Angst en stigmatisering.

Hoe eerlijk kan een mens zijn?
Dan heb ik het vooral over eerlijk tegen jezelf zijn. Neemt niet weg dat eerlijk zijn naar de buitenwereld niet zonder risico is.
Je moet een "harde" zijn om je wat dit onderwerp betreft, staande weten te houden!
Toch ga ik er voor. De reis die ik begonnen ben met het loslaten van verslaving en psychische stempels kent alleen de weg vooruit. In ieder geval voor mij!
Het taboe van stigmatisering moet doorbroken worden, ja moet!
Vooralsnog vooral voor mezelf, want dat is een grote stap verder in een uiteindelijk totaal vrij zijn. Vrij zijn van.
Uit ervaring weet ik dat, zodra ik ga benoemen hoe ik verslaving en "psyche" de baas ben geworden, er lieden boven op mij zullen duiken, in de hoop mij te betrappen op onzekerheid.
Geloof me, dit is geen paranoia en menig "gestopte" of "genezen" persoon zal hier ervaring mee hebben.
Ik ben juist tot het schrijven van dit stukje gekomen doordat ik merk hoe voorzichtig ik ben geworden in het benoemen van somberheid.
Kijk, over die verslaving en het gezeur van anderen daar over ben ik heen!
Ze doen maar, ze denken maar, ze zeggen maar. ( Trouwens ben altijd erg blij met oprechte positieve ondersteuning en erkenning die ik ook steeds meer ga ervaren)
In de medische wereld lijkt het bijna een dogma; Manisch depressief zijn is een ziekte die nooit over gaat. Alleen met medicijnen en psychische begeleiding red je het!
Vandaar mijn voorzichtigheid, want als een gemiddeld mens zegt; ik ben wat somber vandaag, is er niet veel aan de hand. Maar als mensen met mijn achtergrond dat zeggen, duikt er een bepaalde menigte boven op. ( moet hier even lachen vanwege mijn visuele instelling, ik zie van alles voor mij! Wit gejaste hyena's, en zwartgallige positivisten die je met brede glimlach de depressie in willen drukken!)
Het moet namelijk herkenbaar en plaatsbaar zijn voor veel mensen, anders ervaren zij het, of zelfs jou als bedreiging!
Wat dat betreft heb ik het "geluk" dat de meeste van dat soort "vrienden, mensen" al uit mijn leven verdwenen zijn. Sommige vrijwillig, sommige (kuch, kuch...)


Tot zover dit eerste, wat meer uitgebreide stukje, dat vooral over stigmatisering blijkt te gaan. Tja...en natuurlijk over mijn eigen genezings proces!