Meestal doe ik niet àl te moeilijk over titels, maar deze voelt toch een beetje als een commerciële verpakking..."De verslaving voorbij". die titel had ik ook nog in gedachten, maar vind ik te beperkt.
Voorlopig behoud ik de bestaande maar, het gaat om de inhoud en wie weet, brengt die vanzelf een betere voort!
Hoe werkt het als een mens helemaal "vrij" raakt, vrij door hard aan zichzelf te werken, door genadeloos eerlijk tegen zichzelf pogen te zijn, keer op keer ook al doet dat vaak pijn!Vrij geworden, ( natuurlijk is het begrip "vrij" voor allerlei discussie vatbaar, maar daar waag ik mij niet aan. Ik bedoel hier het "vrij" zijn van bepaalde omstandigheden en eigenschappen die het leven blokkeren!) kom ik erachter dat het totaal anders aanvoelt dan je hoopte of verwachtte.
Inmiddels zelf reeds ruim enkele jaren totaal vrij van verslaving en (ongezonde, zinloze) verwarring lijk ik in een andere fase te komen. Het bijzondere gevoel van "zonder dat alles" te zijn, wordt alledaags en lijkt zijn glans te verliezen.
Het is niet vergelijkbaar met terugvalperiodes, die verslaving/verwarring kennen.Die zijn meestal goed herkenbaar door het verlangen terug naar de oude situatie!
Ik kan mij zo voorstellen dat, naarmate je ouder in dit vrijrakingsproces terecht bent gekomen, het moeilijker, in ieder geval anders is, dan in jongere jaren. Tegelijkertijd zou het ook kunnen dat je die gerijptheid nodig hebt om dit alles zo te ervaren!
Nog steeds weet ik niet, wat schrijven betreft, waar ik goed aan doe; de ik-vorm of de jij-vorm.
Ik gebruik ze dus naar gevoel gewoon een beetje door elkaar. Voor de lezer lijkt het mij duidelijk genoeg dat het mijn verhaal is.
Voor mij begint het te voelen alsof "ik" gaande weg de rit naar vrijwording overleden ben. De persoon die ik was is niet meer.
Toch ervaar ik die ik wezenlijk ben en altijd al was als een onontkoombaar gegeven en dat geeft aan de ene kant enorm houvast, maar aan de andere kant een stuk vervreemding.Bijna als afscheid nemen van een dierbare die vermist is en wiens stoffelijk overschot nooit gevonden is!
Deze laatste vergelijking vind ik prima geschikt om dit stukje mee af te sluiten voor nu.
Mocht je hopen of verwachten in deze stukjes antwoorden en oplossingen te zullen vinden voor hetgeen er in deze situatie kan spelen...
Eerlijk gezegd hoop ik net zo hard met je mee, want in feite is het niets anders dan een verslag van hetgeen er momenteel gaande is bij mij.
Gewoon doen wat je hart je ingeeft Walter.
BeantwoordenVerwijderenKom morgen weer terug.
Het is zo herkenbaar.
BeantwoordenVerwijderenHeb je moeizaam je doel werkelijk bereikt, komt onvermijdelijk: Is dit het? Wat nu? Is dit het doel....?
Het raakt gewoon ja, een mens heeft steeds uitdaging nodig, een gezond mens dan toch.
Een mens die wil groeien, steeds verder.
Steeds meer zichzelf wil kennen,
de moeilijkste persoon om te kennen.
De persoon die je was is niet meer.
Dat is toch normaal Walter?
Ik ben waarschijnlijk zeker al 2 of 3 maal getransformeerd, zoals een slang die haar huid vernieuwd.
De a.. is misschien wel ankh geworden....?
Er hoorde inderdaad zelfs een nieuwe naam bij!
En precies zoals je schrijft zoek ik nog wel eens naar degene die ik ooit was, tegelijk wetende dat ik niet meer diegene wil zijn, niet meer zou kunnen zijn.
Het is een mooi proces, zullen we dan toch als rups zijn gekomen, zo langzaam onderweg zijn naar de vlinder, die je(ik -wij) misschien wil zijn?
De vlinder in je lievelingskleuren, die de vrijheid heeft te gaan waarheen die wil...?
Dan zijn we eindelijk waar we willen ZIJN
en dan...
....een vlinder heeft een kort leven
Hier past de stilte van je bovenstaande blogje perfect bij!
Mooi schreef Ankh en ik denk dat de zoektocht naar wie we werkelijk zijn nooit ophoudt. Iedere situatie in het leven kan iets in me oproepen waardoor ik weer verbaasd en nieuwsgierig naar mezelf kijk. Een eindeloosheid van nieuwe dingen en ervaringen, die je alleen tegenkomt als je diep in jezelf blijft gaan. De vrijheid om te blijven gaan en te kijken.
BeantwoordenVerwijderen