Niet de wereldrampen, niet het grote leed, maar het leed van persoonlijk verdriet, persoonlijke fysieke pijn.
De depressie, het vastzitten in een akelige situatie en het als uitzichtloos ervaren, aan het gemis dat gevoeld wordt.
Aan machteloze verbittering, woede en opgekropte haat voor wat je is aangedaan.
Het verleden dat je achtervolgt als een sluipmoordenaar en elke keer je weer verstikt als je denkt los te zijn.
Een moment van bewust zijn dat er mensen zijn die het niet redden om positief naar het leven te kijken, mensen zijn die nu verkeren in een staat waarvan ook ik dacht;
Uitzichtloos.
En als ik dan aan hen denk dan weet ik...meer dan dit kan ik niet voor ze doen, helaas!
kijk dat vind ik lief van je!
BeantwoordenVerwijderenzelf laat ik regelmatig een kaars branden voor de lijdende mens
eentje voor al de mensen die ik niet ken en afzien
en eentje voor de mensen die ik ken en o zoveel gezondheidproblemen hebben
dit doe ik meestal in het kapelletje hier wat verderop
Wat positieve krachten proberen sturen
En meer kunnen we jammer genoeg niet doen