Anders kan ik het niet benoemen....Die innerlijke grens, daar waar niet aangekomen mag worden door anderen,
daar schuilt mijn Oerwezen.
Niet te verklaren, niet te omschrijven, niet te spiritualiseren
en vooral niet te psychologiseren!
Van mijn "Oer" blijven ze af!
(verder schijn ik een aardige man te zijn)
k weet niet of ik zo'n oerwezen heb
BeantwoordenVerwijderenk denk niet dat ik het al tegengekomen ben
Het is natuurlijk heel fijn voor jouzelf dat je weet waar jou "OER" zich bevind in jou zijn. Alleen voor een ander is dat vaak veel moeilijker te peilen of te begrijpen. Als een mens bijvoorbeeld erg onzeker is en iemand zegt iets waardoor de ander zich aangevallen voelt, kan dat bij iemand anders zijn OER laten brullen, uit onmacht wel te verstaan. Terwijl als iemand van nature zoiets heeft van, ik lust je rauw [echt Amsterdams hé] zal zijn OER niet zo snel aan het brullen slaan. Of.....probeer ik nu toch iets te verklaren wat niet met het OERWEZEN te maken heeft waar jij over schrijft??? Als ik jou redelijk goed zou kennen en in een conversatie zou jij gaan brullen zou ik denken OEIIII nu kom ik vast aan zijn oerwezen... maar eerlijk gezegd weet ik dan niet waarom waarschijnlijk???
BeantwoordenVerwijderenEet snmakelijk om middernacht...
Hoi Josephine, ik weet natuurlijk niet of je dit nog leest en twijfelde of ik er op in zou gaan.
BeantwoordenVerwijderenDoe ik dus wel bij deze.
Het is niet het soort "schreeuw" welke ik bedoel als bij Edvard Much, dat refereert aan angst.
Symbolisch gezien bedoel ik; op tijd de "duivel" herkennen en daar nee tegen zeggen...Misschien schrijf ik daar nog eens wat uitgebreider over. Korte stukjes, weet je wel! (hihihi)