Hoe een schilderij oud verdriet kon losmaken!

 

Had er eerst een stukje bij willen schrijven...

Gelukkig hoefde dat niet...Ik kon het hier bespreken en dat heb ik gedaan....

Voor mijn ouders.

 Heftiger dan ooit

voelde ik vandaag een intens gevoel van mededogen.

Ja, mijn hart huilde even..

Hoe ik mijn vader op zijn sterfbed nog even kon zien...

Heb hem nog verteld dat hij een beste vader was...perfect voor mij!

Van mijn moeder heb ik geen echt afscheid kunnen nemen

Het ging toen veel te slecht met mij.

Maar ik weet dat ik tijdens mijn leven   leven alles voor haar gedaan heb

Vandaag huil ik weer even inStilte.'

Hello-Goodbye!

 

Ze waren er destijds gek genoeg voor ....

Zingen over een wasmachine?

Dus neem ik op mijn manier afscheid..

Goodbye tegen de Philips bovenlader

en hello voor de Siemens!

Zelfs daar hoort een ritueel bij...

De dag voordat hij weggehaald zou worden

heeft hij nog vlekkeloos 2 wassen gedraaid!

Zelfs aan apparaten gaat een mens zich hechten..

Maar 'hij viel soms van ellende uit elkaar..

Helaas ik soms ook!

Ben benieuwd wanneer ik word ingeruild... 😆

Uiteindelijk bleek het goed nieuws...

 Wasgoed nieuws!

Het verhaal dat er bij hoort komt later op de dag....

Het verhaal;

Er is hier weer iemand vertrokken... hij bleek erg dement te zijn.

En daar is dit systeem niet op ingesteld!

Want het blijft de bedoeling dat je jezelf kunt onderhouden en verzorgen en geen last aan anderen bezorgd...

Inderdaad, zijn gedrag was erg vreemd maar de man heeft mij nooit kwaad gedaan...

Gelukkig is hij nu op een betere plek terecht gekomen.

Beter voor hem en niet eens zover hier vandaan...

Toch triest dat het zo kan lopen.

En ik dacht nog; Goh wanneer ben ik aan de beurt?

Zijn spullen kon hij niet meenemen, hij heeft nu maar één kamer met douche enzo...Mag ook niet meer alleen naar buiten....

Van hier vroegen ze aan mij of ik zijn wasmachine wilde hebben.

Stuk beter dan de mijne, trouwens.

Toch een vervelend verhaal...er waren geen duidelijke afspraken over want niemand weet hier nog wat de ander doet!

Tja, heb vanmorgen maar alles klaar gemaakt en ik voelde een vreemd soort verdriet over het afscheiden met de 'bovenlader'...

Ook al zijn het maar mechanische dingen..

( Zijn wij toch eigenlijk ook)

Oké, hij is weg en de andere staat...Aangesloten en wel.

Aardige man die het voor mij deed...geen kringloopman!

Laat hem rustig staan tot morgen, kan hij vast even wennen aan zijn nieuwe plek! 😏

De bediening lijkt vooralsnog wat ingewikkeld... erg veel mogelijkheden.

Maar hij staat bovenaan op de zuinige en milieubewuste lijst.

Pas morgen zet ik hem aan, zonder was en alleen azijn erin.

Mocht hij goed werken, dan ben ik er blij mee ( denk ik)

Vanavond maar een kaars branden voor de ander die weg is...

Afscheidsritueel...

Misschien een dankgedicht maken voor 3 jaar trouwe dienst?

Zouden apparaten dan toch een soort 'ziel' opbouwen?

Heb er als afscheid eergister nog 2 wassen mee gedraaid.

Het leek wel of hij 'bewust' ineens perfect werkte ( snik)

😢


P.S. Het gaat er hier vreemd aan toe... in dit systeem en ik...

ik vind het wel best!

Wij mannen huilen niet

 Wij kennen pijn noch verdriet

Want wij mannen huilen niet...

Wij vechten voor onze rechten

en weten niet waarom.

Want wij mannen huilen niet

we zijn hersenloos en dom. 

