Leven in de schaduw van.

 Vandaag is het de nationale holocaust herdenking.
Geboren in '49 leeft die tijd nog steeds in mij.

Soms dacht ik; 'Is er sprake van een reïncarnatie?
Mijn herinneringen kunnen namelijk niet letterlijk zijn.
Toch bestaat er ook iets anders, iets wat we tegenwoordig als volkomen normaal beschouwen.
Een veel te simpel voorbeeld komt nu bij mij op...
Telefoon en tv worden via de ether gewoon draadloos doorgestuurd, we kijken daar niet meer van op.



Marja Ruijterman schreef over de ziel op haar blog.
Een blog dat ik volg...
Zelf ervaar ik de ziel als iets gemeenschappelijks dat bij een ieder een persoonlijke vorm aanneemt.

Terug naar de kern van dit stukje;
Van waar komt toch die gedrevenheid van mij om zeer kritisch te kijken naar regels en systemen?
En dat altijd in de context van het geheel, namelijk hoe gaan we daar mee om en wat doen ze met ons?

Levend in de schaduw van die holocaust heeft dat mijn wezen bepaald.

In het klooster...maar hoe?

Alvast in kloosterkleding. 😏

En alweer komt de tekst pas later in de middag!

Het lijkt wel alsof ik het druk heb....😎

Mijn vakantie-periode ga ik besteden aan...
Aan dingen waar je meestal pas aan toe komt in een klooster!
Dat klooster is niet ver en kost niks extra's.
Het is hier, in mijn huis.
Want ook hier kan je dolen door de plekken van Stilte heen.

Alles is aanwezig, altijd en overal!
Het is maar hoe je het invult en wat je ermee doet.
Die 10 dagen je gewoon even terugtrekken.
Zeg maar gerust;
Binnen...echt helemaal naar binnen gaan!
Het voorbereiden van je 'eet-plannen',
en klaarleggen wat je graag lezen wil.
Gelukkig genoeg nieuw leesvoer in huis.

Ben ik niet reuze verbaasd dat dit op mijn pad is gekomen?

Ze zeggen wel eens;

Ja....en nee.

.

Aan het eind van de dag realiseer ik me;

Gouda op een winterse dag.

Hij woont aan het water!

Heeft een privé-therapeute

En heeft een geweldig appartement,

tot overmaat van ramp;

Woont in een schitterende stad;

Gouda!

Voor het eerste voelde ik een vleugje jaloezie,

maar toen ik me realiseerde dat ikzelf die hij ben...

Toen dacht ik...en je kan het nog leuk beschrijven ook!

😄 

En heel voorzichtig had ik het gevoel dat het ziek-zijn

op zijn retour is...

Heel voorzichtig hoor!

Knibbel, knabbel knuisie, wie knabbelt er aan mijn privacie?

Hoe zouden ze dat nou vroeger genoemd hebben;

Je privacy...

Als mijn moeder nog geleefd had zou ik het haar vragen;

Ma, hoe was het nou vroeger met jouw privacy?

Tja, ik ben zelf het type van;

Maak van je hart geen moordkuil en...

Van mij mogen ze alles weten, hoor!

Tegenwoordig ben ik aan het oefenen met;

Ontzettend m'n mond te houden!

Verder oefen ik natuurlijk met het antwoord;

O, alles gaat goed hoor, dank je!

Andere keren heb ik dan ineens wat anders te doen en heb ik helaas

geen tijd meer...

In het meest opdringerige geval heb ik ineens hoofdpijn of voel me niet zo lekker

en ga even een uurtje liggen...

Privacy...een heel apart woord,

een woord dat ons 'apart' houdt.

Gebrek aan privacy misschien?

Maar als je dan alleen woont?

Helaas kon ik geen betere kop voor dit stukje bedenken, maar toch vind ik het van een min of meer algemeen belang om het daar eens over te hebben...


Woonbegeleiding, best een benauwend begrip...in het begin!


Tenzij je in de goede terecht komt en er goed en eerlijk mee om kunt gaan...
Uiteindelijk is het hebben van een relatie ook een vorm van 'begeleiding'.
In beide gevallen blijft het belangrijk dat je je eigenheid weet te bewaren
en dat is niet altijd makkelijk!
Kijk maar eens hoe dat binnen een relatie kan werken.
Achteraf kan soms best blijken dat je binnen een relatie je ziel en zaligheid hebt ingeleverd, zonder dat je daar zelf erg in had!

