Blijkbaar zijn mijn hersens beveiligd tegen gevoelens die te heftig zouden zijn als ze totaal en terplekke doordringen.Het "heengaan" van Rob, vooral de manier waarop, is niet zomaar een plek te geven merk ik. Zodra gevoelens dieper en verdrietiger dreigen te worden sla ik op slot.
Dat kan ik allemaal nog wel overzien, wat ik vervelender vind is dat ik ook naar anderen op slot dreig te geraken. Een ongemakkelijk soort ongevoeligheid, die niet helemaal klopt!
Het blijkt trouwens dat zelfdoding vaak het gevolg heeft dat de achterblijvers hun gevoelens geen plek kunnen geven, hetgeen mij toch sterk doet denken aan religieuze en spirituele theorieën en opvattingen over deze daad.
Ooit heb ik het Tibetaanse Dodenboek (aanklikbaar) gelezen, dat heeft toen een enorme indruk op mij gemaakt. Daar denk ik nu ineens even aan...
Terugkomend op zelfdoding en de achterblijvers; het lijkt er op dat "beiden" moeilijk nog hun plek kunnen vinden. ( beiden,indien je in het Hogere gelooft )
Maar goed.., Rob is niet meer en ik ga verder, hoe dan ook.
Letterlijk vertouwende dat de verwerking zijn werk wel doet op een manier die bij mijn persoon past.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten