Boos rijmt op machteloos.

Bij zo een titel verwacht je dat er iets gaat komen, desnoods een grap.
En met die verwachting begin ik dan ook dit stukje over boos én machteloos. Doordat het rijmt kan ik de grap gelukkig achterwege laten. Het rijmen op zich is de grap, want verder is er weinig grappig aan deze gevoelens.
Er gebeuren dingen in onze levens die ons vormen en als je het treft, ook misvormen!
Daardoor kan je jezelf gaan zien als pechvogel, maar ook als bofkont!
Dwars door alle strijd heen blijf ik mijzelf toch ervaren als een bofkont, soms een boze bofkont.
Boos op...? Machteloos doordat....?
Ten opzichte van wie of wat eigenlijk, want niemand heeft "mij" ooit met voorbedachte rade iets aan gedaan.
Waar het om gaat is dat slachtoffers vaak bezig zijn om slachtoffers te maken. En dat kunnen we stoppen.
Te beginnen bij het onderzoeken van je eigen boosheid en het daaruit voortvloeiende gevoel van machteloosheid. De vicieuze cirkel, want het ene gevoel roept het andere weer op en zo houden ze elkaar in stand.
En hier strand ik door toedoen van woorden, want woorden zijn heel vaak tot dode dingen geworden.
Toch noem ik een voor mij levend woord.
Alles, elke vorm van genezing heeft te maken met één begrip;
Vergeving, maar wel vanuit de top van je kruin en vanuit het puntje van je tenen, voeg daar de grond van je hart aan toe....en je bent aardig op weg náár.
Heelwording, niet alleen voor jezelf maar ook als geworpen steen in de vijver die, enz. enz.
(wel in de vijver hè rakkers en niet naar iemand z'n hoofd!)