Zware kost?

Spelen met woorden en begrippen zal ik toch wel weer, het zit in mijn aard en heeft mij menigmaal in moeilijke periodes staande gehouden.

Zo ook het relativeren met de nodige humor bij pijnlijke momenten.

Alleen zijn, alleen leven.

Dat wil ik hier eens bekijken. Hoe voelt dat, hoe werkt dat en hoe kan je daar mee omgaan?

Natuurlijk vanuit die ik persoonlijk ben, geschreven. Maar ik ga pogen het in het algemeen te verwoorden. Mijn weblog heeft dagboektrekjes, maar toch wil ik het, vooral ook om er zelf anders tegen aan te kijken, gebruiken om dingen met wat "gezonde" afstand te bekijken.

Alleen is een mens in wezen nooit, hooguit dat hij dat zo ervaart en alleen leven doet eens mens al helemaal niet.

Letterlijk alleen zijn gaat pijn doen als het je niet (meer) lukt het geheel te overzien.

Alhoewel het bijna noodzakelijk is voor een alleen-levend mens zichzelf als spil te zien, is het des te belangrijker om zijn/haar rol in het geheel te blijven ervaren.

Voor het even "uit handen" geven van zaken waar hij het moeilijk mee heeft zal hij creatieve oplossingen moeten vinden. Uiteindelijk blijkt dat "uit handen" geven toch een illusie, elk individu blijft verantwoordelijk voor zijn eigen daden.

Juist als alleen-levende is het belangrijk een goede band te onderhouden met het grote "Zijn".

Een vaag begrip, dat grote "Zijn"?

Dat hoeft niet, integendeel, het heeft slechts te maken met bewust zijn, zijn met en tussen mensen. Aanwezig zijn in wat je doet en bij wat er op je pad komt.

Alleen zijn kan ook allen één zijn.

Het vereist werk, werk aan hetzelf, dat wel.

Ach, voorlopig gaat nog alleen de zon voor niets op!