Ja, het werd me teveel..

 

Daarom zit ik er weer midden in...

Even een paar dagen oefenen? (Verslavingen.)

Ik ben verslaafd aan bloggen...

Het lijkt vrij onschuldig, verslaafd aan bloggen, maar ik merk dat ik onrustig word als ik niks op mijn Spijkerbed zet.
Een ochtend en avond 'houvast', net zoals voor sommigen ander soortige verslavingen.
Volgens mij heeft iedereen wel van die verslavingen. Vaak merk je het pas als je door omstandigheden die handeling ineens niet meer kan toepassen.
Bijvoorbeeld een ochtendritueel, je krantje, je kop koffie of...het internet!
Deze tijd heeft een zeer ernstige verslaving toegevoegd...( Je mag raden )
Of, in de middag, dat onschuldige kopje thee, misschien wel je borrel voor het eten of zelfs onrustig worden als er geen toetje is, want dat ben je gewend.
Om maar te zwijgen over de verslavingen die slecht zijn voor lichaam en geest.
Terwijl je al rokende je wijntje of biertje drinkt en je afvraagt of je je pillen wel hebt ingenomen.
Ik denk dat ik een paar dagen ga oefenen in niet-bloggen.
Wat denk je, ga ik dat redden? ;-)
Mocht het mij lukken, zie de foto dan maar als:
Het doek is even gevallen. 

Oeps, reacties stond per ongeluk uit..(-_-)

Over 'drie' gesproken...

De gedrevenheid waarmee ik ooit schilderde ben ik kwijt.
Het losraken, losmaken van mijn realistische manier van werken was een boeiende en bevlogen periode.
Vooral de acceptatie van het niet meer commercieel hoeven werken gaf een groot gevoel van vrijheid.
Dit werk is alweer 18 jaar oud! 
Mijn schoonfamilie, van zeer gelovige huize negeerde mijn werk volkomen, maar wel op een beleefde manier. Zo verging dat mijn partner van destijds ook. 'Je bent een groot kunstenaar met een bijzonder talent...Maar liever niet hier aan de muur'. Nee, 'kunst' voor 'boven de bank' is het bepaald niet.
Inmiddels alweer 15 jaar alleen...( Vind je het gek als je m'n werk ziet? hihihi)
En wat die gedrevenheid betreft...het was toch ook wel de alcohol die mijn remmingen weghaalde bij het schilderen en dat wil niet zeggen dat ik constant bezopen was als ik schilderde.
Nu reeds bijna 6 jaar 'zonder' drank. Mijn bevlogenheid blijft weg en mijn geestelijke strijd met de verslaving is terug.
Zie het niet geschreven artikeltje hieronder...

Ik zat er helemaal klaar voor.

Dinsdag j.l. vroeg in de morgen, ik zat er helemaal klaar voor.
Weer eens schrijven over wat verslaving met een mens kan doen
en hoe moeilijk die pijn te begrijpen is voor hen die het niet kennen.
Maar vooral ook voor hen die geleden hebben onder de verslaving van de ander!
Ja, ik zou er weer eens over gaan schrijven...totdat.
Totdat ik iets op een ander blog las en voelde dat ik er nog niet klaar voor was om er weer over te gaan schrijven.

Dus dan maar weer

gewoon een beer.

Dat andere komt vast nog wel een keer!

Een beetje ongemakkelijk.

 De foto heeft niks met het stukje te maken, hooguit dat een ritje in de auto met Marjolijn nog best goed te doen was. Alleen tijdens een stukje wandelen werd Liesje even wat lastig..

Marjolijn merkte toch een ander 'loopgedrag' bij me op!

Een ijsje had niet geholpen om haar zoet te houden...

En dan heb ik het niet over Marjolijn hoor, hihihi.

Het komt mij eigenlijk wel goed uit dat ik er steeds meer last van krijg..
Ik ben heel erg van het type mens geworden dat liever niks 'onnatuurlijks' aan zijn lichaam laat doen of nog iets 'onnatuurlijks' naar binnen werkt.
Maar een stijfkop ben ik daar gelukkig niet in!
Wat moet dat moet en met een liesbreuk is het leven bepaald niet 'ontspannen'.
Dus leef ik een beetje toe naar de 9de juli.
Eigenlijk valt het nog best mee dat ik op mijn leeftijd pas voor het eerst onder het 'mes' ga!
Donderdag a.s. hoop ik met Fred de tuin een grote beurt te geven..
En als Liesje vervelend gaat doen, stuur ik haar gewoon naar haar slaapkamer!
Ik kan er ook een flinke klap op geven, dan gaat ze vanzelf weer even op de plek waar ze hoort...
Al met al, een beetje ongemakkelijk is het wel, maar verder ben ik gezegend met een onverwachts goede gezondheid. 
En dat mag een wonder heten na alles wat ik mijzelf ooit heb 'aangedaan'!



( Zie de labels hieronder)

Werken aan jezelf.

Het begint weer te stromen..

Voor mij geen 'modegril', steeds merk ik weer hoe belangrijk het voor me is alert te blijven op 'hoe het met me gaat' en hoe ik bezig ben.
Daarin dingen weer te vanzelfsprekend vinden of het als saai te ervaren ( het in de 'rails' zijn) kan mij weer behoorlijk op gaan breken.
Toch merk ik wel dat het bewust leven van de afgelopen 5 jaar mij absoluut krachtiger heeft gemaakt, ook al overviel mij even het gevoel dat alle harde werken voor niks bleek te zijn.
Onzin natuurlijk, maar toch kan je dat tijdelijk zo ervaren.
Werken aan jezelf, ook al leven we niet meer in de therapeutische seventies, gelukkig niet eigenlijk, dat werken aan jezelf is een stuk realistischer geworden dan in die tijd.
Veel meer verbonden met hoe de wereld wèrkelijk in elkaar zit.
Alhoewel dat laatste betrekkelijk blijft.
Want wat is dan die 'werkelijke' wereld.
En wat mezelf betreft ben ik blij de draad weer opgepikt te kunnen hebben.

