Afstand nemen.

Dan heb ik het vooral over afstand nemen van jezelf, alsof je naar jezelf kijkt als zijnde een persoon die je al dan niet graag mag en begrijpt.

Begrijp je?

Af en toe weer even kijken naar hoe je werkelijk in het leven staat en of je bijdraagt aan een wereld waar jij graag in leeft. Dit laatste vooral uitgaande van op bescheiden schaal, want voor de hele wereld denken is onmogelijk.

Alhoewel misschien doe je dat al, wanneer je op deze manier met jezelf omgaat!

Als ik bijvoorbeeld naar dingen in de politiek kijk, zeker in de huidige tijd, dan vraag ik mij af hoe het mogelijk is dat sommige politici naar binnen denken, i.p.v. naar buiten.

Het vreemde is dat "we" blijkbaar nog steeds van elkaar denken dat we wezenlijk anders zijn, alsof groepen individuen zijn.
Meestal als je een individu treft van hart tot hart, blijkt bij nader inzien dat ook die mens in feite niets anders wil dan vrede en liefde, maar in groepen zich mee laat slepen door angst en machtsvertoon.

Ik ( hé, daar is de ik eindelijk!) zou kunnen denken; Wie ben ik dat ik daar iets aan zou kunnen veranderen?
Eigenlijk heel simpel door niet te wachten op anderen met het "verbeteren" van jezelf!
Vaak ontstaat er een houding bij mensen van, als zij het niet doen, waarom zou ik het dan doen?
Misschien als je wat vaker afstand neemt om van buitenaf naar jezelf te kijken en zien wat angst voor onzin met je uithaalt....
Zeer waarschijnlijk draag je dan bij aan een wereld waar het "goed" is te leven.
Ach, en daarnaast kun je van hot naar her rennen en liefdadigheidswerk doen of je op andere grote zaken storten, zolang je het eerste maar niet vergeet.
Anders zou het dan zelfs zo kunnen zijn dat het "goede" wat je jezelf wijsmaakt dat je doet, gebaseerd is op angst. En helaas brengt angst alleen maar angst voort.
Kom, laat ik vandaag maar eens wat in de tuin doen en m'n oude tante maar weer eens bellen!