Waar en hoe is het ooit begonnen?
Is er een "God", of noem het een sturende intelligentie?
Stel, ik weet het en ga het je nu vertellen, wat dan?
En als ik je dan vertel dat ik het weet, juist omdat ik het niet weten kàn en überhaupt nooit zal weten, net zo min als al die wetenschappers en spirituele ervaringsdeskundigen.
Er blijft altijd die ène basisvraag over, namelijk wie schiep de Schepper?
Oftewel, uit het niets ontstaan, vraag ik me af wat dat "niets" dan eigenlijk inhoud!
Misschien is het Zijn wel gewoon wat het is, namelijk...Zijn!
Zo rond mijn achttiende heb ik mij ooit verdiept, dankzij de "betere" sience-fiction, in hoe het einde van oneindigheid er uit zou zien. Vanuit mijn brein reisde ik door alles wat met ruimte en tijd te maken had en bedacht alle niet-grenzen....
Weet je waar ik uiteindelijk weer terecht kwam?
Natuurlijk weet je dat;
Ik kwam terecht in datzelfde brein.
Het einde en het begin van oneidigheid,
God, of het Al..of wat je het ook noemen wilt!
Zo is het, daar kan ik me een beetje in voelen.
BeantwoordenVerwijderenen wat, als we allemaal dat stukje god in onzelf hebben,elk levend wezen, dat we met elkaar dat grote geheel dat AL vormen.
BeantwoordenVerwijderendat als ik slecht voor jou ben, ik mezelf daar ook mee beschadig.
wat als we allemaal in positieve zin verbonden zouden zijn, we dan het meest ongelooflijke mogelijk zouden kunnen maken.
wat als we niet de verantwoording leggen bij een alwetende Vader, maar zelf die zelf nemen voor ons leven, voor onze wereld....wat dan:))
hé, ik kon geen code intypen
BeantwoordenVerwijderendan maar opnieuw
sturende intelligentie vind ik mooi omschreven. Zelf zie ik daar toch ook geen mannetje zitten zoals ze ons vroeger in de godsdienstlessen wilden wijsmaken.
Maar wat Assayya schrijft stemt ook tot nadenken.
Moest ieder mens over de hele wereld positief denken en alleen maar goed zijn voor de medemens dan komt het paradijs toch op aarde
Mijn idee Walter ligt dicht bij de hypotheses van Assaya ... en ook: gelukkig dat we niet overal antwoord op weten. Stel dat we niets meer te vragen hebben ...
BeantwoordenVerwijderenAls je 'het' zou weten? dan krijg je rust, want dan wéét je wat jezelf ook al zegt Walter dat je het (nu) niet kúnt weten, dan kun je ophouden met zoeken en met het najagen van wind. Dan kun je dus eindelijk beginnen met Léven.
BeantwoordenVerwijderenJe komt altijd weer terug op het punt waar je zelf bent, is dat niet schitterend?
(-_-)......
BeantwoordenVerwijderenBeste Walter,
BeantwoordenVerwijderenIk heb je blog gevonden via het blog van Josephine...
Je blog is heeft veel kleur..veel mijmeringen..en veel vreemde zelfportretten hihiihi....
Het is een genot om naar je blog te kijken...ik ga nu verder, want ik ben nog lang niet klaar...!
Doegiessssssssssssssssssssss,
Marijkexxx
Het verhaal van kip en ei. Voor gelovigen is het allemaal simpel, die menen zeker te weten. Net als de wetenschap. Maar als je ziet welk stukje van de ruimte we pas hebben kunnen verkennen, wetenwe weinig tot niets. Zal de mensheid er achter komen welke krachten het universum nog in zich heeft. Bestaat er een tweede universum? Een tijdspiraal waarmee we veel sneller dan de ons bekende natuurwetten kunnen reizen? Kijken we naar behang in de ruimte of zijn dat echt sterrenstelsels die bewegen? We weten zo weinig en oreren zo veel. Het Gouden Kalf in het kwadraat, opgehangen aan zijden draadjes van geloof....kwetsbaar...
BeantwoordenVerwijderensoms 'weet' je dingen, die je niet kunt bewijzen, niet kunt uitleggen
BeantwoordenVerwijderenik weet bijvoorbeeld dat ik leef
maar niemand weet hoe leven ontstaat, op welk punt de vonk er inschiet
ook weet ik dat de wind er is
ik heb de wind nog nooit gezien
maar ik heb wel het effect van de wind gezien
ik 'weet' nog veel meer, maar ik zou niet weten hoe ik het uit moet leggen
dat weten verandert trouwens ook met de dag; de ene dag weet je dat je't weet, de andere dag staat alles weer op z'n kop. Ach, is dat niet de definitie van leven? Verandering?
maar sommige dingen wéét ik, in mijn ziel; daar hoef ik geen bewijs voor. Het IS er.
Kortom: een groot mysterie, het leven, de wereld, het Zijn.... en toch zo heel gewoon. Bijzonder gewoon. Gewoon bijzonder. En ach, soms is het best fijn dat je niet alles weet, toch?! Hoe zou je met die macht omgaan? Of zou je gewoon gek worden? Of volledig miskent? Weggestopt in een isoleercel, volgestopt met pillen, gedwongen in therapie, omdat niemand je zou geloven? Of aan een kruis geslagen? Ach, ik zit er niet op te wachten, alles te weten. Moet je je voorstellen!
(ps: ik ben gék op paprika-broeken! ge-wel-dig!)