Voorbij het verdriet.

Één van de grootste angsten van de mens is vaak; alleen achterblijven.

Angst voor verlies, gehecht zijn aan vertrouwde mensen en omstandigheden.

Op voorhand het gevoel hebben; "Mijn God, als ik die of die kwijtraak, hoe red ik het dan verder!"

Verlies kent geen logisch ritme, dus niet een beredeneerbare volgorde. Misschien maakt dat de angst voor verlies nog sterker.

Mensen die eerst hun kind verliezen en niet hun ouders bijvoorbeeld...het lijkt mij ondraaglijk!

Toch zie ik mensen die krachtig de draad weer op weten te pakken, maar ook die ten onder gaan aan hun verdriet.

Nee, logica zit er niet in verlies.

Ik weet niet of het alleen maar mijn leeftijd is, maar ik ga steeds meer acceptatie vinden, wanneer het gaat om verlies. Dat het zou komen omdat ik vele mensen heb zien komen en gaan in mijn leven om diverse redenen? Zeker ben ik daar niet van, maar het zou inderdaad kunnen.

Het besef verder te willen, te kunnen, ja zelfs een innerlijk moeten is steeds groter geworden. Want wie heeft er baat bij als ik blijf hangen in verdriet, teleurstelling of boosheid?

Ben ik verhard, denk ik dan?

Nee, want uit ervaring weet ik dat het moment van bewustzijn van verlies even sterk, zo niet sterker is. Maar het inzicht dat dingen gaan, zoals ze nou eenmaal gaan, of zelfs gaan zoals ze moeten gaan is enorm toegenomen. Natuurlijk zou ik hier een mooi verhaal aan kunnen breien over het grote geheel en de samenhang die er tussen alles en iedereen is....dat doe ik dan maar in de in de ruimte van het woordeloze en het onuitgesprokene.