anders doen dan het gewoon maar accepteren!

Androlyn kondigde het slechts een paar dagen van te voren aan
Ze ging weg en het huis mochten zij hebben, ja hebben!
Ze had het zelfs al op beider naam laten zetten.

De dag van haar vertrek tracteerde ze op koffie en gebak, o ja...en een korte toespraak.
Haar bestemming heette 'Het Gebouw', het was ver weg en een adres onbekend, want zo wilde zij het.
Alles had ze tot in de puntjes geregeld en Hij (Orlando) en zijn schrijvende vriend hoefde zich nergens druk over te maken...
Volgens haar zouden de beide het zeer goed redden, dus voor hen bleef over; het feit te accepteren.

De dag dat ze vertrok, vertrok ze als...man. Ze had de stoppeltjes baard al laten staan.
Eigenlijk werd het ineens het soort afscheid van 'mannen onder elkaar'.
Voor Orlando en zijn vriend voelde het erg raar, voor Androlyn duidelijk totaal niet!
En dat was het dan.

De reis van Androlyn verliep voorspoedig en duurde 2 volle dagen.
Rond 9 uur in de avond kwam ze aan; Het Gebouw stak als een vreemd schouwspel tegen de rood geworden avondlucht af.
Nergens brandde er licht, of ja toch, er was een vreemd schijnsel aan de zijkant van Het Gebouw.
Er bleek een deur te zijn, een deur voorzien van een soort matglas en de Sleutel die aan Androlyn was toegestuurd die pastte.
Ze had niet anders verwacht en haar 3 koffers waren door de reeds vetrokken taxichauffeur neergezet.

Ineens kwam er een gevoel van angst en onzekerheid over haar heen.
Haar gekozen avontuur was begonnen.

Het zou een bizar begin worden, maar daarover een volgende keer.