Voor Rob.

"Toen zei Almitra : Spreek ons over liefde.

En hij hief het hoofd op en zag de mensen aan en er viel een diepe stilte over hen.

En met grote stem zei hij:

Wanneer de liefde wenkt, volg haar,

al zijn haar wegen zwaar en steil.

En zo haar vleugelen je omhullen, laat je gaan,

al zou het zwaard, verborgen in haar veren, je verwonden.

En zo zij tot je spreekt, geloof haar,

ook al verstrooit haar stem je dromen, zoals de noordenwind je tuin verkeren doet in dorre woestenij.

Want zo de liefde je kroont, zij kruist je ook.

En al dient zij je tot groei, zij snoeit je evenzeer.

En zo zij opstijgt tot je hoogte en je teerste takken streelt, die trillen in de zon,

zij daalt ook af naar je wortelen en rukt hun houvast aan de aarde los.

Als korenschoven gaart zij je bijeen.

Zij dorst je tot je naakt bent.

Zij want je tot je vrij bent van je kaf.

Zij maalt je tot je blank bent.

Al deze dingen doet de liefde, opdat je kennen moogt

het verborgene in je hart en daardoor worden zult

een deel van 's levens hart.

Maar zo je in je angst alleen haar vrede en haar genoegen zoeken zou,

dan deed je beter je naaktheid te bedekken en van

liefde's dorsvloer weg te gaan,

de seizoenloze wereld in, waar je zult lachen,

maar niet je volle lach,

en wenen, maar niet al je tranen.

De liefde geeft alleen zichzelf en put ook uit zichzelf alleen.

De liefde neemt niet in bezit, en wil ook niet in bezit genomen worden;

want de liefde is zichzelf genoeg.

En als je liefhebt zeg dan niet: 'God woont in mijn hart', maar veleer:

'Ik ben in het hart van God'.

En meen niet dat je richting geven kunt aan liefde's loop,

want de liefde richt, zo zij je waardig acht, je loop.

De liefde zoekt alleen zichzelf te vervullen.

Maar zo je liefhebt en begeren moet, laat je begeerten zijn:

Te versmelten tot een kabbelende beek, die haar lied zingt tot de nacht;

de pijn te kennen van te veel tederheid;

gewond te worden door je eigen begrip van liefde;

en bereidwillig en vol vreugde te bloeden;

bij 't morgenlicht met een gevleugeld hart te

ontwaken en te danken voor een nieuwe dag van liefde;

op het middaguur te rusten en liefde's vervoering te overpeinzen;

vol dankbaarheid in het avonduur huiswaarts te keren;

en in te slapen met een gebed voor de beminde

in je hart en een loflied op je lippen.

(Kahlil Gibran, uit; De Profeet.)