Mijn trap naar de bovenverdieping, mijn zicht op de half open keuken,
de hal waarin ik mijn huis betreed én de huiskamer!
Vreemd genoeg vond ik het eigenlijk een onlogische plek in het begin.
Maar hij is spontaan op deze plek "op zijn plek geraakt".
Doordat ik, hoe dan ook steeds met deze plek geconfronteerd word, onstaat er langzamerhand een direct gevoel van meditatie zodra ik er alleen maar langs loop.
Zoiets kan je toch werkelijk op voorhand niet uitdenken?
Ik in ieder geval niet, dus blijft de werking van die plek mij verwonderen....
alles valt vanzelf op zijn plek, tenminste, als je't denken kunt uitschakelen? :-))
BeantwoordenVerwijderendankjewel voor je lieve reaktie, walter! :-))
zonnige zondag,