Soms weer even moeilijk.

                  Verborgen zorgen.

 Nieuwe mensen ontmoeten en dan toch weer dingen tegenkomen.
Mijn verleden is mijn heden niet, maar dat lijkt bij anderen niet altijd zo te vallen.
Als er aanleiding is, werkelijke aanleiding om over mijn verleden te moeten vertellen, doe ik het.
Vaak genoeg heb ik mij voorgenomen dat niet meer te doen, maar dat is moeilijk, want al is mijn verleden niet mijn nu, ik draag er wel de 'littekens' van.
En als ik dan mensen ontmoet die mijn verleden niet kennen en veroordelend praten over mensen die nu in mijn situatie van toen zitten....nee, dan kan ik niet mijn mond houden.
Noem het maar een vorm van solidair zijn, niet alleen met die anderen, maar ook solidair met degene die ik 'was', de situatie waar ik ooit in verkeerde.
Natuurlijk moet een mens in het Nu leven, dat zou niet eens anders kunnen, maar in feite is elk woord dat gewisseld wordt tussen mensen gerelateerd aan het toen of vooruitlopend op een straks.
'Wil je koffie of thee?' 'Wat heb je een mooie trui aan!' 'Heb je al honger?' Dat soort gesprekken, opmerkingen, zijn inderdaad heel erg Nu.
Maar als je dan verder gaat, 'nee geen koffie, daar hou ik niet zo van..', en voordat je het weet komt je verleden, je reden tevoorschijn.
En dan waar je die trui hebt gekocht, en ja je hebt al honger want...

Zo gaat het ook als je gevraagd wordt of je een glaasje wijn wilt.
'Nee, dank je, ik heb liever water bij het eten'.
Hoe zelden gebeurt het dat de ander, die wèl graag dat glaasje wijn neemt, zomaar genoegen neemt met je antwoord...
Of de ander stelt iets voor waar jij niet goed mee om kan gaan vanwege je littekens.
Hoe vaak denk je dat het gebeurt dat de ander dat voor zoete koek aanneemt?

Iedereen heeft zijn of haar eigen verleden, eigen littekens, groot of klein,
dus te makkelijk zeggen; 'Trek je er toch niets van aan...', tja dat kun je misschien zo doen als je eigen littekens niet al te groot zijn of als je een veilig schild om je heen hebt gebouwd.
Begrip hebben voor een ander kan vaak helaas alleen maar als je er zelf doorheen bent gegaan of het van zeer dichtbij hebt meegemaakt.
 Terugtrekken verergert vaak mijn situatie.
Het liefst weer even het 'hart' op slot en alle deuren ook.
Hoe tegenstrijdig klinkt het als ik zeg;
Juist door mijn verleden ben ik daar slecht toe in staat.
Jakkes, ik denk ineens aan een schildpad zonder schild.
Dat moet geen gezicht zijn!
Kom, ik ga me maar eens scheren, wassen en aankleden en me een passend 'schild' aanmeten om de wereld weer aan te kunnen.

Voor hen die verslaving kennen.

Er zijn de laatste tijd harde confrontaties op mijn pad gekomen.
Het verwerken van een scheiding of van verlies door overlijden kan wel tot 7 jaar duren, sommige hebben zelfs levenslang als het om verwerken gaat.
En zo ook met diepgewortelde verslavingen die reeds lang achter je kunnen liggen...
Inmiddels ruim 5 jaar zonder alcohol en nicotine.
De sigaret ben ik eigenlijk al totaal vergeten.

Alcohol, steeds weer sta ik er versteld van bij hoeveel mensen dat een bijna noodzakelijk smeermiddel is bij sociale contacten en hoeveel mensen hun 'verslaving' daarin totaal ontkennen..
Natuurlijk gaat mij dat niks aan, stel je voor!
Dat moet iedereen voor zich weten, maar de laatste tijd word ik er wel steeds meer mee geconfronteerd, en wel omdat ik meer en meer uit mijn 'beschermde' leven aan het stappen ben.
Op begrip over mijn situatie kan ik niet altijd rekenen en dat is maar goed ook want als je je alleen staande kunt houden als er altijd maar begrip is...ja ook dan kom je in een isolement terecht. Staan voor waar je mee bezig bent kan ook in stilte.
Toch bleek ik daar even doodmoe door te zijn geworden.

Mijn dip is met een schijnbaar wrede klap uit mijn leven verdwenen.
Harde confrontaties kunnen je flink doen wakker schrikken!
De details zijn alleen voor mezelf belangrijk, want wie wat waar je ook bent en met wie wat of waar je ook in het leven bent vastgeraakt, een harde confrontatie kan soms noodzakelijk zijn om weer met hernieuwde en frisse moed en energie verder te gaan met het leven.
Voor het eerst sluit ik af met;

Heb je zelf een verslaving of wil je werkelijk even persoonlijk reageren, stuur me gerust een mail. Liever geen mails om mij sterkte te wensen, want ik heb reeds ondervonden dat al mijn trouwe volgers dat van harte menen. Persoonlijke verhalen of opmerkingen betreffende je eigen ondervindingen zou ik zeer op prijs stellen. Vanzelfsprekend discretie verzekerd!

