Balans en bipolariteit.

Toen ik met bloggen begon, verkeerde ik in een zeer goede balans en dat is voor mijzelf herkenbaar terug te vinden in mijn berichten van weleer.
Schrijven over manisch-depressief/bipolair ging mij goed af.
Het had te maken met een gezonde afstand kunnen nemen.
Ook tijdens die periode van balans was ik toch altijd nog behoorlijk anders dan het gemiddelde.
Niet in de zin van beter of slechter, gewoon anders.
Anders anders, dan wel te verstaan.
Anders dan het gemiddelde anders zijn dan van hen die anders zijn.
(Glimlach)
In mijn bericht van gisteren waarin ik verwoord dat ik zou willen vluchten
merk ik nu een manier gevonden te hebben om 'gezond' te vluchten.
Een vluchten dat in feite meer een soort ontladen is...
Er gewoon weer over gaan schrijven!
Manische depressiviteit komt veel vaker voor dan we denken dus waarom zou ik het weg willen houden van mijn blog?
Die kant begon het namelijk steeds meer op te gaan.
Afdekken die handel door vrolijke berichten.
Een sombere man ben ik gelukkig niet, vandaar dat ik het begrip 'bipolair' tegenwoordig beter vind passen.
De ooit zware depressiviteit is gelukkig al vele jaren niet meer aan de orde.
Dat is niet vanzelf gegaan...alles wat voorhanden was heb ik hierin uitgeprobeerd.
In mijn geval zijn de medicijnen mij bijna fataal geworden en gelukkig begint men langzaam in te zien dat antidepressiva juist vaak de boel verergeren, vastzetten en zelfs tot suïcidale gedachtes kunnen leiden.
Ik weet daar alles van met betrekking tot mijn medicijn gebruik van ooit.
Het gevolg van antidepressiva kan namelijk zijn dat je je op den duur een gevangene gaat voelen in je eigen geest en niets is erger dan dat!

Afgezwakt bipolair.

Oké, het lukt mij nu al jaren mij hierin te handhaven zonder medicijnen..
En op zich ben ik daar blij mee.
Maar het blijft een zeer vermoeiende eigenschap, bipolair zijn.
Overgevoelig voor uitersten noem ik het maar.
De hoogste pieken en diepste dalen worden gelukkig niet meer bereikt.
Ouder, wijzer, misschien toch beheerster geworden?
Dat wat vroeger extreem was heeft zich nu omgezet in een bijna constante besluiteloosheid.
Wel of niet meedoen met wat dan ook.
De verleiding van het doorschieten in uitersten is bepaald niet weg.
Besluiteloosheid is eigenlijk een logisch gevolg van het trachten de situatie in de hand te houden.
Absoluut niet prettig voor vriendschappen, want uiteindelijk is alleen soms wel erg alleen.

De laatste tijd heb ik de behoefte te vluchten, maar als ergens geldt 'Vluchten kan niet meer, ik zou niet weten hoe', dan is het hier wel!
En als ik zou stellen; Niemand begrijpt me..dan betekent het vooral dat ik mezelf vaak niet begrijp.

Er is geen 'gekte' in me. Gekte in de zin van extreme behoeftes of extreme gedachtes.
En toch...
Vermoeiend blijft het.

Gewoon een kwestie van aanpakken?

Opruimen en verder gaan...

Gister ben ik flink tekeer gegaan, verder aan mijn 'buitenkanttuin'.
Er kwam een buurvrouw die ik ken via het heemtuinproject.
Zonder me op te dringen lukte het mij om haar over mijn huidige situatie te vertellen, ze pikte het zeer goed op...kort daarna begon ze mij spontaan te helpen.
Van mijn hart geen moordkuil maken, vaak werkt het..maar een beetje eng blijft het altijd wel.
Het is zoals ik in elkaar zit, gelukkig blijf ik mijzelf daar trouw in.
Een zeer bevrijdend gevoel als iemand zoiets goed oppikt.


Om uit een depressie te kunnen komen moet je soms beginnen met de praktische zaken.
Gewoon een kwestie van aanpakken is wat simpel gesteld, eerst weer de kracht vinden klein te beginnen en recht voor je neus te kijken. Depressieve gesteldheid houd bijna altijd in dat je het overzicht kwijt geraakt bent en de hele boel op een (wan)hoop hebt gegooid!
Het voelt eng om waan en werkelijkheid weer beginnen te scheiden, al snel schiet je in een gedachte van;
Het is te veel, ik kan het niet overzien!

