De weg naar verstilling. 2.

(Stil hè, geen mens te bekennen!)

Wat ervaar ik persoonlijk als verstilling?

Want ik kan me zo voorstellen dat het voor iedereen wat anders zou kunnen betekenen.

Bij verstilling denk ik in eerste instantie aan in balans zijn, vrede hebben met die je bent zonder dat het je doen en laten tot een gezapig gebeuren laat worden.

De wijsheid hebben betrokken te zijn bij anderen, zonder dat je je laat meesleuren.

Geen haast meer hebben door te weten dat, zoals het gaat, het altijd goed is.

Niet vanuit een gevoel van "laat maar", nee een gevoel van vetrouwen waardoor je weet dat in alles een levensles zit, een verrijking om tot een milder mens te worden....

Geen angst meer hebben die niet daadwerkelijk functioneel is. Geen spoken in je hoofd door achterdocht of wantrouwen.

En beseffen dat we uiteindelijk allemaal alleen maar gezien willen worden, geaccepteerd en liefgehad.

Er borrelt een ondeugend Amen in mij op.

Beseffende dat verstilling hard werken is, ondanks dat wat men "God" noemt alles voor je klaar heeft liggen om dat te bereiken.

Gelukkig is mijn "God" een speelse rakker en laat mij soms mijn eigen staart achterna rennen of hangt deze ezel zo nu en dan een wortel voor de neus, de wortel aan de hengel die zich met mij mee verplaatst!

Door alle strijd en alle pijn en verdriet heen kan Hij gelukkig nog samen met mij lachen om de onzin die ik vaak zelf creëer. Laat ik het maar de bizarre knipoog van het leven noemen.

Volgende verstillings verhaal moet écht verstilder worden hoor, anders wordt het nog verdrukken i.p.v. verstillen....! Onderdrukken heb ik al te lang gedaan, dus  "de fles" blijft dicht, totdat hij spontaan opengaat omdat ik dan zelfs mijn verslaving werkelijk helemaal vergeten ben!

Lang leve de rest van alle vloeistoffen!!