De mogelijkheid zit hieronder bij het envelopje.

Toch blij en dankbaar.

Het was een lange en soms harde weg mijzelf te overwinnen als het gaat om 'vluchtgedrag', maar juist daardoor ervaar ik onder mijn 'depressie' ( te zwaar woord eigenlijk ) een soort dankbaarheid dat het mij na jaren heftige strijd lukt om zonder welk middel dan ook, mezelf op de rails te houden.
De lessen waar ik doorheen heb moeten gaan, en ook aanging (!) waren soms keihard en deden mij vaak twijfelen of ik niet te hard voor mezelf was en wellicht voor mildere 'middelen' i.p.v. geheel op eigen kracht, had moeten kiezen.
Maar een mens kan zichzelf soms niet meer ontkennen, ik koos voor erop of eronder...
Eigenlijk kon ik niet anders, het paste gewoon bij me!
Blij en dankbaar...dat wel, maar niet zomaar.
Ik ben geen Godsdienstig mens en hecht geen waarde aan een denkbeeldige God zoals een bijbel ons lijkt voor te schotelen en natuurlijk komt dat ook omdat ik niet op die manier ben opgevoed...       ( maar of dat erg is??) Toch ben ik dankbaar aan iets dat ik niet kan benoemen en zie ik de kracht die ik heb leren opbrengen dan ook niet als iets waar ik me voor op de borst mag kloppen.
De één is het gegeven, de ander niet, vraag me niet waarom, want dat is het mysterie waar mijn 'God' zich in laat kennen... Mijn goddeloze God (@)
Het kwam weer even in mij op, dit gevoel van dankbaarheid, blij..dwars door welke vorm van 'depressie' dan ook.
De waarom vraag stel ik allang niet meer..
Mijn vader en mijn oudste broer hebben deze 'overwinning' op hun 'vluchtgedrag' niet mogen beleven.
Soms denk ik ( dacht ik) in mijn eigen 'bevrijding' neem ik jullie mee en werk uit wat jullie helaas niet gelukt is...

Toch nog een onverwacht schrijfstuk vandaag.
Onverwacht...ook voor mij!
Doorzetten, het is een begrip dat zo vaak verkeerd gezien wordt, je kan het niet afdwingen en daar zit nou juist de clou..
Je kan er het beste in 'meegaan'...

Onduidelijker dan dit kan ik het niet afronden.

Tegenstrijdigheid in depressie.

Alleen het besluit al om toch weer te schrijven over 'depressie' komt voort uit een tweestrijd in mij die ontstaan is vanuit de noodzaak, maar ook de behoefte om mijn depressie te overwinnen, hetgeen met zich meebrengt dat ik a.h.w. in twee werelden ben gaan leven.
Gevoelig op dit vlak ben ik al zolang ik mij heugen kan, maar ook daarin juist die twee extreme kanten, want de vrolijke mens in mij is niet minder echt dan de zwaarmoedige...
Een duidelijk voorbeeld van hoe het werkt bij mij gebeurt nu tijdens het schrijven van dit stukje;
De telefoon gaat, het is een zeer goede vriend van me met wie ik dit soort gevoelens 'redelijk' kan delen en hij gaat dan ook serieus op mijn verhaal in zonder te betuttelen en onzinnige adviezen.
Het duurt niet lang of ik ben alweer vrolijk bezig mijzelf te analyseren en het gesprek gaat over in een milde discussie over menselijk gedrag in het algemeen, gelardeerd met stukjes 'grieperigheid'.
Dat laatste hoort nou eenmaal ook bij het leven.

Terug naar hier, schrijvend en weer 'alleen'.
Daar waar ik ooit mijn heil zocht in extreem vluchtgedrag en 'middelen' gebruik, weet ik nu, zomaar vanuit mijzelf, veilige muren van lichtelijke isolatie om mij heen te bouwen.
De 'gaten' in die muur gebruik ik, door schade en schande iets wijzer geworden, die gaten gebruik ik om stukjes welgemeende vrolijkheid naar buiten te werpen.
Accepteren dat dit verschijnsel een onderdeel is van wie ik ben ( hoe dan ook) is het een kwestie van zo goed mogelijk overleven totdat het voorbij is.
Nee, dat is geen struisvogelpolitiek, het komt voort uit de beslissing van ooit om hier geen pillen meer tegen te gebruiken. Sterker nog, ik mag het mijn lichaam niet meer aandoen na de laatste, bijna fatale vergiftiging ternauwernood te hebben overleefd. ( Inmiddels vele heldere en goeie jaren geleden!)

In volledige tegenstrijd met alles wat ik nu tegenkom, zet ik mijn weg gewoon voort.
Voor de ene gewoon, voor de ander een weg van wanhoop.

( Wederom zet ik dit stukje zonder 'zelfcensuur' op mijn weblog.)

Overigens, met pijn in de maag dwing ik mijzelf toch maar even naar het open Atelier te gaan...

Had ik maar nooit....

 Kom mensen, het is herfst een dus tijd voor een vleugje zwaarmoedigheid!

Bokbier, laatst zag ik er iets van op tv en ik herinnerde mij de smaak weer...
Tijdens mijn verslavingsperiode dacht ik al lang niet meer aan smaak, het ging mij enkel nog om de kick en de vergetelheid daarna, die door veel geestelijke en lichamelijke pijn zou worden afgestraft.

