Hoe zat het eigenlijk?

Terugkijken kan soms heel goed zijn, niet te vaak en liever niet op dingen waar je meent spijt van te hebben of die je mist.
Maar ja, dat soort terugkijken overvalt je meestal en kan dan even met je aan de haal gaan.
Ik realiseer me steeds beter, zelfs in de zin van "goed" dat het goed is los te laten en niets meer te koesteren van wat voorbij is. Noch het mooie, noch het lelijke....het heeft z'n werk gedaan in mij.
En toch ga ik nu terugkijken?
Ja, ik kijk eenvoudigweg terug hoe het nou eigenlijk zat!
Wat ben ik kwijt geraakt, dus wat heb ik gewonnen in het leven? Begrijp je?
Verslaving en "gekte" , dat laatste woord gebruik ik liever dan psychiatrie. Ik richt mij nu liever op de persoon.
Hoe, terugkijkend heb ik uiteindelijk verslaving en gekte overwonnen,  ben ik het anders gaan zien en beleven?
Laat ik eerst de allergrootste boosdoeners benoemen;
Angst, ongeduld, noem het gerust maar haast en gebrek aan vertrouwen!
Kort door de bocht genomen kan ik zeggen dat ik die vervangen heb door;
Geduld (overigens is dat een blijvende oefening) en vertrouwen. Vertrouwen doet angst verdwijnen, maar vooral die angst wèl onder ogen willen/durven komen, al staat het zweet je in de handen en loopt het met straaltjes van je lichaam. Angst voor verlies is één van die grote angsten.
Komende tijd zal ik zo nu en dan een stukje als dit plaatsen omdat....
omdat ik er aan toe ben mijzelf weer eens opnieuw onder ogen te komen.

Als je wilt mag je meelezen.


Verslaving en gekte overwonnen?
Ja, maar niet tijdens een middagje shoppen in de Bijenkorf om daarna thuis plotsklaps bevrijd van alles de kat op vis te trakteren.

Het belangrijkste vergeet ik bijna...blijven leren en blijven openstaan voor wat er op m'n pad kom, want soms blijken zaken die overwonnen en uitgewerkt leken te zijn toch weer op mijn pad te komen en hebben zich dan verstopt in een andere gedaante!