Op dit moment ben ik bezig dat te doorbreken en weer te beginnen bij een begin.
Soms met een steen op m'n hart, zo van...ga ik dit redden?
En dan zeg ik tegen mezelf; Elk begin is een stap in de goede richting, 'gewoon' even volharden in het kleine..elke dag iets aanpakken.

Dit schrijven gaat er natuurlijk vanuit zoals ik het zou willen kunnen!
Tot op heden gaat het goed.
Doet me weer denken aan een boeddhistische anekdote over een monnik die moest kiezen tussen te worden opgevreten door een woeste tijger of de sprong in een ravijn.
Halverwege bleef hij hangen aan een struik waar een wilde aardbei aan groeide, hij genoot van de smaak van de aardbei en dacht;
'Tot zover gaat het goed'.

Niet denken maar doen.

Soms werkt dat bij een depressie en gisteren lukte dat ineens weer.
Dwars door alle gevoelens heen gewoon gaan handelen.
Het is wel zo dat de reacties op mijn stukje van gisteren, net even dat extra zetje gaven!
Eerst was er nog wel die chaos in mijn hoofd, de chaos van geen structuur kunnen of durven aanbrengen...
Langzaam lukte het en kon ik mijn aandacht richten. Eerst die tuin en dat achterpad!
Al doende zag ik van alles en vaak, juist tijdens een dip, verlamt dat je motivatie.
Ik zette gewoon door en heb gelijk mijn druiven geplukt, de hoogste tijd.
Daarna met een rommelig hoofd de oogst, via mijn blender, verwerkt tot 'druivensap'.
De dikte werd op deze manier eerder een saus dan een sap, maar dat mocht de geforceerde pret niet drukken.

 

Mijn concentratie op de druiven werd bijna tot een soort meditatie, mijn hoofd was soms weer helemaal in rust.
Ook lukte het mij gisteren de negatieve dingen na te laten, de verleidingen van de vlucht.
In de middag nog een uur gefietst en 'genoten' van het zomerachtige weertje.
Genoten, zoals een depressieve man  die ineens weer wat 'licht' ziet.
Vandaag er weer tegen aan...een vaste formule lijkt er niet te zijn...dus die ga ik dan maar toepassen!
Zowaar een poging tot humor.
Dank voor jullie reacties van gisteren!

En zo schoot ik even helemaal uit de depressie!

Door schaamte heen schrijven.

Depressie is geen rationeel ding....maar ondanks dat ik dat weet, zoek ik naar verklaringen.
De schaamte, dat akelige machteloze gevoel als je wilt delen wat er in je gebeurt..
Het liefst een schuilkelder in vluchten waar niemand je ziet, waar er niemand is om aan uit te leggen wat niet valt uit te leggen.
Het lijkt bijna humor, maar zelfs voor de schaamte schaam ik mij.

Vooral in de nachtelijke ochtend uren gaat het met mij aan de haal, een denkend geworstel hoe hier weer uit te komen...moedeloosheid.
Daar waar ik het nog kan opbrengen 'praat' ik er terughoudend met vrienden over..Beter gezegd, een enkele vriend of vriendin. Voor mensen die ik nog te kort ken vlucht ik liever weg.
Op mijn blog m'n hart luchten?
Het dubbele van een depressie is dat je ergens steun zoekt, maar tegelijkertijd bang bent anderen te belasten of van je af te stoten.

Ik voel me verlamd...het uit zich letterlijk.
Het donkere denken heeft me in zijn greep, ik kijk naar de wereld, de praktische wereld alsof ik vastgeketend ben. Gaan wandelen, gaan fietsen, iets ondernemen, wat dan ook...het komt niet verder dan m'n denken. Mensen om mij heen hebben, ik houd het af, voel me te kwetsbaar.
Mijn zelfbescherming is altijd 'de clown' geweest. Clown is tijdelijk niet beschikbaar.
Logisch dat mensen die het goed met mij voor hebben geïrriteerd kunnen raken, naar buiten toe kan het al snel lijken alsof ik niet 'wil'.
Door schaamte heen geschreven...

Vanmorgen vroeg zei ik tegen mezelf;
En nu moet het afgelopen zijn!
Met de moed der wanhoop probeer ik het vandaag weer om ergens die vicieuze cirkel te doorbreken.

Dat wat veranderd is..

