Wordt dit een deprimerend stukje?Eerlijk gezegd weet ik dat op voorhand niet, het ligt niet alleen in mijn handen, maar ook meer dan ooit in de handen van de lezer! Het heeft alles te maken met dat waar angst zou kunnen binnensluipen.
Durft een mens, kán een mens, kan ik, zich totaal bewust zijn van het "Alleen?" Zonder zich verloren te voelen, zonder in paniek naar argumenten te grijpen die het niet-alleen zijn gaan bewijzen?
Mij begint het zo langzamerhand steeds beter te lukken, mits ik niet vergeet regelmatig contact te houden, opnieuw te maken met....Hetzelf!
Op zich zou ik dit gevoel, dit gegeven best verder uit willen diepen, maar juist daardoor zou ik dat bewuste Alleen-zijn een vorm gaan willen geven.
Een vorm die het niet behoeft.
Het is een mooi gegeven, want in diepste wezen, gaan wij alleen door het leven op ons eigen pad. We moeten het zelf doen...
BeantwoordenVerwijderenMaar eenzaam hoeft dat beslist niet te zijn!
Er is evenwicht te vinden, in ons innerlijk, én ook bij hen die ons zo lief en Nabij zijn.
Je hebt daar zo'n mooi boekje voor Walter. Ons dagelijks leven als oefening.....
ik heb het eens ervaren, zij het dan lijfelijk (maar eigenlijk ook wel geestelijk).
BeantwoordenVerwijderenHelemaal alleen, temidden witte besneeuwde berghellingen, in een plots opgekomen dichte mist. De wereld was verdwenen. Er was geen angst (nadat ik mezelf overtuigd had dat dit niet nodig was, hihi).
Heel intens gevoel!
Maar nooit heb ik een warmer, veiliger gevoel ervaren dan toen ik uiteindelijk die eenvoudige berghut bereikte...
Dat alleen zijn,...dat doe je toch maar best samen met 'Je Zelf'... dat maakt het een stuk draaglijker, denk ik.