'Onder de mantel der liefde'...

Goed om kunnen gaan met gedegen woonbegeleiding is niet zielig, in feite zou het voor iedere, wat oudere alleenstaande een zegen kunnen zijn.

Of ik van plan was dit stukje te schrijven?

Nee, dat was ik niet...

Dus wens ik je voor straks vast een mooie nacht toe.

Ga er maar niet raar van dromen, het is gewoon de verse kurkuma wortel.
Levensgevaarlijk gezond!

Gisteren toch maar even 'aan de bel getrokken'.

Mooi uitzicht, zo via het trappenhuis
Nee, hoor...ik hoefde er niet voor naar beneden
om even aan de bel te trekken.

Uiteindelijk is dit een vorm van wonen, met indien nodig, begeleiding.
En dat is lang niet slecht als je alleen bent en al een beetje op leeftijd!

Ai, je bent ineens op leeftijd! Dat blijft toch een vreemd gevoel...
Er niet raar over doen is de beste manier, want wat is nou eigenlijk op leeftijd zijn, vergeleken bij 25 jaar geleden?
Heel anders, kan ik me zo voorstellen.

Neem nou bijvoorbeeld de 'terugklap' die ik heb opgedaan door mijn onterechte verblijf in
Slingedael!  Onterecht is nog wat zwak uitgedrukt, maar daar schrijf ik over in 'Bedgeheimen'.

Alhoewel dat bed op wieltjes is, heeft het toch nog flink wat 'voeten' in aarde om het boven te krijgen...Tja, ze wisten daar wel wat ze weggaven!
En dan mijn eerste vreselijke nachtmerrie van dinsdag op woensdag!
Die ochtend wist ik het, trek toch maar liever even aan de bel om wat 'bijstand' 
te krijgen.
Liever nu dan dat het te laat is...
Begeleid wonen, een uitkomst!

Veder heb ik mij gister op mijn Stilte-dag behoorlijk rustig gehouden...

Niet gek toch, voor deze druktemaker?

😏

Het roer totaal omgegooid!

Als het je lukt om je 'hart' totaal open te stellen

is er ineens van alles mogelijk.

Altijd en overal?

Daar kan ik geen ja of nee op zeggen,

ik weet alleen, in deze tijd van heftige ontwikkelingen dat er veel mogelijk is.

Zelfs in een 'ziek' systeem als waarin ik me nog steeds bevind.

Alle 'smerigheid' gewoon openlijk aan de kaak stellen

en je niet laten intimideren door de gekte van mensen

die pretenderen hier 'goed' te doen!

Iemand die hier werkte zette zichzelf totaal voor schut

door op dominante toon tegen mij te zeggen;

Ik sommeer u om deze kamer te verlaten?

Wat zegt het woord 'sommeren' over die persoon?

Angstig, hoogmoedig en van zichzelf vervreemd.

Eigenlijk typeert dit veel van degenen die hier werken.

Anstig, hoogmoedig en van zichzelf vervreemd.

Het kan lang duren totdat je dit door krijgt

en glashelder gaat zien!

Dus heb ik het roer totaal omgegooid.

Weer helemaal trouw aan wie ik

wezenlijk ben.

Onder de lijn meerdere mogelijkheden waar ik ook mee bezig ben;

Over mijn nieuwe bestemming De Savelberg.

Nee, het is niet de Efteling

maar gewoon het oude stadhuis van

Gouda.

Misschien ben ik daar met de kerst weer terug,
want in Gouda ben je echt beter af!

De Savelberg zorginstelling in Gouda is er, relatief gezien, nog niet zo lang!

Zelfs de psycholoog van Slingedael/Leliezorggroep moest het nog even opzoeken via internet.
Zelf ben ik er al op bezoek geweest, met de bedoeling of ik daar wel of niet wilde wonen...

Kort gezegd, liever vandaag dan morgen...maar de zorg gaat nou eenmaal vaak ten onder aan burocratische regeltjes, het personeel is daardoor aan handen en voeten gebonden en alles kost, tijd,tijd en nog eens tijd. (misschien juist daardoor ook ontzettend veel geld?)
En dan te bedenken dat de voor mij geresereveerde flat alweer een tijd leeg staat!
Laten we vooral niet vergeten dat er voor alles weer allerlei regels gelden...

