Afstand kunnen nemen, ook dat is iets wat je op die weg tegen kunt komen.
Het loslaten van gehechtheden...maar dan gewoon, gewoon hoor! Niet op z'n boeddhistisch, niet op z'n new agerigs, of noem maar op, nee heel gewoontjes.
Beseffen dat de dingen komen en gaan en dat uitvergrote emoties je niet helpen om ze vast te houden of ze te veranderen. ( Alle je's zijn natuurlijk ik's, maar dat schrijft zo raar!)
Soms lijkt het net of afstand nemen van mijn verslavingverleden op een heel positieve manier doorwerkt in alles wat mij nog bezield en bezighoudt.
Afgerekend met een bizar soort "lijden" doet mij heel anders naar mijzelf en de wereld om mij heen kijken. Niet zo gek eigenlijk, want dieper zinken dan waar ik terecht was gekomen kon niet.
Elk nadeel blijkt z'n voordeel te hebben, ik kon dus alleen maar "omhoog". Gelukkig had het hiernamaals nog geen zin in me, zuipschuiten zaten ze waarschijnlijk al vol mee op dat moment!
Verstilling betekent ook voor mij door mensen heen leren kijken, façades, bravoure, verlegenheid, noem maar op. Want met een beetje oefenen lukt het op den duur best een mens rechtstreeks in het "hart" te zien! Zelfs al sluiten zij zich blijvend voor mij af...want daarin heb ik geleerd ze dan met rust te laten.
De weg naar verstilling..en toch op een feestje of ander soort bijeenkomst zit ik bepaald niet stil in een hoekje.
Raar hè, ik heb altijd gedacht dat dat zo hoorde bij "verstilling".
Ik denk dat "verstilling" zoiets is als dichtbij jezelf zijn en graag blijven...
BeantwoordenVerwijderenHet goed met jezelf hebben en daar blij mee zijn,
goed met jezelf kunnen omgaan...
Nou, aangezien verstilling (zie je vorige tekst) vooral over binnenin lijkt te gaan, denk ik niet dat stil in een hoekje zitten daarbij hoort.
BeantwoordenVerwijderenAfstand nemen en loslaten van dingen lijken mij daarbij idd wel zeer belangrijke thema's. Want als je niet kan loslaten of afstand nemen dan kan je toch moeilijk vanbinnen gewoon in harmonie zijn, rustig zijn? Of zie ik dat als enige zo ;)