Manisch depressief, bipolair ingewikkeld.
Verandering verbetering.
De verandering is dat manisch niet meer manisch is
en depressief niet veel meer of minder is geworden
dan me willen terugtrekken.
Niet in zwarte wolken, maar gewoon in de stilte
of beroering van mijn eigen zijn.
De afgelopen week een aantal keren mijzelf geforceerd
tot 'contact is beter voor je'
Hetgeen ik dan vooral mijzelf weer aanpraat..
Vereenzamen is ook zeker de bedoeling niet.
En dan achteraf merken dat forceren niet goed werkt.
Accepteren dat het nu is zoals het nu is.
Niet altijd makkelijk.
Je niet laten leiden door angst, ik weet het.
Soms herken ik angst te laat.
Want forceren tot doen vanwege angst voor vereenzamen,
het is duidelijk,dat werkt niet.

Achter de geraniums.

Mezelf even verstoppen achter de geraniums?

Was het maar zo makkelijk.

Nachtelijke dip gevoelens krijgen een beetje de overhand en slepen te lang in de dag door.

Totdat de tegenstrijdigheid van het 'genieten' weer toeslaat, zo ergens in het middaguur.

Achter de geraniums gaan zitten....laat ik daar nog maar mee wachten.

Ik schuil wel onder deze varen totdat het hopelijk weer een 'welvaren' wordt.

Hete zomerdagen en...bewust Zijn.

 

 

Dakconstructie Ontvangsthal Rijksmuseum te Amsterdam.

Wanneer is iets een goed moment om het er weer eens over te hebben?
Te warm, te koud, te druk, te deprimerend kan ook.
Nee, deprimerend is het gelukkig niet, soms ben ik mij ineens weer bewust hoe ik ben gaan leven en hoe 'gewoon' ik dat alweer vind.
Over mijn (vorm van) bipolariteit heb ik regelmatig geschreven op dit blog, de labels zal ik onderin nog even toevoegen.
Met 'herinneren' heb ik anders leren omgaan en de ene keer lukt dat beter dan de andere, maar zelden nog overspoelen de gruwelen van mijn verleden me nog totaal.
Levend in het Nu, ook dat heb ik mijzelf op een speciale manier moeten aanleren ( soort herprogrammering),ben ik mij af en toe bewust dat ik mij er vaak niet meer bewust van ben dat ik mijn leven behoorlijk heb moeten aanpassen om met iets te leven wat men ook wel een 'ziekte' noemt.
'Goddank' zie ik hetzelf absoluut niet als 'ziekte'.
Maar inderdaad, al die extra ruimte ( links, rechts, boven, onder) in mijn hersens, waar ik vroeger nog wel eens in kon verdwalen, heb ik aardig leren beheersen en zeer dankbaar dat dit nu lukt zonder het gebruik van medicijnen. Misschien is het 'nadeel' van dat laatste dat ik een 'vreemd' gedrag kan vertonen. ( Grinnik)
En dat een ander ( die andere ander) dan niet begrijpt waarom ik mijn bezigheden zo doseer ( niet meer dan 2 dingen per dag/ grotere bezigheden steeds met minimaal een dag ertussen.
 Die ander wil ik één ding vertellen;
"Wat is het een heerlijk hete zomerdag!"
( indien van toepassing)
(@)

Inside information.

Weet niet wat ik de laatste tijd heb, ik schiet van het ene uiterste naar het andere..

Een soort stemmingswisselingen die zich a.h.w. voltrekken onder wie ik werkelijk ben..

Lekker onduidelijk beschreven, maar zo voelt het ook.

Het ene moment wil ik 'naakt' de wereld in en het andere moment heb ik behoefte aan een hol om me in te verstoppen.

De goede kant van dit alles is...dat ik er toeschouwer van ben, waardoor het mij niet overkomt als zijnde een soort slachtoffer.

Eerlijk gezegd word ik er soms wat verdrietig van.

Een mens van uitersten, maar niet altijd ben ik daar blij mee.

En dan die absurde overgevoeligheid op dit moment.
De meest kleine negatieve opmerking kan mij onderuithalen.
Maar, zoals het label reeds vermeldt;
Het leven gaat door.

Soms weer even moeilijk.

                  Verborgen zorgen.