Maar wat ervaarde ik daar toen ik er op bezoek was?

Er heerst sowieso al gelijk een vriendelijke sfeer en wat ik op zich geweldig vind is dat ze daar rekening houden en inspelen op mensen die een andere geaardheid hebben!

Zelf heb ik geen enkele geaardheid meer, behalve de ge-aardige-heid.

😊

Natuurlijk gelden daar ook regels,

dat is voor elke woonvorm nou eenmaal belangrijk!

Maar die regels komen in ieder geval zeer menselijk en ruimdenken over.

Gelukkig/helaas kan ik ze vergelijken.

Lukt het mij vandaag?

Om deze tijd hoort er een kop koffie bij, toch?

Zal het mij lukken om mij vandaag overal buiten te houden?
Het ging al fout/goed om 8:45...ik dacht vandaag niet mee te ontbijten
maar ging even de kamer in om een kop koffie te pakken.
Oeps: Meneer Kas, komt u nog even de tafel dekken?
Oeps again!: Woensdag is mijn 'dekdag' en dat vind ik nog leuk ook!
( Sociaal type als ik ben 😏)
Natuurlijk deed ik het met plezier en ging daarna weer mijn kamer in.
Want zelf had ik reeds mijn muesli gegeten in mijn eigen 'persoonlijke leefomgeving.'
Daar bedacht ik mij dat de SPH er vandaag was, vaak kwam ze  zomaar in de groep om even te buurten...
Zal ik haar vandaag maar weer eens vragen hoe het met mijn 'verhuizing' staat?
Weet je, ik doe het niet, komt een andere keer wel.
Want écht nieuws zullen ze je toch wel zelf wel vertellen?
(Nee, hoor...je moet hier overal zélf achteraan! 😐)
Dus het wordt hard werken vandaag om mijzelf trouw te blijven.

Heb werkelijk te doen met al die mensen hier die daar geen weet van hebben!

Waar je ook bent, heb jij tot nu toe al een prettige dag?

Vrijheid. Het thema van de komende week.

Zeven dagen lang, elke dag een stukje over Vrijheid.

Is dat niet meer iets voor op Werkwijze?

Ach, daar is dat thema altijd al actueel

en liefst zo diepzinnig mogelijk!

😉

Laat ik het hier maar eens wat luchtiger aan pakken.

( het is althans te proberen)

🙌

Maandag begin ik met;

De vrijheid van meningsuiting.

Dinsdag;

De vrijheid van handelen.

Woensdag;

Hoe pas je vrijheid creatief toe?

Donderdag;

De belemmering in vrijheid.

Vrijdag;

De vrijheid in de liefde.

Zaterdag;

De vrijheid te zijn die je bent.

Zondag;

De vrijheid tot rusten.

Wat het gaat worden?

We gaan het zien, in ieder geval motiveert het me enorm!

Luchtig schrijven over;

Vrijheid.

😊

Nu en je verheugen op straks?

Al mijn schrijfsels over leven in het Nu zouden de indruk kunnen wekken dat het verheugen op een straks taboe is! En dat terugkijken een zonde is...

Nee, dat is zeker niet het geval, maar stel dat verheugen op straks inhoudt dat je het niet in het Nu kan vinden?

En dat terugkijken niets anders geeft dan verlangen of pijn?

Terugkijken kan je soms helpen je beter bewust te zijn van je Nu en als het je nog iets te leren heeft is het prima! Maar vlucht er niet in en ga geen oude pijn nieuw leven inblazen  waardoor je het waardevolle van Nu niet meer kan ervaren!

Verheugen is prima en kan je Nu beleving extra glans verschaffen, zolang dat verheugen maar geen wachten betekent op betere tijden...De beste tijd is namelijk altijd Nu.

Ook in die toekomst waar je je Nu op verheugt!

Jeetje!

Weet jij al dat ze jou via je mobilefoon in de gaten kunnen houden?
Ben sinds kort de trotse eigenaar van zo'n smartphone...
Smart is hij zeker, hij kan in al mijn persoonlijke gegevens gluren!
Wist jij dat al?
Toen ik even langs al de mogelijkheden van mijn smartphone 'fietste', kwam ik de meest vreemde dingen tegen.
Kijken in mijn persoonlijke gegevens?? En meer van dat soort dingen... Brrr, in wat voor een robotwereld gaan we leven?
Terrorisme kent vele vormen...
Natuurlijk zou ik kunnen stellen; ik heb niks te verbergen!
Maar daar gaat het mij niet om...
Oeps, soms vrees ik dat we in het 'onbewustzijn' zullen geraken.
Ik blijf mijn best doen voor  bewust zijn.

