The real impact. 1.

"Hoe het werkelijk is".

Dat zou een betere titel kunnen zijn, maar toch neig ik bij zo'n Nederlands zinnetje een droog en zeurderig gevoel te krijgen. Wellicht omdat ik natuurlijk zèlf weet waar ik over schrijven ga.

Het idee van de nacht geeft mij een soort beschermd gevoel en nodigt mij uit tot een diepere benadering van hetgeen de rode draad in mijn leven "was".

Verslaving en psychische ontregeling.

Mijn geplande andere weblog wacht op mij, maar het blijkt een veeleisend weblog!

Nee, ik heb er geen haast mee, dat moet goed of helemaal niet !

De luchtige grapjas in mij die min of meer steeds opnieuw mijn leven redde, is het daarin helemaal met mij eens.

Wil ik over deze onderwerpen schrijven om anderen te steunen en hoop te geven of omdat het voor mij een blijvend verwerkingsproces is? Heel simpel, het is absoluut beiden!

Hetgeen ik nu, als begin van een nachtelijk feuilleton, eerst even kwijt wil is hoe ik er op dit moment werkelijk voorsta.

Ruim 5 jaar voorbij de psychiatrie en 3 jaar ná de verslaving is er een vreemd gebeuren gaande.

Moeilijk te omschrijven en dus niet echt geschikt voor de vluchtigheid van "overdag".

Iemand die mijn weblog volgt ( vaag weet ik wie, een paar zelfs!)  berichtte mij eens; "Je hoeft je doelgroep niet te zoeken, als het zo moet zijn vinden ze jou wel"!

Daar zit wat in, want een gerichte en serieuze schrijver ben ik niet en wil ik niet eens zijn!

Schrijven is voor mij van geheel andere orde dan schilderen, de overeenkomt is dat het beide een manier van uiten is. Schrijven beschouw ik als 'gericht' uiten en schilderen is meer het uiten van wat komt dat komt. Zo werkt dat voor mij.

Ik merk dat het een lange inleiding nodig heeft om te komen waar ik werkelijk over schrijven wil, namelijk, wat het achterlaten van verslaving en verwarring mij gebracht heeft en brengt.

Om dit te omschrijven ga ik zomaar losse gedachten op schrift zetten, wellicht te pas en te onpas.

Mis ik mijn labiele leven?

Nu los van die zaken uit mijn verleden blijk ik altijd al helemaal geweest te zijn die ik werkelijk ben.

Het enige is misschien dat de verwarrende zaken van mijn verleden mij plekken hebben laten zien en ervaren die ik anders nooit beleefd zou hebben.

Of dat een verrijking is laat ik in het midden...ofschoon ik het niet als een verarming zie!
Ik heb nou eenmaal beleefd wat ik heb beleefd en daardoor voel ik de vergelijking met het nu, zelfs al zou ik daar niet bewust over nadenken!
Wat je niet hebt gehad kun je niet missen, dat geldt voor het "goede" en dat geldt voor het "slechte".
Dit stuk gaat zeker een vervolg krijgen...
De volgende keer schrijf ik, hopelijk in alle eerlijkheid, hoe dit alles werkelijk voelt en wat de "real impact" in een mensen leven kan zijn.

Het liefst zal ik gaan schrijven op een manier waarbij ik hoop en nastreef dat anderen die dit probleem zelf ondervinden of ondervonden hèbben er steun en herkenning in zullen vinden...

Voelt het voor mij kwetsbaar hier?

Maar toch doe ik het.

Ik doe het omdat het "moet".

Van wie?

Misschien gaat dat nog duidelijk worden, maar misschien ook niet, ook dan is het goed.