 Nieuwe mensen ontmoeten en dan toch weer dingen tegenkomen.
Mijn verleden is mijn heden niet, maar dat lijkt bij anderen niet altijd zo te vallen.
Als er aanleiding is, werkelijke aanleiding om over mijn verleden te moeten vertellen, doe ik het.
Vaak genoeg heb ik mij voorgenomen dat niet meer te doen, maar dat is moeilijk, want al is mijn verleden niet mijn nu, ik draag er wel de 'littekens' van.
En als ik dan mensen ontmoet die mijn verleden niet kennen en veroordelend praten over mensen die nu in mijn situatie van toen zitten....nee, dan kan ik niet mijn mond houden.
Noem het maar een vorm van solidair zijn, niet alleen met die anderen, maar ook solidair met degene die ik 'was', de situatie waar ik ooit in verkeerde.
Natuurlijk moet een mens in het Nu leven, dat zou niet eens anders kunnen, maar in feite is elk woord dat gewisseld wordt tussen mensen gerelateerd aan het toen of vooruitlopend op een straks.
'Wil je koffie of thee?' 'Wat heb je een mooie trui aan!' 'Heb je al honger?' Dat soort gesprekken, opmerkingen, zijn inderdaad heel erg Nu.
Maar als je dan verder gaat, 'nee geen koffie, daar hou ik niet zo van..', en voordat je het weet komt je verleden, je reden tevoorschijn.
En dan waar je die trui hebt gekocht, en ja je hebt al honger want...

Zo gaat het ook als je gevraagd wordt of je een glaasje wijn wilt.
'Nee, dank je, ik heb liever water bij het eten'.
Hoe zelden gebeurt het dat de ander, die wèl graag dat glaasje wijn neemt, zomaar genoegen neemt met je antwoord...
Of de ander stelt iets voor waar jij niet goed mee om kan gaan vanwege je littekens.
Hoe vaak denk je dat het gebeurt dat de ander dat voor zoete koek aanneemt?

Iedereen heeft zijn of haar eigen verleden, eigen littekens, groot of klein,
dus te makkelijk zeggen; 'Trek je er toch niets van aan...', tja dat kun je misschien zo doen als je eigen littekens niet al te groot zijn of als je een veilig schild om je heen hebt gebouwd.
Begrip hebben voor een ander kan vaak helaas alleen maar als je er zelf doorheen bent gegaan of het van zeer dichtbij hebt meegemaakt.
 Terugtrekken verergert vaak mijn situatie.
Het liefst weer even het 'hart' op slot en alle deuren ook.
Hoe tegenstrijdig klinkt het als ik zeg;
Juist door mijn verleden ben ik daar slecht toe in staat.
Jakkes, ik denk ineens aan een schildpad zonder schild.
Dat moet geen gezicht zijn!
Kom, ik ga me maar eens scheren, wassen en aankleden en me een passend 'schild' aanmeten om de wereld weer aan te kunnen.

Toch blij en dankbaar.

Het was een lange en soms harde weg mijzelf te overwinnen als het gaat om 'vluchtgedrag', maar juist daardoor ervaar ik onder mijn 'depressie' ( te zwaar woord eigenlijk ) een soort dankbaarheid dat het mij na jaren heftige strijd lukt om zonder welk middel dan ook, mezelf op de rails te houden.
De lessen waar ik doorheen heb moeten gaan, en ook aanging (!) waren soms keihard en deden mij vaak twijfelen of ik niet te hard voor mezelf was en wellicht voor mildere 'middelen' i.p.v. geheel op eigen kracht, had moeten kiezen.
Maar een mens kan zichzelf soms niet meer ontkennen, ik koos voor erop of eronder...
Eigenlijk kon ik niet anders, het paste gewoon bij me!
Blij en dankbaar...dat wel, maar niet zomaar.
Ik ben geen Godsdienstig mens en hecht geen waarde aan een denkbeeldige God zoals een bijbel ons lijkt voor te schotelen en natuurlijk komt dat ook omdat ik niet op die manier ben opgevoed...       ( maar of dat erg is??) Toch ben ik dankbaar aan iets dat ik niet kan benoemen en zie ik de kracht die ik heb leren opbrengen dan ook niet als iets waar ik me voor op de borst mag kloppen.
De één is het gegeven, de ander niet, vraag me niet waarom, want dat is het mysterie waar mijn 'God' zich in laat kennen... Mijn goddeloze God (@)
Het kwam weer even in mij op, dit gevoel van dankbaarheid, blij..dwars door welke vorm van 'depressie' dan ook.
De waarom vraag stel ik allang niet meer..
Mijn vader en mijn oudste broer hebben deze 'overwinning' op hun 'vluchtgedrag' niet mogen beleven.
Soms denk ik ( dacht ik) in mijn eigen 'bevrijding' neem ik jullie mee en werk uit wat jullie helaas niet gelukt is...

Toch nog een onverwacht schrijfstuk vandaag.
Onverwacht...ook voor mij!
Doorzetten, het is een begrip dat zo vaak verkeerd gezien wordt, je kan het niet afdwingen en daar zit nou juist de clou..
Je kan er het beste in 'meegaan'...

