Voor mij absoluut een luxe, "gelukkig" zijn.
Ik heb het altijd al zo gevoeld, alleen door de problemen en de pijn die ik om mij heen zag gaf gelukkig zijn mij vaak een soort schuldgevoel!
Mijn eigen problemen ben ik altijd stevig te lijf gegaan waardoor ik zaken als verslaving en psychische verwarring heb kunnen overwinnen. En juist daardoor, blijf ik "gelukkig zijn" als een bijzondere luxe ervaren. Een luxe die ik zo nu en dan graag wil delen, maar dit keer niet meer met een onderliggend schuldgevoel.
Vooral het belang van het kleine geluk ben ik gaan inzien én het besef dat, hoe wreed de dingen soms ook kunnen zijn in het leven, een ieder toch verantwoordelijk blijft voor zijn of haar eigen geluk of ongeluk.
Het grote doen hoeft niet zo nodig, het grote wordt vaak zo anoniem en lost zich soms op in het niets als de vage ochtendmist.
Oog in oog staan, hand naar hand reiken, hart naar hart en woord naar woord...
Als we dat allemaal zouden na streven wordt het "grote" vanzelf een feit.
En raak je jezelf even kwijt?
Gewoon de draad weer oppakken, want hetgeen het leven je leert blijft altijd wel in je aanwezig.En om verder te komen mag je gerust het goede eruit filteren om daar mee verder te gaan.
Uiteindelijk leer je het meest van het "slechte" als je maar goed naar jezelf blijft kijken...
