Komt er meer bij?

Waarschijnlijk wel, af en toe wat schrijven, verdeelt over de dag.

Hier op dit zelfde plekje, zomaar dingen die in mij opkomen, met al dat niet een fotootje extra erbij!

Eerste afbeeldinkje van oud abstractje...

Meteen al een bij-schrijfje, jullie reakties op de vorige berichten kwamen mij goed uit.

Ik zit een tikkie vast op dit moment, niks aan de hand hoor, van voorbijgaande aard.

Soms een beetje de behoefte om me terug te trekken, weg van al het "gebeuren". Maar het zit niet zo in mijn aard! Ben er dus een beetje wel en een beetje niet....

Als ik hier op mijn weblog nu iets uit ga leggen ben ik dat vooral aan mezelf verschuldigd!

Mijn eigen draagkracht overrompelt mij zo nu en dan, want zonder overdrijven...ik had me al verzoend met het leven dat ik "leed" een paar jaar geleden. Zoiets van; oké als dit het is, als er niet meer inzit dan sluit ik er maar vrede mee.

Op het moment dat ik voor "dood" in het ziekenhuis terecht kwam was ik mijn verdriet al voorbij!

Zouden ze dat misschien met totale overgave bedoelen, het loslaten, waardoor je in feite bevrijdt raakt en daardoor verlost?

Mijn eigen kracht, die kracht die mij werkelijk gegeven blijkt...ik begrijp het af en toe helemaal niet meer!

Maar wat ik werkelijk even kwijt wil, als aan mezelf verplicht, dat ik de extreme verandering binnen mezelf soms nauwelijks bij kan houden.

En dan ben ik even die toeschouwer waar ik het al eerder over had.

Een toeschouwer die zich enorm verbaast.

Grappig, maar de titel van dit stukje krijgt ineens een heel andere betekenis voor mij!