Stemmingen en getijden.

 (Ondanks mijn "mindere bui", kan er toch nog wel een melig stukje van af. Ik zit raar in elkaar, want onder mijn somberheid van zo nu en dan zit toch altijd weer een brede glimlach. Gelukkig maar!)

Is de één er gevoeliger voor dan de ander?

Ligt het misschien ook aan de omstandigheden waarin je verkeerd?

Of is het nog een oer-mechanisme van de mens die ooit op een primitievere manier moest overleven?

Oerprimaten die depressief het jaar uitgingen of Adam die lusteloos rondhing terwijl Eva stiekem een "appel" taart aan het bakken was. Of was oerpa een wildzwijn aan het doodknuppelen zodat oerma weer uren in het keukengrotje mocht staan zweten?

Jaargetijden; de lente zet aan tot nieuw leven, alles om je heen begint open te bloeien en op te leven, dus je doet lekker mee en rent bronstig de wei in!

Zomer; het verplichte op vakantie gaan en met grote stress je huis verlaten om de surrogaat-ontspanning op te zoeken. De fotochips vullen met momenten waar je vanaf nu geen eigen  geheugen meer bij nodig hebt.

Dan duik je weemoedig de herfst in en denkt er aan dat alles voorbij gaat.....Pseudo-genietend roep je wanhopig om je heen hoe prachtig de natuur weer is!

En net op het moment dat je aan dat herfstgedoe gewend bent, vriezen je ruitenwissers vast en tracht je je partner te ontdooien die alweer hoofdpijn heeft! Winter...feestdagen, genietend hoop je moedeloos dat het weer zo snel mogelijk lente wordt.

Ben je mal, zo erg is het allemaal niet hoor!

Het leven blijft een wonderlijk gebeuren in mooie tijden net als in mindere tijden...