Tja, zoiets meegemaakt hebben in je leven, raak je nooit meer kwijt, het is eigenlijk een soort droevig geschenk. Droevig vanwege wat het destijds aanrichtte, geschenk vanwege het feit wat ik erdoor geleerd heb.
Helaas is dat laatste niet voor iedereen weggelegd.
Had ik maar nooit...of stel dat mijn leven anders was verlopen...,  dat zijn absoluut zinloze, ja zelfs masochistische gedachtes.
Sommige mensen die iets overwonnen hebben, kwijnen alsnog weg door 'spijt' of schuldgevoel.
Je kunt je afvragen; Heb je dan werkelijk wel iets overwonnen?
En dat geldt dan voor elk soort leed dat je geleden hebt.

Spijkerbed...alleen luchtigheid, vrolijkheid en soms diepzinnige oppervlakkigheid.
Met een beetje creatief woordgebruik zou ik dit stukje zo kunnen omvormen tot 'Werkwijze' taal.
Mmmm, ik weet een nog creatievere oplossing.
KLIK




( Smile, al ruim 5 jaar zonder die vervelende drank(z)lucht!)

En toen huilde ik...niet Hij.

Er waren vele onderwerpen van gesprek, dit was er één van.

De paracetamol deed zijn werk...en ik kon verder aan mijn verslag over de avond met hem.

Ik stond erg in dubio en heb bijna besloten dit vervolg niet te schrijven...

Toch ga ik een poging doen, gelukkig kent niemand mij hier, net zo min als dat Hij gekend is.

Kwetsbaar voelt het even zins....

Goed, ik vertelde over de balorigheid, de uitgelaten stemming en daarvoor zijn 'bezoek' verhaal.

Pas nu realiseer ik me dat mijn houding naar hem, in het begin tijdens de eerste ontmoeting een bepaalde arrogantie in zich had.

Hou me ten goede, ik was me dat  toen werkelijk niet bewust!

Voor alle duidelijkheid, ik heb dit deze avond uitgebreid met hem besproken en hij neemt we niks kwalijk, integendeel, hij waardeert dat ik er voor uit kom.

Dat maakte mijn rot gevoel erover alleen nog maar erger, maar alleé..onze vriendschap is door mijn 'bekentenis'  alleen maar dieper geworden.

Mijn aanhef van dit stukje lijkt erg dapper;

'En toen huilde ik...niet Hij'.

Laat ik eerst maar eens vertellen wat de intense stukken in die avond waren.

Zijn verhalen over diverse opnames, verhalen over strijd en nederlaag, vernedering en verdriet, opklimmen en toch weer vallen.

Het ergste vond ik hoe hij beschreef dat mensen tegen hem aan keken als ze op bezoek kwamen.

'Bezoek'!
En hoe hij vertelde, dat juist gisteren, iemand in wie hij alle vertrouwen had gehad omtrent zijn verleden, hem uit confrontatie met zichzelf de bewuste isoleercel  weer in wenste. Terwijl Hij mij dit toevertrouwde zag ik even zijn kracht verdwijnen en de machteloosheid van een gekwetst mens verschijnen.
Wat mensen elkaar toch aandoen, dacht ik.

Oké...over mijn huilen.

Tijdens zijn hele verhaal zag ik maar één ding in hem, behalve dan op dat kwetsbare moment;  een liefdevolle rechtop in het leven staande mens!

Met een soort vrolijkheid waar ik geen weet van had dat die bestond, slechts onderbroken door een zucht van stil verdriet.

Het leek totaal niet te rijmen met zijn verhaal en toch, het klopte, die twee beelden van die ene mens voor mij klopte als een puzzel waarvan je niet zou vermoeden dat die ooit uit elkaar geweest was!

In mijn onhandigheid wilde ik hem als het ware steunen door mijn verdrietjes en narigheidjes er tegen over te zetten..En dan begon ik me ook nog eens te verontschuldigen dat dat bij zijn leed  vergeleken niks voorstelde!

( De fles werd leger en leger...)

"Weet je ( hij noemde mijn naam) dat het in feite niks uitmaakt en dat een schijnbaar licht kruis voor de ander loodzwaar  kan lijken? Het kruis dat ik droeg paste helemaal bij mij en werd tot geschenk."

"Je kunt gerust stellen dat ik het, zeker nu, als een 'licht' kruis ervaar".

Soms kon ik hem werkelijk niet volgen...nee, het lag echt niet aan de wijn, ik kan flink wat hebben.

'Geloof je in God?' flapte ik eruit, alsof die vraag via mij werd doorgegeven door de grote Hem himzelf.

En toen kwam het...hij keek me enkel maar aan, meer niet.

Of eigenlijk wèl heel veel meer!

Als ogen kunnen glimlachen, kunnen stralen zoals in zoete romans vaak wordt verteld dan ware het nu de zijne, maar dan in overtreffende trap.

Dit was het pijnlijke moment dat ik zomaar begon te huilen, zomaar...

Ik wil het niet mooier maken dan het is..het was op zijn bank dat ik plotseling in slaap ben gevallen en mijzelf in de late ochtend aantrof bedekt met een lichtgroen laken en koffiegeur in de neus.

En Hij?

Hij was Poespoes aan het zoeken, die wijselijk een rustige plek op had gezocht.

Ik was even kwijt hoe ik hem ooit ontmoette...

Hij leek een reeds eeuwige bekende van me.

Een man met aanzien...Hij?

Het zal je maar gebeuren!

