The real impact. 2.

Waarom benoem ik in het vorige stuk dat ik ook toen was die ik werkelijk ben?
Mijn "gesprekservaring" met anderen hierover is best wel groot, mede te danken aan diverse opnames in zowel de verslavingszorg als de psychiatrie. Aangezien ik een extravert karakter heb gaat en ging het contact maken mij niet al te moeilijk af en pogende zo eerlijk en open mogelijk over mijn eigen gevoelens en ervaringen te zijn, maakte dat regelmatig veel los bij gesprekspartners en werden er zeer persoonlijke dingen uitgewisseld!
Bij veel lotgenoten bleek het geval te zijn dat ze zich niet ( of liever niet?) herkende in de verwarde of de verslaafde van weleer.
Voor mijn gevoel gooi je dan het kind met het badwater weg ( uitdrukking!?), want door ontkenning van je duistere kant verlies je ook een stuk contact met je "lichte" kant en is de weg naar vrijwording extra moeilijk!
Vaak is het geen onwil van mensen maar een begrijpelijke vorm van angst.
Confrontatie met jezelf kan enorm pijn doen maar is werkelijk nodig om vrij te worden!
Hier benoem ik toch maar weer die clown in mij die me er steeds weer doorheen sleepte en in mindere mate dat nog doet.
Hij begint een beetje overbodig te worden en laat mij zo nu en dan reeds een gezond stuk relatieverende humor na.
Niet iedereen heeft zo'n innerlijke clown tot beschikking. Ik kan mij voorstellen dat het voor een mens die in basis geen liefde heeft mee gekregen enorm moeilijk is, misschien bijna onmogelijk..om zich vrij te maken van verwarring en verslaving.

Het bizarre is dat deze twee een illusie van houvast kunnen geven.

Symbolisch gezien; de duivelse verleiding tot hetgeen  dat niet helend werkt!

Jezelf vrijmaken doe je niet zomaar effe via een of andere stoomcursus!