Zenanekdote.

Het elfde uur.

Chosha nam gewoonlijk ieder jaar deel aan de speciale jaarlijkse intensieve meditatiezitting met zenmeester Hakuin, maar hij bereikte nooit iets.

Eindelijk zei Hakuin hem een keer aan het eind van de zitting: 'Je komt hier ieder jaar, precies zoals een eend in het water duikt als het koud is. Je onderneemt tevergeefs een lange reis, zonder ook maar een beetje kracht op te doen. Ik weet niet hoeveel strosandalen je in al die jaren hebt versleten bij het maken van deze tocht. Ik kan hier geen leeglopers zoals jij gebruiken, dus kom niet meer terug!
Diep getroffen dacht Cosha bij zichzelf: 'Ik ben toch een man?
Als ik niet deze keer het besef bereik, zal ik niet levend naar huis terugkeren.
Ik zal me op de meditatie concentreren tot ik sterf'.
Chosha gaf zichzelf een tijdslimiet van zeven dagen  en zette zich te neer in een visnettenloods aan de kust. Maar zelfs nadat hij zeven dagen zonder eten of slapen had gemediteerd, was Chosha nog steeds het spoor bijster.
Het enige dat hij kon doen was zich in de oceaan verdrinken. Nadat hij zijn schoenen op de traditionele wijze van een zelfmoordplechtigheid had uitgetrokken, stond hij in de golven.
Op dat moment, toen hij de glinsterende oceaan en de opgaande zon rood zag worden, werd hij opeens helemaal leeg en volkomen bewust.