Altijd vandaag.

Ouder worden is vreemd, en dat terwijl het altijd al zo geweest is..
Je zou toch zeggen dat de mens daar allang vertrouwd mee zou moeten zijn!
Leven in het nu, theoretisch zeer aantrekkelijk, dan is het altijd vandaag.
Jezelf als ouder ervaren heeft eigenlijk vooral te maken met vergelijken.
Niet alleen met anderen, maar misschien vooral met jezelf!
Jezelf vergelijken met 'gisteren', en dan bedoel ik het grootschalige gisteren.
Het letterlijke gisteren ben je soms vandaag al vergeten, vooral als dat gisteren een kabbelende dag was, of misschien juist een hele hectische, waardoor je weinig bewust beleefd hebt.
Eind van dit jaar word ik 65, financieel hoop ik in ieder geval mijn vaste lasten nog te kunnen betalen.
Leven in dit nu van vandaag en toch zoveel mogelijk op het daar en dan anticiperen.
In ieder geval heb ik mijn best gedaan en verder is het dan in dit geval;
Wie dan leeft die dan zorgt.
Ik hoef in ieder geval mijn auto niet weg te doen!
Die heb ik namelijk al 25 jaar niet meer!
Ook een voordeel is dat ik straks niet meer op dieet hoef...
Van gezond basicfood word je nou eenmaal al snel superslank.
Ben zelfs al begonnen met het kopen van afgeprijsde groentemixen vanwege de houdbaarheids datum.
Ach, van de nood een deugd maken, volgens mij ben ik daar niet slecht in.
Het bewijs ben ikzelf...Ik leef namelijk nog!
;-)

Ben bijna mijn voornemen van gisteren vergeten;
Ik wens je een mooie week!
Jaja, ik weet het, ik zou het per dag doen, maar dat ga ik zeker vergeten, vandaar!
Trouwens, natuurlijk wens ik iedereen altijd een mooie dag...
En van dat stil zijn is, zoals je ziet, totaal niks gekomen!

Met pijn in je donder wakker liggen.

We maken het allemaal wel eens mee en er zijn ergere dingen.
Vandaag zou ik naar mijn zoon in Amsterdam gaan, alles lag helemaal klaar!
En dan begint de ellende zodra ik in bed lig...opgefokt vanwege een vervelende situatie met iemand waarvan ik dacht dat hij een vriend was.
Een vervelende mail van hem...
Oké, ik geef toe dat ik wat verward ben geraakt door mijn plotselinge liefde voor J.
Slapeloos fictieve gesprekken voeren en dan weer denken; Hou er mee op!
Dan duistere gevoelens van boosheid en teleurstelling...en die gevoelens wil ik niet!!
Er is al zoveel duisternis in deze wereld!
Een slapeloze nacht duurt jaren! Steeds weer op de wekker kijken.
Na twee uur worstelen blijken er slechts 10 minuten voorbij te zijn gegaan.
Soms zak ik even weg en schrik dan weer wakker.
Schrikken van niks of van mijn eigen gedachten?
Dan maar weer even de pc aan?
Drie uur in de nacht en ineens weer klaarwakker.
Dan zit ik weer eens voor dat vreselijke scherm... wat moet ik hier eigenlijk?
Weer m'n bed in en gelijk weer sombere gedachtes.
Naar beneden gaan en de tv aanzetten??
De dames in kreunende lingerie boeien me niet, wat een vreselijke verloedering eigenlijk!
Herhaal liever een mooie natuurfilm waar je bij weg kunt dromen!
Alle kanalen doorgezapd. Niks.

