Soms is het werkelijk alsof ik
in een surrealistische film terecht ben gekomen.
Een boeddhistische pacifistische humanist
als figurant in een slechte horror film.
Omringd door arrogante dwazen
die menen dat ze bóven anderen mogen staan
en het ook nog zien als 'naastenliefde'
Het blijkt zelfs geen slechte droom te zijn...
Een droom waarvan ik een boek wil maken...
Een boek waarin je de leegte van mensen beschrijft
Van mensen die geen besef hebben van
wat werkelijke betrokkenheid inhoudt.
Échte betrokkenheid met de mensen die;
Je vader
Je moeder
Je zoon of dochter
hadden kunnen zijn.
Oom of tante,
neef of nicht
en niet beseffen dat zij dit straks zélf kunnen zijn.
Ze menen nu nog vanachter een dikke glaswand je toeschouwer te mogen zijn
Van mensenrechten hebben ze geen besef.
Van het werkelijk dragen van een verantwoordelijkheid
waarvoor ze blijkbaar achteloos een diploma hebben gehaald.
Ja,we moeten werkelijk de mentaliteit en het menselijk besef gaan bijstellen..
Het woord 'naastenliefde' een nieuwe
en menswaardige betekenis gaan geven.
Samen gaan we hier aan werken.
Ik weet het zeker.
🙏
