De grens van een mens?

Dat vraag ik me zo nu en dan af.
Waar liggen onze persoonlijke grenzen werkelijk?

Soms kom je dat tegen in vriendschappen en in kontakten, je komt op een punt waar je botst en er niet echt meer uitkomt.

Dat heeft dan natuurlijk altijd met twee personen te maken. Wisselwerking... geen schuld of zelfs onwil, nee dat ligt meestal veel ingewikkelder.

Over de ander kun je dan nog denken; ach, met hem of haar zit er blijkbaar niet meer in dan dit, en vandaar uit kun je een keuze maken.( niet makkelijk overigens!)

Maar hoe zit het met mezelf denk ik dan?

Kan ik nog wel mijn grenzen verleggen, grenzen van begrip en verdraagzaamheid. Zelfs de grens van "de liefde", want liefde is een begrip waar vaak mee gesjoemeld wordt.

Wel eens iemand horen zeggen; "Ja maar ik hou toch van je!" of; "als je echt van me zou houden dan...".

Later ga ik het eens hebben over de grens van het kennen en kunnen, maar daar heb ik echt kleur bij nodig hoor! ( een licht cynisch overkomend glimlachje..)

( gelukkig weer een echte zwart/wit tekenig erbij, die zijn erg schaars bij mij)