Alles behalve!

Vanavond komt de Goudse 'hartstochten' groep bij mij thuis, mijn passie delen.

Mijn passie?

Lieve help, wat een geluk dat je geen dingen kunt voorzien, want anders had ik mij niet eens durven opgeven voor dit gebeuren! Mijn hele atelier staat op zijn kop, en niet alleen om weer eens opgeruimd en schoongemaakt te gaan worden. Nee, alles gaat er veranderen, het komt in het teken te staan van; 

"Levend schilderen".  Om na mijn dood alsnog bekend te worden? Hahaha, nee hoor, het gaat iets heel anders inhouden. Daarover later, want mijn hele boven verdieping zal daar betrekking op gaan hebben, dus er is werk aan de winkel!

Gelukkig ben ik creatief genoeg om vanavond de dames en heren ( hopelijk) aangenaam bezig te houden.

Dan maar vooral vertellen en wat minder ( kunnen) laten zien.

Alhoewel ik natuurlijk vandaag een poging ga doen, dat alsnog voor vanavond op orde te krijgen.

Woensdag, stilte-dag.

Vandaag; Alles behalve!

Enerzijds frustrerend, anderzijds...

Marjolijn poseert...( zonder in beeld te zijn!)

Aan de klik tussen ons lag het zeker niet, het gaat erg leuk tussen Marjolijn  (klik) en mij.

Een vertrouwelijke band is groeiende, en aangezien het geen fietsband betreft zal er niet snel een lek of klapband ontstaan! En zoals bij elke band kan het geen kwaad hem op de juiste luchtdruk te laten functioneren.

We zijn nog in afstastende fase van de "bandenspanning" ;-) ( knipoog op zijn kant)

Waarin zat dan het frustrerende?

Nou, ik ga het je uit de doeken doen, of eigenlijk betreft het "opgespannen papier".

Mijn spontane voorstel was om een portret te maken van Marjolijn in mijn nieuwe stijl en wat schetst mijn verbazing? (Was het maar bij een 'schets" gebleven!)

Ik heb helemaal nog geen nieuwe stijl!

Nieuwe stijl? ( Maar dan wel héél dichtbij!)

Toch heeft het wel iets, zo'n poseerplek!

Hahahaha, niks aan de hand hoor, ik heb heerlijk "geverfd" en ondertussen hadden we geweldige conversaties.

Gelukkig redde mijn lieve gaste het nèt aan mijn drukke adhd geklets af en toe met de moed der wanhoop te onderbreken om haar eigen ei er tussen te proppen.  Maar we hebben werkelijk een fantastische dag gehad, gevuld met bonbons ( of gevulde bonbons?) die rijkelijk mijn ingewanden verwenden.

Dank u, gulle geefster ( weer een kilo erbij?)

Ach, mijn gaste was er in feite niet op uit een zeer geslaagd portret van haar op mijn weblog te zien verschijnen.Dat maakte veel goed, vandaar dat ik mijn blogbezoekers maar verras met enkele klodders "Marjolijn".

Noem dit gerust; Een detail?

In het echt is ze veel charmanter hoor!!!

 

Onverwacht bezoek.

Zomaar, zonder aanleiding werd ik mijn atelier 'ingetrokken'....

Er bleek onzichtbaar bezoek.

Binnen een kwartier op het witte doek.

Tja, ik zal er eens een goed gesprek mee hebben, eens kijken wat zhij mij te vertellen heeft!

( Grote afbeelding op Werkwijze (klik)blog.)

Paintings?

Memory moves.

Seals that could be.

No more bolero's?

Bij deze 3 foto's dacht ik aan "schilderen".

Het werken in mijn atelier is heftig ter ziele.

Toen ik deze foto's zag voelde ik wat inspiratie tintelen...

Bovenste en onderste zijn bewerkt, de middelste is wat hij was.

Eigenlijk vond ik de middelste al een "schilderij" op zich.

Zal ik dan werkelijk nooit meer aan schilderen toe komen?

Het begint er steeds meer op te lijken.

Maar waar leven is is hoop, maar hoop op zich schildert niet!

(@@@)

Hij keek rond.

Zeer uitvergroot fragment.