"Er waren tijden dat er tegen mij werd opgekeken, echtgenote, vrienden, werkgevers, klanten, noem maar op.

Ik was een man van 'aanzien', gelukkig trok ik daarbij inwendig de schouders op en streed mijn eigen strijd".

Op tafel lag een tijdschrift dat volgens mij niet gelezen wordt door mensen 'met aanzien'...Hij had mij meteen door en schampte via mijn linkeroor dat niets hem te min noch te hoog gegrepen was.

Werkelijk, het is dat ik hem bijzonder aardig vind, soms vooral 'bijzonder', maar af en toe word ik werkelijk nerveus van zijn opmerkzaamheid. Alsof ik constant in mijn blootje zit en angstvallig de plasser tracht te verbergen. Ken je dat soort nachtmerries?

"Man van aanzien..., wat een onzin willen we toch in elkaar zien!"

"Wat dacht je van die 'man met aanzien' toen ik ooit in een isoleercel gedumpt werd vanuit wanbegrip en angst van de ander....man met aanzien, laat me niet lachen!".

Ik begreep vrij snel waar hij het over had, een neef van mij...enz, enz.

"Op den duur mocht ik 'bezoek' ontvangen...de goden van de psychiatrie vergunde mij bezoek, en ik ontving ze naar beste kunnen, soms lachend, soms huilend, soms apatisch, maar altijd met Mijzelf als toeschouwer".

'Je klinkt een beetje verbitterd...of zie ik dat verkeerd?....( ik wist nu al dat ik de plank missloeg)

"Nee...alhoewel ik tijden gekend heb van machteloze gevoelens, boosheid waar ik zelfs binnen eigen 'ziel' geen plek voor wist."

"Die plek heb ik gelukkig gevonden, ik ervaar het zelfs als een soort schatkamer. Het is de schatkamer van begrip, vergeving en liefde voor al wat is".

Ja...als het om verwoorden gaat is Hij een kunstenaar. Alhoewel ik vond dat hij er wel wat glazig bij keek en het papiertje dat hij in handen had nu toch wel tot een erg perfect bolletje geworden was!

Ik voelde de behoefte om het gesprek een andere wending te geven...het werd me wat te zwaar.

De onbenullige opmerking over zijn kater die hij POESPOES noemde viel in goede aarde.

Vrolijkheid en broodnodige oppervlakkigheid deden hun intrede.

Hoe 'dronken' kan iemand worden door optimaal te leven? Hij kon het, ik nog niet en keurde de half lege fles met biologisch gedoe erin om mijn eigen verlangen tot optimaal genieten te bespoedigen.

O nee, half vol moet je dan zeggen toch?

We werden balorig als 2 doorgedraaide pubers en geloof het of niet, er werd ineens gegooid met kussentjes van de bank! Schaamteloos, twee mannen van aanzien!

Lol, gewoon lol...en nog behoorlijk platvloers ook.

Achteraf was het maar goed ook, die onderbreking...want de volgende morgen werd ik tegen de middag wakker met een zware hoofdpijn.

Natuurlijk lag het niet aan de fles bio-wijn die ik soldaat gemaakt had bij hem.

Het waren de zware gesprekken tot bijna aan de ochtendstond. Toch?

Tot volgende keer...even twee paracetamolletjes en ik ga beginnen aan mijn volgende stuk over; Hij.

Hij...en ik ben op bezoek.

Bezoek, nee dat woord past niet bij deze ontmoeting, het is meer een soort bij hem zijn, met hem zijn.
In ons intens gesprek zou het begrip 'op bezoek' een paar keer aan de orde komen.
Een soort bezoek dat niks met deze manier van ontmoeten te maken had.

We hingen eerst wat op de bank en bespraken het eten...ja werkelijk we bespraken het eten!
Over veel knoflook en dan uit je bek stinken als het niet van pas kwam..Waren overigens zijn woorden, bek en stinken.  Uit zijn mond, ondanks de knoflook stank, klinkt dat veel beschaafder dan als ik het op die manier zou verwoorden.
Och, daarentegen vindt hij dat ik een aardige schrijfstijl heb.
Een mens moet ergens in uitblinken.


"Je had daarnet een dagboek, mijn levensverslag in je handen toen je in mijn boekenkast snuffelde...".
Ik wou me net gaan verontschuldigen toen hij gelijk dwars door mijn eerste lettergreep heen praatte en verkondigde;
"Alles is voor iedereen hier in mijn huis. Waarom zou ik het gaan verstoppen? De schok is voor eigen verantwoording als je iets pakt, leest of er weet ik veel wat mee uitspookt".
Een licht cynisch bromgelach leek uit zijn buik te komen. Mijn god, straks blijkt hij nog buik te spreken ook!
Ik lachte om mijn eigen gedachte waardoor we beiden steeds heftiger begonnen te lachen en niet meer wisten waarover!
Inmiddels stond de wijn op tafel...hij vond het gezellig als de ander dronk, tenzij die een geheelonthouder was! Geheelonthouder was hij namelijk nooit geworden zei hij.
"Ik drink gewoon geen alcohol, dat is alles".
Terwijl ik het huiswijntje ( biologisch ook nog en zacht van smaak..en maar 3.95 de liter, vertelde hij..) naar binnen slobberde, vermoedde ik dat zijn laatste zin een doordenkertje was. En terwijl ik doordacht aan het doorslobberen was zette hij een dvd op.
"Dit moet je echt even zien, waarschijnlijk weet je dan nog beter hoe ik in elkaar zit en ik gelijk hoe jij!"
Eerlijk gezegd ben ik even kwijt hoe de dvd en de presentator heette. Het had iets met god te maken, maar dan totaal anders. Een min of meer indisch ogende man die iets heette als Twopack Chopla, kan ook Choclat geweest zijn.
Ik weet het werkelijk niet meer.
"Wat vond je trouwens van mijn 'levensboek?"
'Heb er niet echt in durven lezen, dat begrijp je toch wel...'
"Je hebt blijkbaar te intens naar de dvd gekeken...zonder enkele diepgang bedoelde ik gewoon het dagboek zelf!...hihi... Een heel oud en nog onbeschreven boek dat ik ooit voor een paar gulden op een rommelmarkt gekocht heb".
"Prachtig ding, ik vond het destijds bijna een zonde om er in te gaan schrijven...hier en daar bevlekt door mijn tranen".
Ik keek hem afwachtend aan....er kwam geen relativerende grap achteraan.
Integendeel.
Wierook vind ik op zich best apart, volgende keer vraag ik hem het niet zo voor mijn neus te zetten.
Tot volgende keer, waarin hij zijn ervaringen vertelt over het begrip; Bezoek krijgen.

