Vorig jaar om deze tijd begon het fout te gaan met Rob.
We begrepen elkaar niet meer en praatten langs elkaar heen.
Hij begon mij een beetje van zich af te stoten en tegelijkertijd deed hij een steeds vager wordend beroep op me.
Niet lang daarvoor was ik nog bij hem geweest en had, op zijn verzoek zijn hele huis op orde gemaakt. Hij wilde daar niet bij zijn en "vluchtte" min of meer weg.
Toen hij later op de dag terugkwam was hij verbaasd wat ik allemaal in die korte tijd had kunnen doen.
Hij leek zo blij als een klein kind.
Later belde hij mij boos op dat ik zijn privé spullen niet had geordend voor hem...
Die had ik bij elkaar, netjes op tafel gelegd opdat hij ze rustig zou kunnen uitzoeken.
Toen begonnen de misverstanden.
Rob bleek boos en verdrietig, maar hoe en wat wist hij niet te vertellen.
Het leek mij beter hem even met rust te laten.
En zo gebeurde dat regelmatig binnen onze vriendschap.
Dit keer liep het anders...
Ik hoorde een maand niks van hem en dacht dat het beter was.
Juist toen het bij mij begon te knagen, kreeg ik het bericht van zijn broer;
Rob was dood gevonden, hij had zich van het leven beroofd.
Hij had een week dood op bed gelegen voordat hij gevonden werd.
Bijna een jaar is nu voorbij.
Even een weblogpauze lijkt me beter.
