Moed, kracht en "eloosheid".

Laat ik maar eens beginnen met naar die woorden te kijken op deze manier.

Een beetje spelend...

En laat ik meteen flink wat roet in het eten gooien door te zeggen;

"De pijnlijke gewaarwording van het verdwijnen van cellen waar ooit de verslaving hun minuscule privé hersenstjes aantastten en opvraten!"

Soms moet je woorden en begrippen even stevig mishandelen om duidelijk te maken hoe je dingen kunt ervaren. Alhoewel ik het liefst schrijf op een manier die anderen eventueel zou kunnen steunen en helpen, als het gaat om verslaving en psychiatrie is het niet te voorkomen, misschien wel juist daardoor, de persoonlijke beleving even de boventoon te laten vieren.

De mens staat in wezen alleen als het gaat om waar werkelijk gestreden moet worden.

Niet de strijd van de groep, nee...het gaat om de eenzame strijd van het individu.

Ondanks het feit dat ik mij bewust ben waar ik mijn persoonlijke kracht en moed vandaan haal, laten we zeggen; "De Bron uit welke ik die haal maar waar vandaan die mij ook aangereikt wordt", laat ik het bewust achterwege die te benoemen.

Ik zit in dit verhaal niet bepaald te wachten op abstracties en vormen van zweverig taalgebruik.

Ondanks vele religieuze en spirituele verhandelingen heb ik toch gewoon te werken met een alledaagse realiteit die de mens met de neus op de feiten drukt.
Kracht en moed blijk ik te hebben, anders zat ik hier nu niet een "bewogen" verhaal te typen...
Want "gek" én "heftig verslaafd" zet je nou eenmaal niet even buiten de deur alsof de vuilnisman je zooitje toch wel komt ophalen!
Als het gaat om mijn psychiatrisch verleden ben ik "hard" geworden, daarom zal ik het maar beter even keihard verwoorden hoe ik er nu in sta;
"Als ik je niet beval zoals ik ben, dan donder je maar als de wiedeweerga uit mijn leven!"
Gelukkig is dit maar zéér zelden en steeds minder aan de orde, mede te danken aan het feit dat ik redelijk op tijd begin te herkennen hoe degenen in elkaar zitten die mij in de rol willen duwen van; "hij die het zo moeilijk met zichzelf heeft".
Het zijn namelijk vaak de mensen die dat zeggen omdat ze zichzelf niet onder ogen durven te komen....
Maar hier blijkt voor mij dat vooral de naweeën van de fysieke verslaving de meeste moed en kracht vereisen.
Vreemd genoeg doet roken mij helemaal niets meer terwijl ik toch 25 jaar stevig gerookt heb!
Het enige wat mij soms nog wel eens "pijn" doet is het leven zonder middelen om er "eventjes" niet te hoeven zijn. Even de kunstmatige rust zijn werk laten doen...
Dat zoeken naar kunstmatige rust heeft mij wél bijna het leven gekost overigens!
Het valt niet mee om sluitende en zinnige stukjes te schrijven over het omgaan, verwerken en blijvend helen van een verleden van psychiatrie en verslaving.
De moed-en krachteloosheid die ik trachtte te benoemen,zoals ik die af en toe lijk te ervaren is al schrijvende totaal verdwenen.
Eigenlijk best lullig voor de betrokken lezer die nog in mijn oude situatie verkeerd!
Moed en kracht, ja dat heb ik zéker...maar geloof me, het is soms zo "godvergeten" keihard werken dat ik mij héél af en toe wel eens jankend op de grond zou willen storten.
Maaaaaaar...dan steek ik mijn tong uit en laat mijn blote achterste zien en vervolg vrolijk en vol frisse moed mijn "VRIJE" pad.

( Misschien toch wel eens zinnig om mijn psych. en versl. verleden eens beknopt samen te vatten en bij dit soort stukjes als item aanklikbaar te maken.)