Over liefde schrijven, over nooit alleen zijn schrijven, over verbondenheid, maar ook over als je er even niet bij kan!
In eerste instantie kwam in mij op; mensen komen en gaan in je leven, hartsvrienden, vrienden voor altijd, ook zij kunnen komen en.....gaan!
Hun fysieke aanwezigheid kan door omstandigheden ineens of langzaam verdwijnen.
De dood, afstand, andere omstandigheden, noem maar op!
Toch, als ware het hun stempel in mijn ziel, die blijft. Dat moment van herkenning, de woorden die je hart raken en die blikken van verstandhouding, elkaar "weten" te herkennen.
Zelfs van wat ik noem de passanten kan zo'n moment diep in je ziel blijven voortbestaan.
Als dat gevoel weer boven komt weet je dat je nooit alleen bent en nooit alleen zult zijn. Altijd in wezen verbonden met dat grote geheel!
Maar er zijn momenten dat je dat ineens niet meer voelt en dat je schrikt van een oergevoel van schijnbare eenzaamheid.
En dan dat grote raadsel, waarom de ene mens er wel weer bij kan en de andere niet.
Nee natuurlijk heb ik daar geen antwoord op, alhoewel misschien voor mezelf...
Mijn eigen antwoord is steeds weer contact maken met dat punt waarop je "mensen" herkende.
Herkende uit het grote geheel, daar waar we alleen één zijn.
De grote vragen laat ik steeds meer rusten, vragen van waarom en hoe nu verder, enz.
Ik was 29 toen ik in een periode van uiterste wanhoop verkeerde en op het moment dat mijn hersens het leken te begeven kwam er de meest vreemde boodschap bij mij binnen.
Die stem uit het niets, die geluidloze zin van koud neutraal licht in mijn hoofd;
"Vraag niet waarom".
Meer was het niet. Op dat moment scheurde mijn eenzaamheid in twee en mijn leven ging gewoon verder met al zijn extreme ups en downs.
Sommige dingen kun je niet verwoorden en staan tussen de regels geschreven, bijna net zoals ze soms verstopt lijken in de stiltes van je denken.
Waar ging dit stukje over?
Het ging over liefde, herkenning en verbondenheid.
Ik kan er steeds vaker bij, dat gevoel van nooit werkelijk alleen of onbemind zijn.
( Maar een groot schrijver zal ik nooit worden... ach waarom zou ik ook?)
walter je heb weer prachtig geschreven wat een gave als je dat kan verwoorden op deze bijzondere manier ik vind het allemaal moeilijk hoor groeten en een huq
BeantwoordenVerwijderenOok ik heb bewondering op jouw manier van schrijven, ik lees het ook trouw iedere dag weer, en weet er weinig op te antwoorden, maar herken regelmatig veel.
BeantwoordenVerwijderenMaar kan het niet zo mee omgaan als jij.
Ik heb al eerder gezegd, jij kunt zo een boek schrijven, dan wordt het nog een bestseller ook!
Groetjes,
Joke.
Walter je zegt een groot schrijver zal ik nooit worden. Je hoeft het niet meer te worden, je bent het al..!!
BeantwoordenVerwijderenIk hoop dat er heel veel mensen op jouw pad voorbij komen die een stempel kunnen en mogen drukken in jouw hart.
Deze stempels zijn zo nodig, voor jou, voor mij voor iedereen.
Lieve groet.
Je bent al groot, Walter, in jouw Mensch zijn !
BeantwoordenVerwijderenJe verwoordt prachtige dingen, ook in het hierop volgende stuk. Af en toe verliest men wel eens het zicht op deze zaken, mij inbegrepen.
BeantwoordenVerwijderendag Walter :-)
BeantwoordenVerwijderenmooi stukje.
Niet makkelijk om die dingen te verwoorden,
maar toch komen je woorden over.
Wat een heerlijke laatste 'roze' zin:
'sommige dingen...'
Ik duik nog even in de stilte van mijn denken...
en daarna in mijn bed.
Groeten:-)
tussen de regels kan je heel veel lezen hé, toch als je het wil zien
BeantwoordenVerwijderenIk hoop dat er heel veel mensen op jouw pad komen die zich van hun innerlijke stem bewust(er) worden door jouw schrijven, geen groot schrijver!
BeantwoordenVerwijderen