Druktemaker die ik ooit was!Wie had kunnen denken dat ik ooit het ultieme "alleen-zijn" zou ervaren, zonder mij wanhopig ter aarde te storten?
Maar alleen zijn wordt al snel verward met het ervaren van eenzaamheid, zo dacht ik er namelijk zelf altijd over...
De vraag is nog wel, wat gaat dit mij brengen en hoe gaat dit zich verder vertalen in mijn dagelijks leven?
Wat ik mij ook afvraag is wat dit bij lezers oproept, want in die zin betekent mijn alleen zijn niet dat ik mij niet meer verbonden voel met een buitenwereld. Integendeel eigenlijk.
Het lijkt ook een soort tussenfase te zijn, tja maar wel een zeer onduidelijke.
Bijna als dood gaan in vertrouwen en toch niet weten wat daarna komt....
( ik ga wel steeds beter begrijpen waarom ik vaak de clown uithing/hang, maar om dat reeds op mijn weblog te zetten, nee daar is de tijd nog niet rijp voor!)
nee, alleen zijn is niet gelijk aan eenzaam zijn, dat vind ik toch
BeantwoordenVerwijderenik kan zo genieten van het helemaal alleen gaan wandelen in het park
ook gewoon het alleen leven is niet eenzaam leven
eenzaam zijn is pas als je het alleen zijn als een probleem gaat zien of als je midden een groep mensen je je daar niet goed bij voelt, geen enkele verbondenheid voelt, dat is eenzaam zijn