Kom dacht ik, laat ik er eens een vrolijke boel van maken!Een rijtje over verslaving, vermengd met wat humor,
alhoewel ik dat laatste niet zo zeker meer weet...
Kijk zelf maar door op Hier te drukken.
Er zijn momenten dat ik even niet weet hoe ik met dat verleden om moet gaan, vreemd genoeg heeft het totaal los zijn van verslaving en psychiatrie gevolgen die niet te verwoorden zijn en af en toe niet eens te bevatten...voor mezelf.
Maar ook dat zal een plek gaan krijgen.
Je kan nou eenmaal niet verwachten dat bijna 30 jaar vastzitten, zich in twee en half jaar in alle facetten volledig oplost.
Het is vooral de soms verpletterende helderheid die een bepaalde manier van hard werken vereist en verder merk ik, dat hoe of wat ik er ook over schrijf, het in feite nooit de lading dekt!
Dit hele paarse gedeelte is in de plaats gekomen van een zinnetje, waarmee ik "grappig" poogde te zijn. Het foute van het zinnetje was eigenlijk vooral fout tegen mezelf, grappend, en publique over wat mij bijna het leven heeft gekost, nee...dat kan ik beter achterwege laten.
Maar tegelijkertijd illustreert het wel hoe moeilijk het soms is dat verleden een plek te geven.
Een verleden dat op zich, gelukkig geen bedreiging meer is voor het heden.
nee, je kan niet verwachten dat in twee en half jaar alles van 30 jaar plots weer oké is.
BeantwoordenVerwijderenHet is een verwerkingsproces, ook mssch beetje een rouwproces, afscheid nemen van 30 jaar een bepaald leven te leiden
maar je bent een harde werker, je komt er wel hoor, je bent al heel ver gekomen.
Ik dacht dat het al langer geleden was die verslavingen
Tja, maar ik heb ook tijdens mijn "verslavingen" kunnen leven als de mens die ik ben, gelukkig maar.
BeantwoordenVerwijderenDus die 2 en half jaar is in dat opzicht betrekkelijk. Ben er wel een nog dankbaarder mens door geworden. Want zelfs in barre tijden vond ik het leven toch altijd een geschenk...Ook de prulgeschenkjes tussendoor, hihihi.
ik weet dus niks van verslavingen en dacht dat je dan eigenlijk jezelf voor een stuk kwijtgeraakte, maar blijkbaar ben je ook dan de mens die je bent...
BeantwoordenVerwijdereninteressant
Dat is juist vaak de pijn van een verslaafde, niet meer de mens kunnen zijn waarvan je weet dat je die eigenlijk bent! En sommige mensen raken zichzelf idd een heel stuk kwijt, wat dat betreft heb ik het erg getroffen.(en natuurlijk keihard gewerkt)
BeantwoordenVerwijderenhet moet een vreselijk gevoel zijn, weten wie je bent maar door de verslavingen het niet meer naar buiten kunnen brengen
BeantwoordenVerwijderenjij hebt echt keihard gewerkt Walter, petje af