Zo nu en dan komt de behoefte bij mij naar boven om dieper in te gaan op mijn verslavings enzogenaamde psychische stoornis periode. Ik voel gelijk al een golf cynisme, wellicht nog kwaadheid in mij op komen!
Maar dat op zich houdt mij niet tegen er over te gaan schrijven, want op zich heeft het een plek en is het onderdeel van een verleden.
Een leerzaam verleden ook nog, dat wel. Vandaar dat ik mij afvraag met welk doel ga ik er over schrijven? Hoe erg het was enzo? Nee dank je, op die manier heb ik er totaal geen behoefte aan.
Schrijven over hoe het voelt om als verslaafde behandeld en gezien te worden?
En hoe het is om gedwongen tussen mensen te verkeren die soms totaal wanhopig de weg kwijt zijn en dan maar plat gespoten worden zodat ze kwijlend doch rustig door het pand kunnen dolen.
Terwijl broekjes van verpleegkundigen deze mensen toespreken alsof het kinderen van drie zijn?
En als je in opstand komt tegen wantoestanden dat je medicatie dan wordt verhoogd totdat je een plantaardige lieveling wordt?
Gatverdamme, wat heb ik er eigenlijk nog een vieze smaak van in mijn mond!
Al met al een leuk begin om zo af en toe een stukje over mijn turbulente leven te schrijven...toch?
Was je dan beter af geweest als je daar niet geweest was ? En geen hulp had gekregen ? En niet was toegesproken door broekjes van verpleegkundigen ?
BeantwoordenVerwijderenZou in dat geval de smaak in je mond dan nu zoveel beter zijn ? Misschien viel er dan wel helemaal niets meer te smaken, nu. Dus... misschien waren die broekjes van verpleegkundigen toch nog niet zo waardeloos.
Als dankbaarhied naar de maatschappij die je opving kan het in elk geval tellen !
ik ken je zo, en dat is voor mij goed genoeg, zijn wie je in werkelijkheid bent.
BeantwoordenVerwijderenik heb er (gelukkig) geen ervaring mee,
BeantwoordenVerwijderenzowel niet als behandelde of begeleider.
Eén ding vraag ik me echt af:
hoe kom je daar in hemelsnaam nog uit?
Ik vermoed dat daar veel mentale sterkte voor nodig is (en dat is nu net iets wat de meeste mensen daar niet of niet meer hebben).
Maar jij deed het en dat vind ik bewonderenswaardig.
Het is inderdaad een kwestie van de rug recht weten te houden en in jezelf blijven geloven, ondanks de soms bizarre tegenwerking die je ondervindt. Maar dat is helaas niet voor iedereen weggelegd, daardoor hoop ik via zo nu en dan een stukje wat zaken aan het licht te brengen. Met name voor de mensen die het niet redden en zich laten betuttelen en ondersneeuwen door types zoals in mijn stukje benoemd.
BeantwoordenVerwijderenWat ik nu wel door heb dat het zeer zinnig is hier over te schrijven, dat zal ik dan ook zeker blijven doen.
Natuurlijk is dat alleen interessant voor mensen die er iets mee te maken hebben of hadden en daar dan ook eerlijk voor uit durven te komen.
Beste Wim, wees maar blij dat je geen van beide kanten kent.
Bedankt voor je eerlijke reactie.