Rond 4 uur in de ochtend voel ik een soort paniek..
Ben geen 30 meer en een slapeloze nacht put me enorm uit.
Pakweg, rond half 5 leek ik even in te slapen, want ja, ik kijk constant op die klote wekker..
Korte angstdroom waar ik zwetend uit wakker word.
Vijf uur en ik begin ontzettend te piekeren!
Loop naar beneden en mis de bovenste trede.
Gister vroeg Jan nog hoe vaak ik van deze trap gevallen ben.
Het vallen viel dit keer erg mee.
Dan duik ik mijn kasten in voor comfortfood.
Ik blijk werkelijk niks op dat gebied in huis te hebben en ik ga echt geen blik soep open trekken!
Ineens is het kwart over 6!
Slapen moet ik, slapen!!
Nog weer even op de treinreis tijden kijken...12:49 uur perron 5.
Dan val ik even in slaap en sta op het station en kan het perron niet vinden!
Ben mijn tas vergeten en heb geen kleren aan!!
Vergeten aan te kleden!
Korte nachtmerrie dus.
Kwart voor 7? Nee, dat kan toch niet?
Geen oog dicht gedaan, maar wel een bericht geschreven...omdat ik niet slapen kon.
Ellendig om mijn zoon af te bellen, maar ik ben een wrak.

Wel of niet?

Foto; Jan.

Het is voor mij een dilemma geworden, schrijven over wat er mis is in de wereld.
Toen Jan en ik terug uit de stad kwamen liepen er op een bepaald moment twee jongens mee onze richting...Pakweg, 14, 15, 16?
Ze pakten grof grind uit een tuin en schopten dat richting fietsers.
 Ze vonden het LOL..
Hou dan maar eens je mond..Ik kon het niet en Jan ook niet.
Werkelijk walgelijk en levensgevaarlijk, je zou er iemand blind mee kunnen maken.
Moraalloos en duidelijk ontspoord.
Jan werd steeds bozer en begon over dat als hij getroffen werd die knul ervan zou lusten.
Je begrijpt het al, dat was koren op de molen van dat etterbakje..
En toen ze weer nieuwe steentjes pakten zei ik; Hé jongens doe dat nou maar beter niet.
'O een goede reden om het juist wel te doen', provoceerde de grootste klojo van de 2.
Tja, en dan later zeggen dat ze gediscrimineerd worden vanwege hun etnische achtergrond?

Ik vraag me werkelijk af hoe het bij deze jongens thuis eruit ziet..
In en in triest, maar wat doe je er aan, hoe ga je met deze ellende om?

Van mijn kop in het zand steken krijg ik ontzettende droge hoestbuien.
Kolen op het vuur gooien is ook geen optie.
Aandacht voor 'het kwaad' versterkt het alleen maar.
Ik blijf zoeken naar een positieve mogelijkheid om het toch aan de orde te stellen.

Over de gewone dingen.

Als ik over de gewone dingen zou schrijven, wat ik straks ga proberen, zijn het voor anderen op deze wereld, ja zelfs in eigen land, geen gewone dingen op dit moment. Voor velen zouden het luxe dingen zijn.
Mijn gewone dingen;
Meestal sta ik vroeg op en rommel een beetje aan, totdat ik eindelijk echt ga doen wat nodig is of wat er gepland is.
Wassen, aankleden en de pc staat natuurlijk allang aan.
Dat is het eerste wat ik altijd doe. Voor mij dus een gewone handeling.
Ontbijten op een tijd dat ik er zin in heb want m'n enige vaste routine handeling is inderdaad de computer aanzetten.
Voordat mijn mogelijke lezers in slaap vallen...ik denk dan even aan mensen in de wereld van oorlog en ellende, aan mensen die ziek zijn en niks anders dan zorgen hebben...
Aan mensen die moeten vluchten vanwege de gekte van de gewetenlozen.
En vraag me opnieuw af, wat speelt er zich af in de hersens van extremisten en fanatici, van mensen die doordraaien vanwege hun zogenaamde 'geloof'.
Komen die eigenlijk überhaupt nog wel toe aan de gewone dingen of zijn die de hele dag bezig met haat?

De afwas is klaar, kom laat ik boodschappen gaan doen.
Even een lijstje maken, want zonder lijstje vergeet ik vaak datgene te kopen wat ik werkelijk nodig had.
En natuurlijk ben ik dan vriendelijk van binnenuit.
Misschien een tip aan alle 'boosdoeners', probeer het ook eens.
Dan is de ellende snel voorbij.
Dus..dit stukje ging over de gewone dingen......

En natuurlijk besef ik ook wel dat een stukje als dit niks bijdraagt aan de wereldvrede of de verbitterde harten tot mildheid en begrip brengt..
Volgende keer schrijf ik dus gewoon weer hoe het is om op de wc te merken dat er geen toiletpapier is..te laat merken. ;-)

Over hoe de dingen kunnen voelen..

