Zwarte letters op een zwarte achtergrond, witte vlakken waar foto's horen te zijn....
Het zou een bijzonder weblog worden, erg interessant ook! Als loglezer staar je gewoon in mijn witte vlakken en vult ze in, net als mijn zwarte teksten op zwart.
Reacties kunnen kort zijn, elke dag; ben het weer helemaal met je eens!
Beetje erg nihilistisch, vind je ook niet? Toch heb ik vaak, al schrijvende het gevoel dat ik in stilte het meest vertel over wie ik werkelijk ben en wat mij in het leven beweegt.
Ach, die witte vlakken zijn niet nodig, een of ander leuk plaatje heb ik altijd wel in voorraad.
Fotootje van mijn "werkelijkheid", of kunstuitinkje uit mijn "onwerkelijkheid...keuze te over!
Maar hoe ik ook mijn best doe te schrijven wie en wat ik ben, hoe ik werkelijk voel en leef...
eigenlijk kom ik daar zelfs niet eens een béétje bij in de buurt.
Waarheid en mezelf is niet in woorden te vatten.
Dus frutsel ik een denkbeeldig persoon in elkaar en zeg: Kijk, dit ben ik!
Een witte afbeelding vond ik toch te shockerend, vandaar dat ik voor deze gekozen heb.
je stilte zegt wie je bent,
BeantwoordenVerwijderen....
daar ben ik te ene male wéér eens achtergekomen,
maar jij bent een mensen mens walter...
en géén einzelganger :-)
geniet van deze dag hé
stilte zegt zoveel
BeantwoordenVerwijderen't is een cliché, ik weet het,
BeantwoordenVerwijderenmaar toch: het 'wie en wat' van iemand kun je vooral tussen de regels lezen...
En dat lukt hier toch vrij aardig, vind ik.
(je moet natuurlijk wel over een goed paar ogen beschikken om die zwarte tekst op het zwart goed te kunnen lezen :-)