In de tijd dat ik nog schilderijen restaurateur was, in Amsterdam (op het Rokin),heb ik diverse malen grisailles (aanklikbaar)mogen restaureren.
Op zich geen makkelijke klus, het luisterde zeer nauw. Met kleuren kon je nog vele kanten op, hier moest het gewoon zo perfect mogelijk zijn. Zeker in de commercieële branche..restoraties werden geacht onzichtbaar te zijn.
Twee voorbeelden heb ik erbij gezet ter illustratie, en beide soorten heb ik dan ook diverse keren gerestaureerd.
Grappig is te vermelden de schilder Jacob de Wit (aanklikbaar) Zijn schoorsteenstukken werden vaak "witjes" genoemd. Veel mensen dachten dat het te maken had met het zwart/wit effect.
Walter wat een heerlijk beroep. Maar dan moet je ook wel in staat zijn om heel stil, geconcentreerd,langdurig en solitair te werken. 'Opgesloten in het project' als het ware.
BeantwoordenVerwijderenFijn lijkt me dat.
Ja een grissaille is niet altijd grijs, en dan nóg....
Het is idd een prachtig beroep,maar mijn natuur leende zich daar op den duur niet meer voor...Maar dat is helemaal goed gekomen hoor.
BeantwoordenVerwijderenEen bijzondere tijd was het wel, ik kwam door mijn beroep met allerlei soorten mensen in aanraking. Een verrijking van het leven, dat mag ik wel zo stellen!
Soms dacht ik wel eens: 'mocht ik het mogen overdoen, ik zou restaurateur worden'.
BeantwoordenVerwijderenTja, ik werkte nu eenmaal graag heel stil, geconcentreerd,langdurig en solitair...
je kan les krijgen tegen een kleine vergoeding, een flesje wodka ofzo ( mijn kat is alcoholiste)
BeantwoordenVerwijderenIk vrees alleen dat de reiskosten je de das om zullen doen, en ook de onzin die ik je tussendoor op de mouw speld.
Jij werd vrolijk van mijn stukje..ik nu van jou!
Warme groet...( warme groeten zijn erg in tijdens koude dagen)