Hij; De ontmoeting bij hem thuis.

Het bezoek zou pas in de late nacht voorbij zijn...

Waren wij reeds vrienden geworden?
Ja, dat kun je gerust zo stellen.
Al snel openheid van zaken naar elkaar geven, mooier gezegd; elkaar je hart durven laten zien, dat leidt vaak snel tot vriendchap, echte vriendschap waarbij ups en downs horen, vriendschappen die verder gaan dan 'het mooie weer'.

'Kom maar rond etenstijd' had hij gezegd en dat kwam ik.
Niet rond maar vóór...
Anders had ik waarschijnlijk de hond in de pot gevonden, in zijn geval de kater, anders dan hij die vroeger ooit had.
Ik werd hartelijk ontvangen en kreeg gelijk een glas port voor de neus geschoven.
Via onze gesprekken over 'verslavingen' had hij goed door gekregen dat een drankje zeer welkom bij me was.
En natuurlijk ben ik niet verslaafd! ONZIN.
Oké, ik drink elke dag wel wat en in het weekend een glaasje meer, we moeten niet overdrijven met dat z.g. meteen verslaafd zijn. Als ik wil kan ik het heus laten staan hoor..
Weet niet of ik eens zal vragen hoe hij daar over denkt met zijn verslavingsverleden, ik wacht beter totdat het spontaan aan de orde komt. Toch?

"Stukkie worst? Het eten duurt nog even hoor".
Ik schrok op uit mijn niet verslaafd zijnde mijmeringen en vertelde hem dat dat er wel in zou gaan.
Flauw op de maag was ik...onregelmatig eten en niet ontbijten schijnt niet goed te zijn voor de mens.
Nou ja, daar ga ik ooit wel weer eens wat aan doen..

Zijn port glas stond gevuld naast het mijne met schijnbaar dezelfde vloeistof.
Ik kon het niet nalaten er even aan te nippen toen hij fluitend in de keuken kookte.
De smaak van zijn 'port' gaf mij het schaamrood op de wangen. Het was bessensap.
"Gluiperd!", riep hij lachend uit de keuken. Mijn schaamrood verdiepte zich tot scharlaken en ik verslikte me even bijna in mijn gulzige slok uit eigen glas. Gelukkig geen bessensap!
Soms leek het wel of 'Hij' alles zag en in alles aanwezig was...

Er viel een bord op de grond in de keuken en ik hoorde hem de naam van Jezus noemen.
Jezus, de Christus...maar dan aan elkaar en op luide toon.
Het bord werd er niet heel door maar zijn fluiten werd hervat en ach, dat maakt ook van alles 'heel'.
Ik betrapte mij erop dat ik naar zijn boekenkast gluurde alsof ik een sexshop wilde negeren.
"Snuffel maar gerust even rond in mijn huis hoor", riep de helderziende Hij gelijktijdig uit de keuken.
Dat deed ik en ik kwam tot vreemde ontdekkingen.
Mijn port was op, mijn wangen warm en ik onduidelijk nerveus.
Half uur later stond het eten op tafel en de wijn ontbrak.
Er was een karaf water,maar zoals ik al zei...ik kan best zonder hoor. Toch?
Behalve roepend uit de keuken is 'Hij' in dit stukje nog niet aan het woord geweest.
Volgende keer maar weer dan.

Hij vertelt ( Niet meer.)

( bij dit schrijfsel past een niet-foto uitstekend!)

Nee, dat klopt...

Hij vertelt niet meer op dat terrasje, er restte ons alleen nog wat enthousiaste gesprekken over hobby en werk

En vooral ook over 'de gekte' van de mensheid.

Ja, over de mensheid maar wel in mildheid.

Thuis gekomen had ik een verbrandde kop en...eindelijk zijn privé adres.

Hij bleek op fietsafstand te wonen en vrienden dichtbij is altijd leuk, dat gereis, geskype en gechat is ook heerlijk hoor, maar in de buurt, ja..dat is luxe.

Grappig genoeg 'skypen' we tegenwoordig regelmatig, fietsen is ongeveer 15 minuten notabene.

Ach, een beginnende vriendschap moet je koesteren en niet gelijk leegeten als ware het een overheerlijke maaltijd waar je niet van kan afblijven.

Verslag van de skype gesprekjes?

Denk niet dat je mond ervan open zal vallen;

"Hoe was je dag?"

