Overigens ook de titel van een zeer interessante dvd van de schrijver/filosoof Marcel Messing, van wie ik reeds een aantal inzichtgevende boeken gelezen heb.
Alhoewel ik deze titel wilde gebruiken omdat ik hem op een andere manier ook toepasselijk vind, toch eerst even over die dvd.
Geïnspireerd door de 2012 theorie, betreffende mogelijke grote plotselinge veranderingen in het aardse gebeuren, bespreekt de heer Messing zijn visie aangaande een doorbraak in het bewustzijn van de mens. Zeer boeiend en in ieder geval de moeite van het overdenken waard.
Ook zijn boek; "Het woud der inwijding", vond ik naast inzichtgevend, ook zeer prettig om te lezen!
Waar had ik nu dan zelf aan gedacht bij deze titel?
Ik dacht aan het witte gat waarin je kunt belanden, nadat je bepaalde ernstige problemen in je leven hebt overwonnen. En dan wel op een manier die veel rust en ruimte overlaat.
Aan dat laatste moet ik vaak nog erg wennen. Het lijkt een totale nieuwe staat van zijn voor mij, waardoor het bijna als een "gat" aanvoelt.
In een zwart gat raken of zitten kent iedereen wel een beetje.
Maar een "wit gat" is erg wennen...
Natuurlijk ga ik niet stellen dat ik het een stuk moeilijker heb nu ik het veel makkelijker heb.(?)
Neemt niet weg dat ik zo af en toe gevoelens van vervreemding heb in de trant van;
Kan het leven dan werkelijk ook op deze manier geleefd worden?
Ja Walter dat kán geloof ik wel. En dat het soms vreemd aanvoelt wanneer je volgens gangbare normen in een zwart gat zou moeten zitten, maar daar nou juist niet in zit, omdat het leven goed en in evenwicht is zoals het is, wat er ook gaande is. Net alsof je op de verkeerde plaats verblijft. Men kijkt je aan en ziet dat je gelukkig bent, terwijl men dat niet verwacht. Even voel je je in hun onwennigheid 'een stout kind', en dan wat later weet je wel beter!
BeantwoordenVerwijderenJa dat witte Gat, ik heb het nooit zo gezien, maar nu je het zo beschrijft voel ik het om me heen. De vrede en het vertrouwen dat een mens kan hebben veilig te zijn in zichzelf. Ook al heb ik vaak verdriet, maar dat is van een andere, maar zinvolle orde en dat kan ik ook in liefde verdragen als 'behorend' bij mijn leven.
Marcel Messing: een zeer prettig mens. Ik had het voorrecht hem een paar keer in mijn leven ontmoet te hebben, een grote zachte hand, een man om nooit te vergeten, -een stem ook fluweel om nooit te vergeten- de liefde, de mildheid. Maar vóóral de gelijkenis die hij ooit trok tussen de berg Golgotha -de kruisiging-het lijden en ons eigen hoofd, waar het bewustzijn en het geweten en dus óók het lijden zetelt. Tegelijk ons hoofd, de schedel, de hersenen, een gewelf als een duizelingwekkend universum.
Deze man heeft mij zonder nadrukkelijkheid veel meegegeven in het leven. Ik ben hem uit het oog verloren, hoewel ik recent "Worden Wij Wakker" nog van hem heb gelezen.
Ik kan hier met deze weinige informatie niet een goede reactie geven.
BeantwoordenVerwijderenMisschien kan het een soort van Positief ? Bewustzijn zijn?
Wat je zelf al dacht bij de titel, komt er wel mee overeen.
Het is bijna altijd zo dat mensen eerst "iets" zeer ernstigs moeten meemaken, om dan Bewust (positief) te gaan leven.
Ineens worden dan de bloemetjes en de bijtjes gezien....
De Waarde van het Leven ervaren.
Maar of dat nu ook weer een naam moet hebben?
Of daar "Het Witte Gat" mee bedoeld kan worden......?
Maar of die