Bij die hele korte stukjes zoals "Alleen voor passanten", kan je merken hoe vreemd woorden kunnen werken.Vooral in de zin van, wat voor jezelf logisch lijkt komt bij een ander totaal anders binnen!
Ik diep het een beetje verder uit, want het gaat om hetgeen er in mijn leven speelt op dit moment!
Het is achteraf wel goed dat ik dat stukje kort heb gehouden, juist nu krijg ik, ook door de reacties, wat meer inzicht in mijn eigen beleven. Ook dat is een bedoeling van mijn weblog, verder leren over wat anderen beweegt, gerelateerd aan wat mij beweegt, maar vooral bezielt!
De vraag die ik namelijk steeds vaker binnen mezelf, dus aan mezelf stel is;
Kan ik werkelijk geven zonder zelfs maar in de kleinste hoekjes van mijn geest terug te verlangen? Niet uit onverschilligheid, nee juist niet. Eerder uit totale overgave...
De passanten is hier eigenlijk al een voorbeeld van.
"Passanten reageren niet en zijn dus niet betrokken". Ja, zo zou ik dit kunnen zien, maar wie zegt mij dat juist niet die "passanten"misschien wel iets op mijn weblog vinden waar ze iets mee kunnen? Zelfs irritatie die in stilte loskomt?
In die zin zie ik het begrip passanten, maar ook in de zin van; dieper beschouwd ben jij alleen de enige "niet-passant" in je leven.Want als je kinderen hebt..die waren er niet altijd, net zo min als dat ouders er zelden altijd zullen zijn.
En ook partners of vrienden komen ergens binnen en vertrekken weer ergens...
De vraag aan mezelf die hier in schuilt is;
Ben ik mijzelf genoeg in het "ZIJN", zonder dankbaarheid, erkenning, desnoods vijandigheid of veroordeling nodig te hebben?
In alle vrijheid kunnen geven en ontvangen, zonder enige voorwaarde?
( het is overigens geen eis die ik aan mezelf zou willen stellen, meer een overdenking)
dan ben je al heel ver in je ontwikkeling.
BeantwoordenVerwijderenin mijn visie is dat een eigenschap van het 7e chakra.
alleen het begrip ik-zijn is nog ego, aardgebonden.
de rest is universele liefde.
mooi!!:))
Je 'bent' niet zonder de anderen.
BeantwoordenVerwijderenJe kunt altijd alleen 'zijn' in samenwerking, uitwisseling en aanwezigheid van de anderen.
Helemaal mee eens Lia, vandaar de regel over in vrijheid kunnen geven en ontvangen.
BeantwoordenVerwijderen'Voor wat hoort wat', dat is onuitgesproken vriendjespolitiek en geen vriendschap. Maar zowel binnen als buiten vriendschap kun je niettemin belangeloos en van harte geven, bijvoorbeeld aan bepaalde collectes. Je kunt je er vanaf maken met een paar stuivertjes en je afvragen wat dat 'geven' nu feitelijk inhoudt, maar je kunt ook wat guller zijn. Binnen echte vriendschappen geef je jezelf, je persoon-zijn in al je hoedanigheden of stemmingen en soms of eventueel iets materieels, zoals dat overigens ook buiten een directe vriendschap mogelijk is. Maar er zitten addertjes onder het gras van het onbaatzuchtige. Wederkerigheid en erkenning wil je veelal graag kunnen ervaren. Erkenning is zelfs een basisbehoefte en in feite het grootste geschenk.
BeantwoordenVerwijderenErkenning, dat begrip galmt even na in mijn hoofd ter overdenking.....Dank je.
BeantwoordenVerwijderendie universele liefde
BeantwoordenVerwijderendoorheen dat kleine mensenhart...
Bij mezelf blijft het nog bij
de 'kennis' ervan, en proberen.
Ik heb de indruk dat jezelf
dichter bij het ervaren staat.
Ons ego is de motor van de ontwikkeling,
van de evolutie; alleen niet vergeten dat hij zonder 'brandstof' niets betekent...
Bijzonder moeilijk te bereiken, die 'overdenking' die je aan jezelf stelt...
en toch groeien we er met z'n allen,
stap voor stap naar toe.
Passanten vinden misschien niet altijd een gepaste reactie (daar behoor ik ook af en toe eens bij :-)) maar 'nemen' toch wel iets mee hoor ;-)
Hartelijke groet.
en... WWWW :-)
Je denkt en beredeneerd alles tot er niets meer van overblijft. Geven vereist geen gever, zoiets als een gever wil het zich alleen maar weer toe'eigenen.
BeantwoordenVerwijderenEen passant.
Dat heb je goed beredeneerd en bedacht, passant...
BeantwoordenVerwijderenDank je.(@@@)
gewooon proberen een goed mens te zijn naar eigen inzicht
BeantwoordenVerwijderenIs het alleen goed wanneer je geeft zonder dat je er een verlangen bij voelt?
BeantwoordenVerwijderenOf mag het verlangen ook bestaan? Mag het besef dat je iets verlangt bestaan?
Hat kan negatief tegen je gaan werken wanneer je afhankelijk wordt van de vervulling van je verlangen. Maar het besef dat je iets verlangt, is dat slecht?
natuurlijk is dat niet slecht! Het is voor mij alleen de vraag hoe afhankelijk maak ik mijzelf daarvan.
BeantwoordenVerwijderenVerlangen is een motivator, een aanzet tot, maar veroorzaakt als nevenverschijnsel ook rusteloosheid en berekendheid. Geluk heeft meer een binding met verlangenloosheid.
BeantwoordenVerwijderenGeven met een verlangen iets te verkrijgen is geen geven maar koehandel.
Passant