Niemand zal het aan mij merken, maar ik ben aan het "weg" gaan.Langzaam en ongemerkt.
Aan mijn uiterlijk valt niets te zien, integendeel, ik verzorg mijzelf beter dan ooit en als ik aanwezig ben kun je niet om mij heen.
En toch ben ik aan het vertrekken....
Steeds meer word ik de toeschouwer die zichzelf speelt, zodat ik zonder op te vallen, kan vertrekken.
Heel vaak "ben" ik er al niet eens meer, maar dat valt niemand op, want ik lach, ik praat en ben druk! Eigenlijk ben ik ongemerkt mijn spullen aan het pakken en dat terwijl het lijkt alsof ik spullen toevoeg en iets bijdraag.
Toch is dit geen afscheid van het leven of een soort voorbereiding op de dood.
Als geschreven tekst lijkt dit allemaal zo abstract, maar voor mij is het een voelbare realiteit.
Noem het; een actieve berusting in het Zijn.
:-)
BeantwoordenVerwijderenik spoel ook elke dag een beetje van mijzelf door het afvoerputje:-)
kom ik een keer met iets diepzinnigs...krijg je dit! HAHAHAHA (omdat jij 't bent is het je vergeven) kusje op neus?
BeantwoordenVerwijderenzodra we geboren zijn beginnen we aan ons vertrek
BeantwoordenVerwijderen