Dat ligt bij mij, wat mijn persoonlijke onderwerpen betreft nét even anders.
Als het gaat om verslaving of medicijn gebruik voor de psyche, doe ik dat vanuit een lijfelijke ervaring.
Natuurlijk beschrijf ik soms deze zaken op een manier alsof ze puur uit het denken ontstaan zijn. Dat is dan niet zo, het is meer een soort terug denken dat ik dan doe.
Analyseren achteraf vanuit hetgeen ik ervaren heb.
Maar juist dóór deze combinatie van ervaren en overdenken kan ik erg stellig overkomen.
En dat ben ik!
Niettemin doe ik werkelijk mijn best om mensen in hun waarde te laten die er totaal anders tegen aan kijken.
Aankijken in de zin van; medicijnen blijven noodzakelijk en als je denkt dat je werkelijk helemaal kunt vrij raken wat betreft verslaving en psychisch medicijn gebruik heb je het mis en belazer je jezelf!
Tja, ik zou zeggen, gun mij mijn mening zoals ik jou de jouwe gun.
Maar toch vraag ik mij af wie zich en met welk resultaat gaat waarmaken?
En waarmaken doe ik allang niet meer om me aan een ander te bewijzen!
Dat is namelijk bijna een garantie voor terugval.
Jezelf waar willen maken voor de ander.
Laat je niet ontmoedigen door mensen die het niet met je eens zijn. Het is jouw leven en jij maakt jouw keuzes. De manier die deze mensen voorstaan heb je meegemaakt begrijp ik uit je verhalen. Je probeert het nu anders te doen en je voelt er je goed bij. Ik zou zeggen, blijf je eigen weg bewandelen. En lukt het eens niet, heb je een terugval, so be it. Dan krabbel je daar wel weer bovenop.
BeantwoordenVerwijderenDat zit wel snor Geri, bedankt. Snor èn bril (@@@)
BeantwoordenVerwijderenIk ben het met je eens. Het willen behagen van de ander is vaak een vals behagen. Vroeger dachten we dat er maar één moraal was en dat- "zó hoort het" - leidde dikwijls tot diepe frustratie en kwaadheid en neuroses. Dat collectieve denken ligt gelukkig grotendeels achter ons, maar er is wel durf voor nodig om die zelfbeschikking werkelijk tot z'n recht te laten komen.
BeantwoordenVerwijderen