Donkere ademnood.

"Ik denk niet dat hij het redt", Het was de stem van de slang..of was het één van die gillende stemmen uit hel en verdoemenis?
Bloedrood halfbewustijn, daar verkeerde hij in en hij was het zich gewaar! Dat vond hij nog het allerergste!
Tik, tik, tik..tik....Het tikken dat voorheen vanaf zijn achterruit leek te komen nam ritmische vormen aan.
Niet alleen zijn longen voelde nu als volgestopt met rottende aarde, nee ook zijn maag begon zich te vullen met het verderfelijke rottingsproces dat hij ooit als een mooi natuurverschijnsel had ervaren...Het ontstaan van aarde.
Bewegen was onmogelijk, denken helaas niet!
Hoe verlangde hij intens naar bewusteloosheid...weg uit deze claustrofobische hel!
"Lees hem uit zijn boekje voor", zo klonk een geheimzinnige stem die tevoorschijn kwam uit het diepe rood van zijn bijna-niet zijn.
Ja, ineens wist hij het! De oplossing, de bevrijding...hij moest terug de auto in en het boekje pakken. Al waren het zijn laatste krachten!
Wat had hij ook alweer gelezen!
Hij wist het weer, helder alsof hij het zelf geschreven had; "Het gif in je hersens werkt, jij ongelovige dwaas!"
Dat was het, ja dat was het...maar bewegen lukte nog met geen mogelijkheid.
Langzaam kwam zijn zicht terug....hij ademde zwaar en met enige moeite lukte het hem zijn linkerhand te bewegen.
"Aha, daar heb je onze Medusa met de verlossende spuit", hoorde hij een duivelse stem fluisteren.
De slangen, mijn Got, het waren de slangen. Nee, nee niet de slangen! schreeuwde hij geluidloos.
Snakkende naar adem lukte het hem om zich langzaam om te keren...O, wat een helse pijn!
"Wanen, vermoed ik, hallucinaties wellicht".
Tik...tik...tik.....tik...
Mijn boekje, ik wil mijn boekje, geef mij in Godsnaam dat boekje, schreeuwde hij nu luidkeels!
Met geweldadige stuiptrekkingen kotste hij zwarte aarde op, het kwam als donker bloed uit maag en longen.
" Kijk, de spuit begint te werken"....
"Wilt u misschien wat drinken?"...Drinken? Hier in de hel..ik ben niet gek!
Tik..tik..tik...Vier uur in de nacht, dacht hij ineens....Vier uur in de nacht, mijn hemel het is een klok!
Waar ben ik, waar is mijn auto, waar is mijn boekje!

"Rustig maar, de operatie is geslaagd, u heeft het ongeluk overleefd,  de halsslagader is gehecht en uw nekwervels zijn weer op hun plek...gaat u maar wat slapen. En dat boekje, tja misschien beter even wachten met lezen totdat u weer helemaal de oude bent".
Voor het eerst had hij goed zicht.. Die verschijning naast hem, was dat een engel of een duivel?
Tik...tik..tik..
Op het rustgevende ritme van de klok sliep hij vredig in...
( volgens mij is dit een tijdelijk inslapen hoor en wordt hij morgen gewoon weer wakker, maar de vraag is natuurlijk; Waar???)

En blauwe vredige luchten werden zijn deel...