Erg moe.

"Het zal wel psychisch zijn", zeg je dan tegenwoordig tegen jezelf als mens van deze tijd.

Als ik al een beetje depri zou zijn herken ik het niet als zodanig...het kan vreemd gaan.

Vrijdag hoop ik weer écht een weblogbericht te hebben, ik vermoed zware kost!

Ach, meestal weet ik er wel een vrolijke draai aan te geven, uiteindelijk moeten we het leven niet serieuzer nemen dan het al is.

Toch heb ik er vrede mee dat het gaat zoals het nu gaat...

Voor degenen die alsnog gereageerd hadden, bedankt hoor!

Nou ja, je merkt het misschien al...

Alles gaat een beetje moeizaam, maar bij leven en welzijn ga ik morgen en dagje naar mijn jongste zoon.

Inclusief een uitstapje samen.

Hoe ik me ook van binnen voel, tussen de mensen word ik altijd alweer snel vrolijk.

Nee, ik doe dan niet vrolijk, ik word het gelukkig echt!

Onder de mensen zijn afwisselen met mij een beetje terugtrekken, daar heb ik  behoefte aan en dat doe ik ook!

Wellicht tot vrijdag dus en omdat ik er nu toch ben;

Welterusten voor straks allemaal.