Onduidelijker dan dit kan ik het niet afronden.

Tegenstrijdigheid in depressie.

Alleen het besluit al om toch weer te schrijven over 'depressie' komt voort uit een tweestrijd in mij die ontstaan is vanuit de noodzaak, maar ook de behoefte om mijn depressie te overwinnen, hetgeen met zich meebrengt dat ik a.h.w. in twee werelden ben gaan leven.
Gevoelig op dit vlak ben ik al zolang ik mij heugen kan, maar ook daarin juist die twee extreme kanten, want de vrolijke mens in mij is niet minder echt dan de zwaarmoedige...
Een duidelijk voorbeeld van hoe het werkt bij mij gebeurt nu tijdens het schrijven van dit stukje;
De telefoon gaat, het is een zeer goede vriend van me met wie ik dit soort gevoelens 'redelijk' kan delen en hij gaat dan ook serieus op mijn verhaal in zonder te betuttelen en onzinnige adviezen.
Het duurt niet lang of ik ben alweer vrolijk bezig mijzelf te analyseren en het gesprek gaat over in een milde discussie over menselijk gedrag in het algemeen, gelardeerd met stukjes 'grieperigheid'.
Dat laatste hoort nou eenmaal ook bij het leven.

Terug naar hier, schrijvend en weer 'alleen'.
Daar waar ik ooit mijn heil zocht in extreem vluchtgedrag en 'middelen' gebruik, weet ik nu, zomaar vanuit mijzelf, veilige muren van lichtelijke isolatie om mij heen te bouwen.
De 'gaten' in die muur gebruik ik, door schade en schande iets wijzer geworden, die gaten gebruik ik om stukjes welgemeende vrolijkheid naar buiten te werpen.
Accepteren dat dit verschijnsel een onderdeel is van wie ik ben ( hoe dan ook) is het een kwestie van zo goed mogelijk overleven totdat het voorbij is.
Nee, dat is geen struisvogelpolitiek, het komt voort uit de beslissing van ooit om hier geen pillen meer tegen te gebruiken. Sterker nog, ik mag het mijn lichaam niet meer aandoen na de laatste, bijna fatale vergiftiging ternauwernood te hebben overleefd. ( Inmiddels vele heldere en goeie jaren geleden!)

In volledige tegenstrijd met alles wat ik nu tegenkom, zet ik mijn weg gewoon voort.
Voor de ene gewoon, voor de ander een weg van wanhoop.

( Wederom zet ik dit stukje zonder 'zelfcensuur' op mijn weblog.)

Overigens, met pijn in de maag dwing ik mijzelf toch maar even naar het open Atelier te gaan...

Bipolaire stoornis, ongeneeslijk?

Eigenlijk zegt het begrip het zelf al;

Stoornis, het is een stoornis als je er niet mee om kunt gaan!

De toon voor dit stuk is gezet, een persoonlijk stuk vanuit een persoonlijke ondervinding.

Mijn 'waarheid' kan hierin nooit de jouwe zijn, het kan hooguit een stimulans zijn om naar eigen 'stoornis' te gaan kijken om opnieuw te onderzoeken, hoe je er anders mee om kunt gaan dan middels het verdoven met medicijnen.

Sommige beweren dat de medicijnen meer doen dan dat, ze vullen het 'ontbrekende' stofje aan!

Wat zou je er van zeggen je lichaam de kans te geven zèlf dat ontbrekende stofje weer aan te gaan maken, of, slim als het lichaam is, er een alternatief 'stofje' voor in de plaats te produceren?

Wat is het nou eigenlijk, dat bipolaire?

Hou me ten goede, er komt geen wetenschappelijke verklaring, dat mogen de heren en dames wetenschappers voor zichzelf doen...zodra ze die eigenschap bij zichzelf ontdekken.

De basis van bipolariteit is in feite dat de mens tussen 2 extreme uitersten leeft en constant daarin wordt meegetrokken. Tegelijk doet het die mens vaak zijn emoties heftig ervaren en gaan deze veel dieper dan bij de gemiddelde mens. Positief gezien is de bipolaire mens zich bewuster van de uiterste mogelijkheden die in feite elk mens tot zijn beschikking kan hebben. Al naar gelang de persoon die de 'bipolair' van huis uit is ( je kan denken aan dingen als karakter, opvoeding, sociale positie) zal de 'stoornis' zich anders kunnen uiten.

Levend in een maatschappij die de 'ontdekte' eigenschap het liefst zo snel mogelijk weer afgedekt ziet.

