En tussen alles door...

Dankzij een reactie van Artmus (klik) ben ik tot het volgende stukje gekomen;

Eveline kaartte het even(line?) aan.

Het loslaten van..."morgen".

Want tussen alles door houdt ook dat mij bezig. Het verleden loslaten, tja dat begrip kennen we meestal wel. Leven in het heden en je niet op een negatieve manier laten bepalen door een verleden...

Maar hoe zou je "morgen" los kunnen laten dan?

Uiteindelijk als je nu je boodschappen voor morgen niet in huis haalt, loop je morgen met een lege maag of noem nog maar een andere onzinnige vergelijking. Morgen loslaten heeft vooral te maken met het inzicht dat piekeren geen zin heeft, want dat kan een boosdoener zijn als je te veel met een morgen bezig bent. Maar ook het over de top maken van plannen, zodat je feitelijk in het hier en nu niet doet wat je op dit moment zou kunnen doen en van genieten!

Vooral in dat zorgelijke gepieker was ik erg goed, vaak in de trant van; stel dat dit of dat of zus of zo..wat dan? En zo zijn er diverse mogelijkheden om het "vandaag" niet optimaal te ervaren door teveel met morgen bezig te zijn..

Het gaat mij steeds beter lukken, dat wel. Gewoon de letterlijke voorbereidingen nemen voor letterlijk morgen, meer niet. En dat geeft een enorme rust, loslaten in vertrouwen, maar je wel bewust blijven van je eigen verantwoordelijkheid voor dat morgen.

Maar weet je wat zo vreemd is?

Juist omdat deze benadering nog helemaal nieuw is voor mij als toepassing, voelt het, net als ik eerst had bij "verleden" loslaten, ook nog soms wel een beetje als een "gat" aan!

Een kwestie van wennen, dat voel ik nu al, maar ook het verder ontwikkelen van een bepaald soort vertrouwen.

Vertrouwen in jezelf en vooral ook vertrouwen in liefde...
En net als bij alles wat we in het leven tegenkomen...ieder heeft zijn of haar eigen leerproces en de z.g. standaard oplossingen die je soms aangeboden worden leiden meestal alleen nog meer naar onzekerheid over je eigen te volgen weg!
Ach, het kan natuurlijk geen kwaad daar de "lekkere" stukjes uit te plukken en proberen toe te passen. Als je maar voor ogen houdt dat je het uiteindelijk zelf moet doen....
Leven is nou eenmaal leren, levenslang leren en de kunst daarin is er plezier aan te beleven.
( Ik herinner mij ineens dat vooral ongeduld bij mij een grote boosdoener was!)