De hersens als schatkamer.

Er is moed voor nodig om deuren in deze schatkamer te durven openen.

Niet altijd herken je hetgeen je innerlijk ziet, te blijven bij de symboliek van die schatkamer; dan is het zaak hetgeen je ziet schoon te poetsen, vrij te maken van ballast die niet wezenlijk de jouwe is.

Het lijkt soms een ondoenbare klus en je zult regelmatig de neiging hebben te zeggen, ach waar begin ik aan! Laat dat gepoets toch, ik ben nou eenmaal die ik ben!

Eigenlijk zeg je dan tegen jezelf; Gooi dat deurtje maar dicht, ik wil geen rotzooi zien en opruimen..geen zin in, andere keer misschien.

Maar kan je er ook een voorstelling van maken dat het onderzoek van die "schatkamer" een prachtig avontuur kan zijn? En dat je het "kommer en kwel" gedeelte zelf in de hand kunt leren hebben?

Om nog maar te zwijgen over de verwondering die je ervaart als blijkt dat er in die schatkamer een geheime deur zit, een deur naar het Alles.

Het Alles waar alles ligt opgeslagen en waar je door werken (met plezier!) aan jezelf steeds meer inzicht door en toegang tot kan krijgen.

Ach, met een leuke hobby erbij en wat gezonde bezigheden red je dat best. Toch?