Duister machtsvertoon.

Je weet maar nooit, misschien inspireert deze duistere foto mij in de loop van de zondag tot een gedreven stukje? Iets over " in je kracht zijn" of iets dergelijks.

Ik laat het door de zondag zèlf beslissen.... Voor de rest sta ik daar behoorlijk voor aap!

Maar dat mag de pret toch niet drukken?

(achter mij lijkt een onschuldig lampenkapje in vlammen op te gaan!)

9:30 uur. Of het een gedreven stukje gaat worden, weet ik niet, maar voor mezelf lijkt het me wel een keer zinnig om te schrijven over niet in je kracht zijn!

Trouwens, met in je kracht zijn bedoelde ik het dit keer niet t.o.v. een buitenwereld, weerbaarheid, maar gewoon binnen jezelf, het voelen en handelen betr. jezelf.

In mijn logberichten benadruk ik zo veel mogelijk het positieve, niet om me beter voor te doen, nee gewoon om juist in m'n kracht te blijven!

Maar wat doe ik als ik die kracht even niet ervaar? (Trouwens, hoe ga jij daar dan mee om?)

Natuurlijk heeft dat voor mij een andere lading dan voor mensen die geen verslavings of psychiatrisch verleden hebben. Alhoewel er weinig mensen zullen zijn die geen moeilijke tijden kennen of gekend hebben.

Voor mij zouden, wanneer ik even niet in mijn kracht ben, angst en twijfel grote boosdoeners kunnen zijn. Mensen met mijn soort verleden riskeren daardoor mogelijk een "terugval".

Hoe ik er mee heb leren omgaan, met "even niet in je kracht zijn?"

Het klinkt erg simpel; gewoon doorgaan, zelfs als ik even geen vertrouwen zou voelen, hetgeen overigens nooit meer gebeurt! Hooguit kan ik het dan geestelijke vermoeidheid noemen.

Ook is het belangrijk het begrip "volhouden" het raam uit te bonjouren, want in volhouden schemert krampachtigheid door en dat leidt weer tot werkelijke uitputting.

Even niet in mijn kracht zijnde ga ik a.h.w. op de automatische piloot.

Gewoon, doen! Doen en niet denken..dat is aan te leren heb ik gemerkt. Want kracht die je hebt opgebouwd is in hersens en lijf dan nog aanwezig. Vertrouwen leren hebben in "Jezelf", sommige zullen dat misschien het Hogere of het Grotere willen noemen. Ook goed, zolang je het maar werkelijk ervaart!

Meestal, even bewust zijnde van mijn niet-kracht, ervaar ik juist de wisselwerking tussen Het Grotere en mezelf en dat doet mij de draad weer oppikken en mijn weg vervolgen.

(was dit nu een vrolijk, leuk, licht en oppervlakkig stukje voor de zondag?)