Zeer waarschijnlijk zit ik nu voor het eerst in Roermond bij Jan..
Als je de foto's van ons beide interieurs zou zien en het bijna onoverbrugbare verschil..
Jan en ik willen oprecht dat onze relatie gaat slagen en dat op zich is een goed begin!
Maar ik zit hier nu te typen, vlak voordat we richting Roermond gaan...ben eigenlijk behoorlijk...tja, welk woord gebruik je daarvoor? Zenuwachtig, onzeker?
Ik heb hem zo goed mogelijk ingelicht over mijn bipolaire toestand, maar er afstandelijk over vertellen en het werkelijk beleven?
Hij slaapt nog, het is zaterdag 16 augustus en mijn onzekerheid neemt toe...
Weet je, we hebben het zo gezellig samen, dat wil ik nooit meer kwijt.
Maar we kunnen nog zo ons best doen, het leven gaat zoals het gaat, het leeft zichzelf en we kunnen niet veel meer doen dan ons er aan overgeven, ook al denken we alles in de hand te kunnen hebben en houden.
Mijn bipo zijn wordt helaas weer steeds sterker, het maakt me soms angstig en verdrietig.
Aan de medicijnen ga ik NOOIT meer...
Vreemd toch, ik lucht mijn hart aan...blijkbaar aan elke voorbijganger op mijn blog, maar vooral aan mijn liefdevolle vaste bezoekers. Ja, dat kan ik gerust zeggen..
Bloggen vanuit je hart levert mooie dingen op.
Ik ben jullie werkelijk dankbaar.

De sfeer van bovenstaande foto is hoe ik mij een beetje voel...
Nee, ik ga het beter niet uitleggen.

Van ziel tot ziel.

En dan gebeurt er ineens iets...
Je ontmoet iemand waarbij je elkaars ziel ervaart.
Dat gaat verder dan liefde of genegenheid.
Oké, er zijn grote verschillen, Jan is een keurige man en ik een absolute sloddervos.
En er is de afstand, 171 kilometer is niet niks!
Dus Jan is weer bij mij, tot op heden konden we prachtige avondwandelingen maken...
Zo ook gisteravond, gelukkig had Jan z'n iPhone bij zich want het avondlicht en het landschap waren weer schitterend!
Het leuke is dat hij het fotograferen heeft ontdekt, samen enthousiast over iets zijn is heerlijk.
Verder voelt het toch wel kwetsbaar om weer ontzettend om iemand te geven...
Voor altijd samen, tja dat zou er mooi zijn.
Hij vindt de 15 jaar verschil geen probleem en zelf voel ik het niet.
Ik ben gelukkig nog steeds een speelse en ondeugende man.
Net als Jan..
Dus samen lots of fun.
Nu is nu en vandaag leven we.

Foto's van Jan op fotoblog: klik

En zeg nou niet dat het niet kan...

Natuurlijk kan het..
We kunnen liefde en begrip verspreiden, net zoals de waanzin nu de haat verspreid.
Even wat relativerende humor;  
Een idioot uit Gouda heeft voor wereldvrede gezorgd..
Ja werkelijk, samen kunnen we het heus wel..
Trouwens, ik heb een tunnel naar Israël gegraven en al halverwege wist ik niet meer waarom.
Een droge bek van het zand..
Zal ik het verhaal van Roodkapje vertellen?
Er was eens...en op zich liep het goed af, behalve dan voor de wolf..
Korte berichten over vrede, verdraagzaamheid en liefde.

Als ik je beter leer kennen en jij werkelijk je hart aan mij durft te laten zien..
dan gaan we wereldwijd eindelijk van elkaar houden en leuke dingen doen!

En dan maakte Jan een foto...

Tegenstellingen.

Mijn hart is vol vreugde, even geen gepieker...gewoon genieten en gelukkig zijn.
Maar toch is mijn hart ook bij haar...
Zou er graag iets over zeggen, maar doe je daar goed mee?
Potverdorie, wat klets ik toch!
Ik denk aan Marjolein.
Je zou iets voor iemand willen doen...
maar voelt  je machteloos.

Het lijkt makkelijker en meer zonder gêne om haat te verspreiden, rare wereld!
Maar Marjolijn is één van die geschenken die je tegen kan komen in je leven..
Nee, ik ga het niet verstoppen, ik heb enorme bewondering voor haar.
Marjolijn