Wij mannen huilen niet

Gevoel is ons vreemd

Want wij mannen kennen pijn noch verdriet

En daarom..

Daarom huilen wij niet

Wij mannen huilen niet

Omdat mannen nooit huilen!

 Nee, wij huilen nooit, het hoort niet bij ons!

Maar 3 dagen geleden begon ik en het is niet meer gestopt

Het lijkt bijna op plassen in bed.

Huilen.... constant.

Op dit moment sta ik even droog...

Op dit moment huil ik even niet..

Want mannen huilen niet...

Wij huilen niet

en kennen geen verdriet

Wij mannen.. niet!

Vannacht kwam mijn opa hier

Foto's zijn betrekkelijk, die jongen op de motor is mijn vader


'De vader van mijn moeder...
Hij wilde met me praten, maar normaal geloof ik daar niet in.
Toch bleef hij (geluidloos)praten

Hij wilde zijn hart luchten..en ik wilde ervoor vluchten!

Dus ging ik hem dingen vragen;
'Opa, hoeveel dronk u eigenlijk'?

Een liter jenever per dag, jongen...en daarbij veel aspirines.

Ik zag hem niet en hoorde hem niet
maar toch was hij in me

Mijn opa...hij zat alleen maar in zijn stoel, naast zijn kamertje

Als ik er op bezoek was ging hij regelmatig op en neer.
En mijn oma? Ze maakte gebaren en liet ons daardoor weten wat hij in dat kamertje deed!

Ik herinner mij zelfs nog de slijter die vaak langs kwam om hen
zijn 'medicijn' te brengen,
Tja, hij dronk jenever met suiker erin,,en ik mocht de suiker oplepelen'
Ja...mijn opa was hier vannacht..hij wilde zijn excuus aanbieden
en hij vond dat hij mij tot alcoholist had gemaakt.


Even huilden we samen, toen zei ik;
Lieve opa ik begrijp je pijn en ik vergeef je met heel mijn hart!

Vergeving is helend want hij verliet mij in vrede...

Mijn opa.

En ik huilde nog even. 

Hoe komt dat toch?

Zou het dan toch door het alleen wonen komen?
Of misschien doordat ik me hier toch nog niet echt thuis voel...
of misschien omdat ik nog geen tv aansluiting heb?
Kan het ook te maken hebben met het feit dat mijn oudste zoon net doet alsof ik al dood ben?

Dat rare gevoel op mijn maag...het alleen zijn in je huid voelen prikken.
Heel akelig en eigenlijk ontzettend eenzaam van binnen...leeg.
Onbestemd verdrietig doordat ik de oude foto's op mijn blog van Poppie zag.

Bij deze foto stond destijds;
Slapen totdat de pijn voorbij is...


Allemaal herinneringen van...van wat eigenlijk?

Misschien wel van gemis.

In shock.

Soms is het werkelijk alsof ik

in een surrealistische film terecht ben gekomen.

Een boeddhistische pacifistische humanist

als figurant in een slechte horror film.

Omringd door arrogante dwazen

die menen dat ze bóven anderen mogen staan

en het ook nog zien als 'naastenliefde'

Het blijkt zelfs geen slechte droom te zijn... 

Een droom waarvan ik een boek wil maken...

Een boek waarin je de leegte van mensen beschrijft

Van mensen die geen besef hebben van

wat werkelijke betrokkenheid inhoudt.

Échte betrokkenheid met de mensen die;

Je vader

Je moeder

Je zoon of dochter

hadden kunnen zijn.

Oom of tante,

neef of nicht

en niet beseffen dat zij dit straks zélf kunnen zijn.

Ze menen nu nog vanachter een dikke glaswand je toeschouwer te mogen zijn

Van mensenrechten hebben ze geen besef.

Van het werkelijk dragen van een verantwoordelijkheid

waarvoor ze blijkbaar achteloos een diploma hebben gehaald.

Ja,we moeten werkelijk de mentaliteit en het menselijk besef gaan bijstellen..

Het woord 'naastenliefde' een nieuwe

en menswaardige betekenis gaan geven.

Samen gaan we hier aan werken.

Ik weet het zeker.

🙏