"Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor?"
Het lijkt mij stug dat ik de enige ben die dat gevoel wel eens overvalt, vandaar dat ik besloot het schrijven van "stukjes", zoals voorheen die werkelijk iets voor mezelf betekenden, op te schorten tot ná 1 juni.
Waarom?
Ach, omdat het soms handig is om wat structuur in je leven te (pogen) brengen.
Tja, dat gevoel....ik schoot er later even bij in de lach toen ik dacht aan; (ik noem er willekeurig een aantal) Koningin Beatrix, de gewaardeerde Dalai Lama, een Balkenende, Moeder Thérésa, enz,enz...Ik zag hen voor me tijdens belangrijke evenementen of gewichtige bijeenkomsten, met in hun achterhoofd de gedachte; "Waar doe ik dit eigenlijk allemaal voor"?"
Deze gedachte kan je ook als "gewoon" mens wel eens overvallen en dat heb ik het (goddank) niet alleen over webloggen! Stel je voor dat het leven zo simpel was!
Het enige dat ik daar tot op heden over kan zeggen is, dat het omschreven gevoel nog steeds in mij suddert en dat voelt niet bepaald prettig.
Het haalt o.a. mijn motivatie tot schilderen weg en het is dat ik werkelijk steeds weer geniet van mijn dagelijkse wandelingen, anders zouden zelfs die er bij in schieten!
Die datum van 1 juni is zo gek nog niet, zo heel af en toe kan het geen kwaad jezelf een beetje te forceren, want een vicieuze cirkel van negativiteit kan zich soms makkelijk gaan vastzetten in je leven.
Voor mij persoonlijk heeft dit hele bovenstaande gebeuren alles te maken met het achterlaten van een zeer moeizaam verleden. Ondanks dat gevoel van; "Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor"?, zit het daar wel "snor",( zie bizarre zelfportretten)
Want van opgeven is geen enkele sprake!
Het is een kwestie van weer even moeten opladen, inspiratie opdoen om verder te gaan.
Dit is zéker een goede houding ten opzichte van iets wat je precies uit het niets, overvalt. En een datum op een voornemen plakken werkt helend (zo is voor mij 1 mei dé dag van het stoppen met drinken geworden, iets waar ik me nu al jaren aan hou). Ik hoop dan ook voor jou dat je iets aan deze tijd hebben zal. Besef ook dat eigenlijk niéts zin heeft, en je het allemaal niet moét doen. Het enige wat het leven jou vraagt is er van te genieten, ook van de moeilijke momenten, en er groter van te worden Walterlief.
BeantwoordenVerwijderenWalter..het niet kunnen stoppen met bloggen heb ik het eerste jaar ook heel erg gehad. Elke dag.
BeantwoordenVerwijderenMaar ineens kost het zo veel tijd want je wil iedereen waar je een band mee hebt gekregen lezen en zit veels te lang achter de computer wat tenkoste gaat van buiten en de kunst.
Ook heb ik last van een voorjaarsdepressie...ik weet het niet te verklaren maar heb het nu eindelijk aanvaard. tis nu eenmaal zo en daar moet ik niet tegen vechten.
Met wat kunst en vliegwerk weet ik het elke keer weer te redden.
Ik wens je een fijne zomer.
Mijn mailtjes lees ik wel elke dag.
liefs
"Ik geloof niet meer in mezelf, maar jij gelooft in mij.
BeantwoordenVerwijderenBewaar die hoop goed, want misschien kan ik die Hoop op een dag van je overnemen"
Bewaar dat laatste sprankje Hoop voor mij, want in werkelijkheid ben jij mijn spiegel.
Ook al ben ik blijkbaar gebroken, toch ben jij degene die me het beeld van de Hoop weerspiegeld, waar ik niet meer in geloof.
Bewaar het goed, want op een dag zal het geen spiegel meer zijn.
Dan zal ik het zelf zijn.