Die eigenschap zou ons namelijk wel eens goed wakker kunnen schudden hoe we nog steeds onszelf aan het verloochenen zijn en wij elkaar uit angst onderdrukken. Angst voor vrijheid waarnaar we juist allemaal zo verlangen.

Maar vrijheid kan geen vrijheid zijn zonder verantwoordelijkheid...

Dus verdoven die handel!

Het leven is al confronterend genoeg!

'Nee, niks daarvan !'; riep harder en harder die innerlijke stem van me.

Hij riep op den duur zo hard dat men het beter vond mij op te sluiten, want dwars door alle vreselijke en geestdodende medicatie heen bleef ik strijden voor vrijheid.

Vrijheid van geest, vrij om lief te hebben vanuit die ik was, die ik ben!

Het had één lang schrijfstuk 'zullen' worden, maar een 'wordt vervolgd' lijkt mij meer ruimte geven voor eigen benadering.

Een benadering, een omschrijving in de 'rust' van het nu.

Wordt vervolgd dus.

Het meeste dat ik er reeds over geschreven heb op dit blog kun je hieronder vinden;

PS(KLIK)

of

PenV(KLIK)

ook zul je het één en ander terug vinden in;

VERSLAVING(KLIK)

Het is echter wel zo dat onder de 3 categorieën  je soms dezelfde artikeltjes tegen kan komen.

Met de billen bloot, zullen we dan maar zeggen....

Uiterlijke schijn maakt ziek.

Is het een 'goede' eigenschap van me om geen uiterlijke schijn in stand te houden?

Het is in ieder geval een pijnlijke en soms vermoeiend frustrerende eigenschap.

Vertel openlijk, daar waar het relevant is, dat je verslavingsproblemen hebt gehad en er gebeuren rare dingen met de toehoorders.

Nog erger wordt het als je open bent over geleden psychische problemen!

Het meest 'komische' is nog dat je te horen kan krijgen;

Had je die openheid niet zo nagestreefd dan had je waarschijnlijk geen drank en psychische problemen gehad.

Maar uiterlijke schijn maakt ziek, kijk maar naar de wereld.

Wie ziek is kan genezen en daar zijn we nu in alle heftigheid mee bezig.

Als persoon en als wereld.

Een genezingsproces kent geen vast ritueel, het geeft ons gewoon dat wat nodig is om te genezen.
En 'genezen' kan een andere vorm hebben dan dat we ons er meestal bij voorstellen.

Bevrijd raken van.

"De ladder die de hemel raakt is groen".

Gaat het een E.O. stukje worden?

Nee, liever niet...gewoon een stukje over liefde en genegenheid.

Van het soort dat puur uit ons 'hart' komt...ach weet je, het maakt ook niet uit als je het graag 'God' noemt, het gaat erom hoe je er mee om gaat.

Bevrijd geraakt van een verslaving door keihard aan jezelf te werken, door jezelf keer op keer onder ogen te komen, net zolang totdat  het pijn in je donder doet, net zolang totdat je 'dood' in een ziekenhuis terecht komt of waar dan ook.

Uiteindelijk bevrijd raken van leugens en bedrog, om wat het ook gaat!

Gaat dan plots dat gouden licht schijnen?

Kust die 'God' van jou je dan gelijk op het voorhoofd?

Ben je nou van de pot gerukt!

Nee hoor, het is en blijft gewoon hard werken, keer op keer jezelf tegen komen.

Is dat misschien een soort zelfkastijding dan?

Nou, het woord lijkt er een beetje op...

Het is 'zelfbevrijding'!

En is er dan uiteindelijk een beloning?

Misschien later, na alle ellende wacht de hemel, wacht het 'paradijs' op je??

Ben je nou besodemieterd!

De beloning is hier...gewoon in de spiegel, gewoon via het kijken in de ogen van de ander!

Kijken in de ogen van de ander...zonder ze hoeven te ontwijken, zonder ze hoeven neer te slaan.

Jezus man...hoe wondermooi is dat aardse paradijs!

De foto's bij dit stukje zou ik kunnen gaan uitleggen, verklaren...en daardoor misschien gaan 'kapot lullen', ontkrachten met geouwehoer over wat goed en wat slecht is.

Niet nodig hoor, kijk er gewoon maar naar en verzin je eigen, persoonlijke 'bevrijdingsverhaal' er maar bij.

Jouw eigen persoonlijke verhaal.

Amen.

( Oeps, dat schoot er even uit.)

En  een welgemeende glimlach doet wonderen.

