Vandaag moet het een jaar geleden zijn dat Rob zich het leven ontnam.
Rond 27 september werd hij dood in zijn huis gevonden, hij bleek ongeveer een week geleden te zijn overleden.
+023.jpg)
Nu, na een jaar voel ik pas werkelijk dat hij er niet meer is.
Ik denk nu vooral aan zijn moeder, broer en zoontje.
En hoe machteloos een naaste is bij zelfdoding...
Net als Rob zelf, hoe gek dat ook klinkt,
we kunnen er niet onderuit.
Het harde feit.
Rob was er zelf van overtuigd...
Hij zou nog contact met mij opnemen
als hij ooit daar zou komen.
Met dit stukje sluit ik mijn schrijven, hier op mijn weblog af.
"We" zullen er vrede mee moeten hebben.
Rob is niet meer.
Sterkte Walter met dit grote verlies. Hou de herinnering levend, zoals je hier doet.
BeantwoordenVerwijderenDe machteloosheid verdwijnt niet. Hij blijft. Maar onze liefde voor de herinnering gelukkig ook. liefs Natje xxx
BeantwoordenVerwijderenhij blijft in je hart Walter
BeantwoordenVerwijderenknuffel
Dag Walter,
BeantwoordenVerwijderensterkte gewenst met deze herindering, dan lijkt het ineens weer gisteren hè?
Van mij krijg je een troost roos groetjes
Jolanda.
Blijf herinneren Walter.
BeantwoordenVerwijderenDat is goed.
Mijn grote wens is
BeantwoordenVerwijderendat Rob ergens
in het onbekende
"weet" wat hij nog altijd
betekent voor jou...
'Rob was er zelf van overtuigd...
BeantwoordenVerwijderenHij zou nog contact met mij opnemen'
geen wonder dat je daar min of meer op wacht.
wat een vreselijk stap heeft rob genomen.
daar is moed voor nodig.