Hopelijk voor ieder een mooie zondag.
goeiemorgen walter,
BeantwoordenVerwijderenje doet het voor je zelf, en dan voor de rest van de wereld,
maak er een fijne dag van hé.
In ieder geval ook mijn beste wensen voor jouw toekomst, of die nu mét of zonder blogvervolg zal zijn. Je bent op je blog, maar ook met je foto's en eigen werk zeker heel artistisch bezig.
BeantwoordenVerwijderenHopen, geloven...het gaat vooral ook om hoe je dat vorm kunt geven en dat is soms opnieuw even een verkenningstocht.
BeantwoordenVerwijderenvolgens mij ben jij een bijzonder inspirerend mens, één met bagage én een kritische, cynische, relativerende en humoristische kijk op de wereld, maar vooral op jezelf.. iemand die nog kan schrijven ook. dé combinatie om zóveel mensen te ontroeren, aan het denken te zetten, aan te moedigen.. ik denk dat je het daarvoor doet (of je je daar nu wel of niet van bewust bent) en dát, lijkt me, moet jou uiteindelijk toch weer een fijn gevoel kunnen geven. soms.. totdat je weer even denkt 'waar doe ik het eigenlijk allemaal voor'. die gedachte houdt je bewust bij de les ;-)
BeantwoordenVerwijdereneen kort verhaalke ( waar gebeurd ), ik was op vrijdag op de terugweg naar huis en reed langs de Leie die mij op de één of andere manier vreselijk aantrok, ik stapte van mijn fiets en nam plaats op één van de vele banken... ik zat mij op een gegeven moment af te vragen waarom ik niet in het water sprong en ik kreeg als antwoord: omdat je kunt zwemmen! Willen of niet moest ik glimlachen met mijn eigen nuchterheid... Tja, waarom geef ik niet op? Omdat ik - ondanks alles - té graag leef... denk ik dan...
BeantwoordenVerwijderendoorgaan, met vallen en opstaan!!!
Voor wie, voor wat, bwaaa, voor mezelf, in mijn geval dan, ik heb niemand anders meer!!!
Maar ik heb het financieel nu een pak makkelijker dan een aantal jaren terug en das grotendeels mijn motivatie: Nu kan ik eindelijk eens wat meer genieten!!! Ik hoef niet meer constant te zitten rekenen... Tja, een mens klampt zich soms vast aan rare reddingsboeien hé
prettige zondag lieve Walter!!! XXX
oh ja.. en nog iets.. die gedachte voelt inderdaad niet altijd even prettig. veel mensen hebben 'm ook niet. en waarom niet? omdat zij op de oppervlakte leven.. niet diep gaan, niet in zichzelf kijken (en vaak des te meer naar een ander en daar kritiek op hebben, maar da's een ander verhaal), ze kiezen de makkelijkste weg. soms denk ik dus óók wel eens 'waarom doe ik dat niet ook?!' maar ik geloof dat ik wel weet waarom niet ;-)
BeantwoordenVerwijderenoh en noggggg iets ;-)
BeantwoordenVerwijderenin zelfmedelijden, pijn, boosheid en verdriet blijven hangen en dit keer op keer blíjven benoemen is zó destructief. het wordt je verhaal, het enige dat je nog, keer op keer, kunt vertellen, je lichaam raakt er aan verslaafd en zo blijf je in dit negatieve gevoel hangen en vormt, wordt en blijft het ook je werkelijkheid. ik geloof heilig in het creëren van je eigen werkelijkheid en leven (alles wat je is 'overkomen' nog voordat je je echt bewust was van het leven is dan je 'levensles' (niet moralistische bedoeld), je rode draad, je thema, je pad (dat je vooraf zelf gekozen hebt en met jezelf afgesproken hebt?) waarop jij je eigen keuzes gaat maken en iets neer gaat (kúnt!) zetten.. voor jezelf en voor de wereld) (en oooh, ik ben me er zo van bewust dat je moet