Proost!

In en uit, op en neer.

De foto is er slechts vanwege de behoefte bij dit stukje een afbeelding te plaatsen, meer niet.

Bij mij gaat dat zo, niet zorgwekkend hoor, maar soms best vervelend.

In en uit m'n energie, soms zonder aanwijsbare reden.

Op en neer qua stemming, maar niet extreem hoor, toch ook best vervelend.

Maar ja, hoe gelijkmatig kàn een mens zijn?

En is al te gelijkmatig nou wel zo geweldig?

Mijn bipo en adhd gehalte is al jaren zeer goed hanteerbaar, zeker nu ik geen verslavingsmiddelen meer nuttig en geen aanverwante medicijn soorten meer gebruik.

Allemaal goed te doen en mezelf vergelijken met gemiddelde gesteldheden van anderen heeft weinig zijn

Ik zal het toch met mezelf moeten doen, met die ik ben.

Trouwens, jezelf vergelijken met anderen, los van het feit of je daar wat mee opschiet..hoe open is die ander over zijn of haar innerlijk geworstel?

Immers, heel veel mensen zijn gewend om zo veel mogelijk 'mooi weer' naar buiten toe te spelen.

Keer op keer tracht ik daar aan mee te doen want soms is het een stuk veiliger, zeker als het gaat om kritiek die je vaak op je bord krijgt als je je uit over je 'gesteldheid'.

Ook wil ik nog wel eens hard op denken...het nadeel is dan, dat je soms gelijk advies krijgt zonder dat dat je bedoeling was.

Een stukje zonder 'wijsheid voor 't algemene nut', hihi, gewoon even een persoonlijk geouwe-H.

Wijsheid kan ook wel eens wat rust gebruiken, gewoon effe de kast in totdat hij weer helemaal is uitgerust en weer fris , vrolijk en vooral oprecht, de ether in geslingerd kan worden.

Ach, en dan nog, misschien staat in bovenstaand stukje nog wel wat alledaagse wijsheid verstopt.

Ik zal het maar eens terug gaan lezen, ik ben hard aan wat eigen-wijsheid toe, op dit moment!

Je kan het wel eens hebben...

Je stemming slaat om door een betrekkelijk kleine gebeurtenis...en je raakt vast in een negatief gevoel.

Meestal als mij dat overkomt wil ik het oplossen, uitpraten, verwoorden, overwinnen....

Als dat niet lukt, zit er vaak iets "groters" onder.

Dan is het een kwestie van gewoon doorgaan en dat gevoel het gevoel laten en er van uitgaan dat het "grote" zijn tijd nodig heeft om zich op te lossen of gewoon een plek te krijgen.

Ergens even in vast zitten...

Uit ervaring weet ik al reeds lang dat je daar dan niet te veel aandacht aan moet schenken, dat maakt het soms alleen maar groter en zwaarder.

Raar toch, dat "weten" niet altijd alles oplost.

Maar ook dat "wist" ik al.

Als ik nog verder typ gaat dit onbedoeld een komisch stukje worden.

Is het misschien toch een vreemde eigenschap om, naast slechte buien, gelijktijdig vrolijk te zijn??

Ik rond dit stukje dan maar creatief af door te stellen dat het mogelijk te maken heeft met; bipolariteit.

Niet meer als "stoornis", maar meer als een gelijktijdige beleving van 2 werelden.

Ingewikkelder dan dit kan ik het niet maken.

Fijne dag nog verder en hartelijk dank voor het lezen!

;-)

Als veranderingen "gebeuren".

Spontaan mee gaan met veranderingen, dat klinkt toch heel anders dan;

alles is aan het veranderen.

Veranderingen komen op mijn pad en natuurlijk kan dat alleen als je er voor open staat.

Niets gebeurt helemaal vanzelf. Een "wonder" dat je "overkomt" werkt alleen als je er actief mee aan de slag gaat en zo krijgt; "Geloven in wonderen" een diepere en ( voor mij) realistischer betekenis.

Wonderen, tja maar ik heb dan ook keihard en met volledige inzet aan mijzelf gewerkt, "goddank" was die kracht en het bijbehorend inzicht mij "gegeven".

Aanhalingstekens hebben hier wel degelijk een noodzakelijke functie, het geeft aan hoe betrekkelijk en persoonsgebonden sommige dingen kunnen zijn.

Soms vragen mensen  zich dan ook af, waarom "God" de ene wel die kracht geeft en de andere niet.