'Prima hoor, en de jouwe?'

"Lekker...nou slaap ze hè!"

'CU !!'

Of soms wat dieper, maar die gesprekken zijn niet relevant voor weblogs...

Mocht deze schrijver weer wat belangrijks met 'hem' gedeeld hebben, aangaande zijn wijsheid, eigenwijsheid of andere boeiende zaken, dan zijn jullie de eersten....

De schrijver groet u.

'Hij' houdt het niet vol...

En net als wij allemaal soms, Hij koos ervoor deze brug over te gaan.

Nog steeds daar op dat terrasje...het weer werkte mee en we zaten heerlijk in de zon.

Hij aan de malt en ik was zo vrij geweest een Duvel te nemen, want als ik dan toch getrakteerd word dan láát ik me ook trakteren.

Inmiddels merkte ik niks meer van zijn eerdere sombere stemming, indien hij een gouden hoektand had gehad zou die regelmatig in het overvloedige zonnetje 'geblinkt' hebben.

En vanwege het feit dat ik ze ook niet heb werd er niet 'geblonken'.

Wel geklonken!

Een bijzondere man is 'hij' wel, ik ga hem eens bij mij thuis uitnodigen.

Hij is het type mens waar ik graag bevriend mee zou willen zijn en onze gesprekken lopen nu al alsof we elkaar al jaren kennen!

Alles passeerde de revue, zijn hobby's, mijn hobby's, ons werk, ons werkverleden...tot en met ons sexleven aan toe! Hahaha, wat wil je nog meer in een mogelijke vriendschap!

Er was reeds ruim een uur voorbij gegaan voordat ik me ineens realiseerde waar het gesprek over had moeten gaan!

Bij mijn eerste, vrij plotselinge vraag over zijn ervaring met verslaving was er net een flinke wolk voor de zon gedreven en zoals dat met drijven kan gaan, hij dreef weer weg.

'Hij' overigens niet, het werd een lange middag die we besloten met een bescheiden hapje aldaar.

"Het is al vrij lang toch dat je zonder je ooit bepalende verslavingen leeft? Heb je een soort geheim waardoor je het vol houdt? Ik bedoel, kijk eens rond op dit terras, gedurende de tijd dat we hier zitten wordt er om ons heen heel wat af gedronken en zie je de stemming uitgelatener worden."

( Overigens werd een vent, even verder op, behoorlijk banaal na zijn 5 biertjes en was volgens mij nog de enige die zichzelf erg grappig vond...het leidde me op een vervelende manier af.)

Gelukkig schakelde 'hij' net zo snel om met het gesprek als ik en antwoordde mij;

'Ik houd het niet vol...dat is juist de valkuil bij veel mensen die terug vallen in de een of andere verslaving.

Ook bij gestopte rokers zie je dat erg veel dat 'volhouden' en 'doorzetten'.

Levend in een kramp kun je dan maar beter je leven verkorten en gewoon doorstomen als een schoorsteen totdat je vroegtijdig zelf in as verandert en zuipen totdat je het smoezelige hoogtepunt tussen de regenwormen vindt'.

( Apart taalgebruik heeft 'hij' toch..)

'Het is een kwestie van anders gaan denken waardoor het begrip 'volhouden' niet meer nodig is 'doorzetten' verandert in gewoon doorleven, zijnde de vrije mens die je op dat moment bent'.

'Maar in je flauwe grap zat heus wel een kern van betrekkelijke waarheid hoor, het is niet zaligmakend en het lost problemen op zich niet op!

Dat is ook zoiets, te veel onzinnige verwachtingen hebben van je gewonnen 'vrijheid'.

Door niet meer te roken zul je niet ineens de Himalaya kunnen beklimmen en door niet te drinken blijf je ook gewoon die je van ware aard bent. Hooguit dat je die 'ware aard' keihard tegen zult komen en aan de slag zal moeten met wat er niet lekker in jezelf zit'

( Ik zag nog net op tijd dat een loslopend beeldschoon hondje zijn poot tegen mijn stoel verhief en mij trachtte te bewateren..kssssttt! ja het beestje schrok en ik bleef droog, in ieder geval onder de gordel want mijn keel raakte goed gesmeerd, Duvel 2 had zich inmiddels dankzij een leuke serveerster, aangekondigd.)

'Hij' had nog geen kwartier geleden ons hapje besteld...de dampende saté, de goudbruine frites en de achteraf heerlijke salade, werden ons ook reeds voor de hongerige neus geschoven.

En ik heb nou eenmaal geleerd om nooit met volle mond te schrijven..uhh praten.

Tot volgende keer en iedereen de hartelijke groeten van 'hem'.

De foto typeert een beetje de sfeer van ons gesprek.

Need I say more?

(@)

'Hij' ( Ik kwam hem weer tegen.)

Gewoon tijdens één van m'n fietstochten meende ik hem te herkennen...

En ja, hij was het!

In zichzelf gekeerd liep hij langs de weg en herkende mij daardoor niet meteen.

Voordat ik het wist gooide ik er een cliché opmerking uit die later gevolgd werd door een per ongeluk zeer pijnlijke! Ai, ai...mijn humor kan zó verkeerd uitpakken soms.

"Hé, hallo...hoe gaat het met jou? Ken je me nog...van de gesprekken die we hadden..."

Ja hij kende me nog en antwoordde; 'Sorry, ik zit niet zo lekker in mijn vel de laatste tijd en liep daardoor een beetje afwezig hier te zijn."

En toen flapte ik er iets onvergeeflijk fouts uit;

"O, dus 'niet meer drinken' is ook niet zaligmakend?"