uitkijken met het schrijven en zeggen van dit soort dingen, want het is zo makkelijk gezegd en geschreven, maar hoe moeilijk is het om dit ook daadwerkelijk te voelen en te leven, als je een heftig verleden hebt? dat weet ik heus, ik wil dan ook niets bagatelliseren, er niemand pijn mee doen, mee beledigen of boos maken).. maar wat ik zeggen wil dus is: de manier waarop jíj terugkijkt naar jouw pijn en dit in het nu weet op te schrijven, op de manier die jou zo eigen is (durf ik nu al te zeggen) en die ik in mn eerste reactie al beschreef.. da's echt een kunst en filtert (soms voor korte en soms voor langere duur) het negatieve gevoel, de pijn, het verdriet en de boosheid eruit. het heeft zo’n duidelijk doel. en het roept een glimlach op. mooie relativerende bewustzijnsmomenten.. moed en zelfs blijdschap. ik hoop dat iedereen die echt diep of minder diep in dat putje zit, jouw touwladder grijpt. en jouw blog níet (alléén) ziet als die herkenning van pijn en verdriet waar zijn of haar lading nog eens bovenop gegooid kan worden. ons projectiemechanisme ( ‘ah! een gelijkgestemde.. dáár kan ik ook mooi míjn verhaal deponeren’). niet dat ik bedoel dat een ander niet over zijn of haar verdriet mag schrijven of praten natuurlijk.. maar.. als datgene maar niet benadrukt wordt en als het maar om de juiste reden verteld wordt.. in dat geval zit er een (positief) vervolg aan.. en dat geldt natuurlijk voor overal en niet alleen in weblogland…
Mij overvalt het gevoel meer in de zin van:"Waar doen we het allemaal voor"? Een van mijn beste vriendinnen is heel erg ziek en heeft niet meer lang te leven. Een andere vriendin haar man is overleden, hoe redt ze het? Hoe kan ze dat? Ik kan hier grenzelaas verdrietig van worden. Waarom werken wij eigenlijk zo hard, waarom doen we zo ons best?
BeantwoordenVerwijderenIk denk ook dat we ondanks alles toch te graag leven.
Bij jou hoort creativiteit bij het leven. Ook al is het geen schilderen, dan is het fotograferen en je inspirerende weblogs schrijven.
Het doel van het leven is denk ik, worden wie je bent en de vorm te vinden, om jezelf uit te drukken, die bij je past. Je kunt daarbij ook veel betekenen voor anderen, juist omdat we allemaal verschillend zijn en alkaar dus heel goed kunnen aanvullen.
De vraag waarom doe ik het allemaal in verband met het schilderen ken ik ook. Het lijkt zo
raar, een huis vol doeken, waarom eigenlijk?
1) omdat je het zelf wilt, intrinsieke noodzaak. omdat dit jouw uitdrukkingsmogelijkheid is.
2) met het huis vol doeken kan je bedenken iets te gaan doen. Hoe is het bijvoorbeeld met de expositie? Misschien les gaan geven, misschien webloglessen?
Ik denk dat je in het eerste geval alleen voor jezelf moet/mag bloggen,
BeantwoordenVerwijderenvinden het anderen het leuk: meegenomen.
Vind 1 één iemand mijn blog mooi, is het al voldoende.
Vind ene Walter mijn presentaties bijzonder mooi, zal ik ze met hem in geachten extra mooi proberen te maken....
toedeloe !!
Je staat nog steeds in mijn bookmarks en af en toe "loop" ik brutaal langs, ik ken de man achter "spijkerbed" niet, maar de manier van schrijven en filosoferen vind ik wel prettig, dus is het erg dat ik af en toe langs kom kijken? Is het vervelend dat ik meelees?
BeantwoordenVerwijderenIk doe het gewoon
is dat erg?
(*_*)
Kom je dan ook af en toe bij mij kijken? (*_*)
BeantwoordenVerwijderen