Ook al noem ikzelf die Kracht geen 'god', ook ik vroeg mij dat vaak af als ik anderen in een aan mijn situatie gelijkende, ten onder zag gaan...

Ik kon en kan daar best verdrietig door worden.

Maar met verdrietig zijn om het lot van anderen help ik niemand.

Het enige wat ik werkelijk kan doen is, in liefde mijn verhaal delen en hopen dat er iemand is die daardoor weer hoop en licht kan zien in eigen leven.

En nee, hard werken alleen is vaak niet de oplossing, het gaat om het hele plaatje van Inzicht, want: 

Alles heeft met alles te maken.

Oftewel, zonder dat ene werkt het andere niet.

Volgens mij ben ik alweer vergeten wat humor toe te voegen in bovenstaand schrijfsel..

Volgende keer beter!

;-)

Mijn spirituele sportschool vriend.

Zo nu en dan komen we elkaar daar tegen, in de sportschool,

hij is de vader van Joshua (klik).

Het is altijd weer goed om even met hem te kunnen bijpraten, zeker nu in mijn "chaotische" periode.

Op zich weet ik best dat, op een bepaalde manier in het leven staan ( spiritueel, bewust of een andere leuke benaming) een grondhouding is, die je niet zo maar kwijt raakt door tijdelijke chaos of drukte in je leven.

Integendeel, de kennis, de ervaring zal zich er juist door verdiepen.

En toch....toch is het prettig dan even een gelijkgestemde tegen te komen om daar mee van gedachte te wisselen.

Delen, ja dat is belangrijk voor me...even de mind opfrissen samen met de ander.

Dat geeft weer nieuwe energie.

En zo heb ik op dit moment een aantal nieuwe mensen in mijn leven die mij nieuwe energie geven, soms zelfs van het soort dat ik niet eerder kende.

De rust die ik in mijzelf gevonden heb ( ook al lijkt hij tijdelijk wel eens even weg) draagt enorm bij aan het toe laten van nieuwe gebeurtenissen en ervaringen.

Zonder nog een woord erover te reppen, verwijs ik naar de onderstaande labels.....

En als de rust is teruggekeerd....

Alles staat zo'n beetje op zijn kop op dit moment, ikzelf, mijn leven en mijn interieur.
Leven bij de dag ( met het oog op morgen, dat wel) heb ik mij redelijk eigen gemaakt en het "grote" piekeren wat ik ooit deed, is tot rust gekomen.
Voorlopig zal mijn weblog meer dagboekstijl zijn dan ooit, want over "algemene" inzichten typen, komt op dit moment nauwelijks aan de orde. Het leven speelt zich af op een millimeter van mijn aangezicht en dan is het moeilijk afstand nemen.
Vraag ik mij af waar ik ben en hoe het zal zijn als de rust is weergekeerd en de "dingen" gedaan zijn?
Eigenlijk niet eens..ik ben vooral bezig met nu leven en nu doen, het liefst afgewisseld door rustpauzes.
Hoe heerlijk is het, juist nu, dat ik 'verslavingsloos' mezelf kan zijn, hoe bijzonder is het om spanningen te ervaren zonder je te verdoven met wat dan ook!
Weer volop in het leven staan betekent wel dat ik meer met "alcohol" en drinkgedrag geconfronteerd word.
Maar het is goed, want dat hoort nou eenmaal bij het leven van alledag en mijn innerlijke vrijheid van mijn verslaving bevestigt zich, juist door de confrontatie, steeds meer en meer.
Zaken als medicijngebruik of roken, komen niet eens meer aan de orde in mijn gedachten en dat is toch zeer verwonderlijk te noemen. Vooral het gebruik van medicijnen, speelde ooit een cruciale rol in mijn leven...
Onderdrukkers, opdat ik niet mocht zijn die ik werkelijk ben.
En van wie mocht dat niet dan?

Achteraf praten heeft hier geen enkele zin meer, ik ben nu die ik, schoon aan de haak ben.
Er is goed mee te leven, veel beter zelfs dan met degene die ik niet werkelijk was...
Hetzelfde geldt voor alcoholgebruik...zonder, zijn die je bent, dan maar even verlegen, stuntelend of een beetje stil, of desnoods even erg druk of onrustig of wat dan ook.
Zijn die je bent, zijn zonder...shit!
Zo, ik heb weer eens een schrijfsel gecreëerd en het gaat over van alles en nog wat.
Misschien herken jij ergens iets in, zoniet...ach, het is een dagboekschrijfsel.
Een schrijfsel in een Nu, een nu, niet verder dan een millimeter van mijn neus verwijderd!