 Tot overmaat van ramp grinnikte ik er ook nog schaapachtig bij.

Hij staarde me even geschrokken aan...ik staarde minstens zo geschrokken van mijn eigen stommiteit terug.

Waren het 10 minuten stilte? Nee, waarschijnlijk nog geen 3 seconden, maar pijnlijke momenten lijken lang te duren.

Tot mijn verbazing klaarde zijn sombere uitdrukking op en maakte plaats voor een brede glimlach.

"Zeker weer toe aan een goed gesprek met deze verslavingsdeskundige? Volgens mij kan dat helpen om je opmerkingen wat doordachter te brengen!"

"Kom, verder op is een leuk café aan het water, dan drinken we daar samen wat en kletsen even bij!".

En gelukkig kon ik me dit keer beheersen met een volgende stomme opmerking over 'drinken'.

Het werd een lang gesprek daar aan het water van de Reeuwijkse plassen.

Hij trakteerde ook nog!

Daarover in een volgend stukje, want ik ben weer heel wat wijzer geworden over verslavingen en het 'daarna'!

Als je op het label 'Hij' drukt vind je de eerdere gesprekken met 'hem'...

Bipolaire stoornis, ongeneeslijk?

Eigenlijk zegt het begrip het zelf al;

Stoornis, het is een stoornis als je er niet mee om kunt gaan!

De toon voor dit stuk is gezet, een persoonlijk stuk vanuit een persoonlijke ondervinding.

Mijn 'waarheid' kan hierin nooit de jouwe zijn, het kan hooguit een stimulans zijn om naar eigen 'stoornis' te gaan kijken om opnieuw te onderzoeken, hoe je er anders mee om kunt gaan dan middels het verdoven met medicijnen.

Sommige beweren dat de medicijnen meer doen dan dat, ze vullen het 'ontbrekende' stofje aan!

Wat zou je er van zeggen je lichaam de kans te geven zèlf dat ontbrekende stofje weer aan te gaan maken, of, slim als het lichaam is, er een alternatief 'stofje' voor in de plaats te produceren?

Wat is het nou eigenlijk, dat bipolaire?

Hou me ten goede, er komt geen wetenschappelijke verklaring, dat mogen de heren en dames wetenschappers voor zichzelf doen...zodra ze die eigenschap bij zichzelf ontdekken.

De basis van bipolariteit is in feite dat de mens tussen 2 extreme uitersten leeft en constant daarin wordt meegetrokken. Tegelijk doet het die mens vaak zijn emoties heftig ervaren en gaan deze veel dieper dan bij de gemiddelde mens. Positief gezien is de bipolaire mens zich bewuster van de uiterste mogelijkheden die in feite elk mens tot zijn beschikking kan hebben. Al naar gelang de persoon die de 'bipolair' van huis uit is ( je kan denken aan dingen als karakter, opvoeding, sociale positie) zal de 'stoornis' zich anders kunnen uiten.

Levend in een maatschappij die de 'ontdekte' eigenschap het liefst zo snel mogelijk weer afgedekt ziet.

Die eigenschap zou ons namelijk wel eens goed wakker kunnen schudden hoe we nog steeds onszelf aan het verloochenen zijn en wij elkaar uit angst onderdrukken. Angst voor vrijheid waarnaar we juist allemaal zo verlangen.

Maar vrijheid kan geen vrijheid zijn zonder verantwoordelijkheid...

Dus verdoven die handel!

Het leven is al confronterend genoeg!

'Nee, niks daarvan !'; riep harder en harder die innerlijke stem van me.

Hij riep op den duur zo hard dat men het beter vond mij op te sluiten, want dwars door alle vreselijke en geestdodende medicatie heen bleef ik strijden voor vrijheid.

Vrijheid van geest, vrij om lief te hebben vanuit die ik was, die ik ben!

Het had één lang schrijfstuk 'zullen' worden, maar een 'wordt vervolgd' lijkt mij meer ruimte geven voor eigen benadering.

Een benadering, een omschrijving in de 'rust' van het nu.

Wordt vervolgd dus.

Het meeste dat ik er reeds over geschreven heb op dit blog kun je hieronder vinden;

PS(KLIK)

of

PenV(KLIK)

ook zul je het één en ander terug vinden in;

VERSLAVING(KLIK)

Het is echter wel zo dat onder de 3 categorieën  je soms dezelfde artikeltjes tegen kan komen.

Met de billen bloot, zullen we dan maar zeggen....

Uiterlijke schijn maakt ziek.

Is het een 'goede' eigenschap van me om geen uiterlijke schijn in stand te houden?

Het is in ieder geval een pijnlijke en soms vermoeiend frustrerende eigenschap.

Vertel openlijk, daar waar het relevant is, dat je verslavingsproblemen hebt gehad en er gebeuren rare dingen met de toehoorders.

Nog erger wordt het als je open bent over geleden psychische problemen!

Het meest 'komische' is nog dat je te horen kan krijgen;

Had je die openheid niet zo nagestreefd dan had je waarschijnlijk geen drank en psychische problemen gehad.

Maar uiterlijke schijn maakt ziek, kijk maar naar de wereld.

Wie ziek is kan genezen en daar zijn we nu in alle heftigheid mee bezig.

Als persoon en als wereld.

Een genezingsproces kent geen vast ritueel, het geeft ons gewoon dat wat nodig is om te genezen.
En 'genezen' kan een andere vorm hebben dan dat we ons er meestal bij voorstellen.