Het beestje moet een naam hebben, zeggen ze wel eens.Dan past de titelnaam redelijk bij mij en vanwege het serieuze gedeelte even nog een stukje uit;
"Ons dagelijks leven als oefening", van K. von Dürckheim.
(zap gerust een stukje verder als je er geen zin in hebt.(@@@)
"....Maar wij kunnen niet voortdurend leven vanuit deze hoogtepunten die tot ver uitstralen en onvergetelijk diepgaan en zegenrijk zijn, die bevoorrechte uren waarin het Zijn, van waaruit wij in de grond leven, in ons binnenste komt. Er zijn ook die minder uitzonderlijke ogenblikken en uren, waarin wij ons toch in een bijzondere toestand bevinden, aangeraakt door het Zijn zonder dat wij het begrijpen...."
(een stukje verder....) "Maar het wondere vergaat. Opeens is het weg. Zich verwonderen en vragen:'Wat is dat?' is al voldoende - weg is het! Wat het ook is, van buiten af of van binnen, dat ons opmerkzaam maakt,- ons bewustzijn dat even van te voren nog was als een grote schaal, die zonder vragen of vaststellen, simpelweg opneemt, wordt tot een straal die spits als een pijl de beleving vasthecht als iets bepaalds, - en de wereld die zojuist nog als betoverd was en wonderlijk met ons verweven, valt terug in de gewone orde....."
Tot zover mijn citaat uit dit boekje.
Net als bij een voortreffelijke maaltijd wil ik von Dürkheim niet naar binnen schranzen, ook niet in het geval van een citaat. Vandaar dat ik het hier weer even bij houd.
gelezen en gesmaakt...
BeantwoordenVerwijderen