Bekeek mijn werk, en zei; "Gut, zou je niet beter je oude technieken weer oppikken, dat zal toch beter aanslaan!"

Ik bekeek hèm op mijn beurt, gaf hem een uitleg, verrichte wat fysieke handelingen en sprak; "Denk niet dat het nog werkt, ik ben erg veranderd in die jaren".

Terwijl hij achterover geleund met een zakdoek in de hand zijn bloedneus het bloeden verhinderde, mompelde hij; "Ja, volgens mij ben je inderdaad erg veranderd in die jaren".

Daarna hadden we een bijzonder gezellige middag in de tuin.

Later op de dag mailde hij mij hoe hij mijn eerlijkheid op prijs gesteld had en dat zijn neus was gaan ontsteken.

Voor herhaling vatbaar, daar waren we het beiden over eens!

"Schilderen is voor mij zoveel meer dan schilderen, het is en was een ontwikkelingsproces dat veel verder ging en gaat dan de drager, doek of papier. Terug naar waar ik begon? Om wat, om wie, nee ook al frustreert het mij vaak dat er nog nauwelijks wat uit mijn handen komt..op een bepaalde manier heb ik daar een vrede mee die ik zou verliezen als ik mijzelf weer zou aanzetten tot het maken van mooie plaatjes..."

Oudjes te lijf gaan!

Ja, daar ben ik mee bezig op dit moment.

Die wachtende oudjes ga ik vreselijk en meedogenloos te lijf.

Met paletmes, kwast, penseel of de vlakke hand, maakt me niks meer uit.

De verloren oudjes waarbij ik toch niks meer te verliezen heb.

Inspiratie en gemotiveerde werklust blijven nog steeds uit.

Gelukkig vermaak ik mij verder prima.

Als illustratie heb ik recentelijk al een paar van die gemolesteerde oudjes afgebeeld.

Hopla, aanvallen, die oude deugnieten!

Vandaag maar weer eens flink tekeer gaan.

( Gelukkig gaat het slechts over mijn kunstemaker oudjes, op doek!)

Doe je mee?

De verloedering van weleer heeft een naam gekregen.

Doe je mee?

Misschien wel, misschien niet.

Mijn verloedering is een kermis zonder roes.

Gelatenheid.

Gelaten hang ik aan mijn kruis

en wacht op jou.

Wacht op datgene dat reeds is.

Toch mis ik je.

Je hebt nooit bestaan.

Op geen foto kon ik je vastleggen

en voor mijn doeken vlucht je.

Beschrijven laat jij je niet.

Ik mis je...

Want ik ben je.

Sleep-art.

Misschien een nieuwe schilder inspiratie...

Zwervend door het innerlijk van mijn onvrede

De verf die lokt en mij toch in vertwijfeling steeds achterliet

Heeft mij de vrijheid gegeven tot...

Tot nieuwe mogelijkheden.

Voorlopig noem ik het;

Sleep-art.

Dus zeg ik tevens;

Welterusten weblogbezoekers!

Onzin werk?

Maar wel weer eens lekker met verf gesmeerd..

En dat was alweer een tijdje geleden!

Overigens is deze manier van werken een beetje te vergelijken met het concept van niet-fotografie!
Helaas sta ik er, wat schilderen betreft wat minder vrijblijvend tegen over.
Voor de zoveelste maal ga ik trachten op deze manier gewoon door te werken.
Werken om het werken.
Bezig zijn om het bezig zijn.
Ik heb weer ontzettend veel los te laten als het om schilderen gaat.
Soms vraag ik me dan toch weer af;
Kan ik niet beter het hele schilderen los laten!
(snik, snik.. ;-) )

Fotogekte verandert in schildergekte?

Ik moet zeggen dat het experimenteren met fotografie mij behoorlijk begint te inspireren om de gedachte daar achter ook op mijn schilderen toe te passen.

Dan denk ik aan het niet-thema, aan het dwarse, het andere, het "weet-ik-veel-wat".

Laat ik het zo zeggen; dat hele "niet" gebeuren doet me toch "wel" wat! Het heeft iets in mijn manier van tegen dingen aankijken, los gemaakt.

Het geeft ruimte....

Of begrijp je dat "niet"?

(Overigens, wat een bijzonder 'lege' lay-out, vind je ook niet?)